Αποχαιρετισμός 2011

Σήμερα τελειώνει μια πολύ "γεμάτη" χρονιά.


Και δεν θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω διαφορετικά όταν αυτή η λέξη εκφράζει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη την εμπειρία του να φέρνεις μια ζωή στον κόσμο.


Κάθε φορά που κάνω κάτι νέο στη ζωή μου, σκέφτομαι "Τέλεια! Το έζησα κι αυτό!" Η χαρά όμως αυτή είναι παροδική και κάποιες φορές εξαιρετικά σύντομη.  Ίσως ο τρόπος που μεγαλώσαμε, ίσως τα πρότυπα με τα οποία γαλουχηθήκαμε από το σχολείο, την τηλεόραση, το Ιντερνετ, μας κάνουν τόσο αχόρταγους για περισσότερα περισσότερα περισσότερα.
Δεν αναφέρω την οικογένεια διότι θεωρώ πως, στην περίπτωσή μου, λειτούργησε περισσότερο ως φρένο προς αυτή τη μανία. Αυτό είναι κάτι για το οποίο θα ευχαριστώ για πολλά χρόνια τους γονείς μου.


Όλα αυτά όμως μέχρι "χθες". Η χαρά που μας δίνεις είναι ατελείωτη.  Το γέλιο σου, το κλάμα σου, η φωνή σου, τα νάζια σου, οι γκριμάτσες σου, οι γκρίνιες σου, όλα σου, μας δίνουν τόσο κέφι και τόση δύναμη που  δεν έχουμε νιώσει ποτέ ξανά.  Χρησιμοποιώ πληθυντικό διότι νιώθω πως και η μητέρα σου διακατέχεται από τα ίδια συναισθήματα.


Σε ευχαριστούμε λοιπόν που ήρθες στη ζωή μας. Σε ευχαριστούμε για τη χαρά που μας δίνεις.


Εμείς θα κάνουμε ότι μπορούμε για να είσαι κι εσύ εξίσου χαρούμενος.


Ανυπομονούμε για τη νέα χρονιά! Με εσένα δίπλα μας, θα είμαστε άλλοι άνθρωποι!

Η πρώτη εκδρομή!

Αγοράκι μου,

Όπως (περίπου) σου είχα υποσχεθεί, έρχεται η ώρα της πρώτης μας εκδρομής σαν οικογένεια!

Την επόμενη εβδομάδα θα πάμε στο Διακοπτό μαζί με το φιλαράκι σου τον Κωνσταντίνο!

Από εκεί θα κάνουμε εξορμήσεις προς κοντινούς προορισμούς και πάντα σύμφωνα με τα κέφια που θα έχετε τα δυο πιτσιρίκια!

Η μαμά σου έχει θέσει ως ορόσημο την εκδρομή αυτή διότι, όπως λέει, μόλις επιστρέψουμε θα καταργήσουμε την αποστείρωση των μπιμπερό και θα αρχίσεις να κοιμάσαι στο δωμάτιό σου κι όχι στο δικό μας.

Μεγάλες αλλαγές για τη νέα χρονιά! 


ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ - 31/12/2011


Η εκδρομή ήταν τέλεια!  


Όλα ξεκίνησαν με την αγορά μιας μπαγκαζιέρας οροφής για το Yaris.  Το καημένο είναι πολύ μικρό και δεν χωράει όλα σου τα αξεσουάρ!  Και για να μη νομίζεις πως υπερβάλλω, δες τη λίστα με τα πράγματα που έπρεπε να πάρουμε μαζί μας!


Καρότσι, ρηλάξ, αποστειρωτή, τσάντα με μπιμπερό, παρκοκρέβατο, στρώμα για το κρεβάτι σου, μπανιέρα, καλλυντικά και διάφορα άλλα μπιχλιμπίδια!


Όπως καταλαβαίνεις αυτά ΔΕΝ χωρούσαν με τίποτα στο μικρό πορτ-μπαγκαζ του αυτοκινήτου!


Στο ταξίδι όλα κύλησαν ομαλά! Κατέρριψα κάθε ρεκόρ κατανάλωσης διότι με την ταχύτητα που πήγαινα, όλοι μας προσπερνούσαν και το αυτοκίνητο φυσικά δεν "έκαιγε" καθόλου βενζίνη.


Κάναμε και μια στάση για να ξεμουδιάσεις και να φας στα McDonalds μετά το Κιάτο.  Δεν έφαγες μπέργκερ αλλά το υπέροχο γαλατάκι σου!  Όπως πάντα ήσουν η ατραξιόν του μαγαζιού!  Τι να σε κάνουμε που είσαι τόσο όμορφος?


Στο ξενοδοχείο τακτοποιηθήκαμε εύκολα και μετά περιμέναμε την άφιξη των φίλων μας!


Οι ημέρες κύλησαν πολύ χαλαρά!  Σαν να ήμασταν σπίτι μας.  Μόνη εξαίρεση, το πρώτο βράδυ που για κάποιο λόγο ήσουν πολύ ανήσυχος και ξύπνησες κλαίγοντας στη μία το ξημέρωμα.  Ευτυχώς μόλις σε πήραμε αγκαλιά ησύχασες.


Την επόμενη ημέρα κάναμε βολτούλες στην εξοχή και χαρήκαμε τον όμορφο ήλιο.


Ήταν όλα πολύ όμορφα κι εσύ ήσουν τόσο συνεργάσιμος που τώρα σκεφτόμαστε ποιος να είναι ο επόμενος προορισμός της οικογένειας!


Για να δούμε!!!

Οι πρώτες μας γιορτές!

Αυτά που μας πέρασαν ήταν τα πρώτα μας Χριστούγεννα...

Μαζέυτηκαν στο σπίτι, οι παππούδες, οι γιαγιάδες, ο θείος ο Αντώνης, ο αδελφός της γιαγιάς Ελένης οι Νίκος και η Λάλη.

Περάσαμε πολύ όμορφα και οικογενειακά όπως συνήθως γίνεται αυτές τις ημέρες.

Είχα βρει κι έναν σταθμό στο iTunes με Χριστουγεννιάτικα τραγούδια και όλα ήταν πού όμορφα.

Πριν μαζευτεί ο κόσμος, μαζί με τη μαμά χορέψαμε όλοι αγκαλιά το τραγούδι του Luther Van Dross / Have yourself a Merry little Christmas.  Υπέροχη στιγμή.  Από αυτές που μένουν στο μυαλό για χρόνια...

Αύριο ξεκινάμε για την εκδρομή μας στο Διακοφτό μαζί με τους Κόντηδες! Είμαι πολύ περίεργος να δω πως θα κυλήσει αυτή η εκδρομή. Σκέψου δύο ζευγάρια με δύο παιδάκια 4 μηνών που πάνε την πρώτη τους εκδρομή.  Ενδιαφέρον εεε?

Βασανιστήρια!

Χθες το βράδυ πέρασες τρελά βασανιστήρια...


Μετά το τελευταίο σου γεύμα, στις 12 το βράδυ, διαπίστωσα πως είχες κάνει κακάκια σου...
Έπρεπε λοιπόν να σε αλλάξω... Πως όμως να σε αλλάξω όταν κοιμάσαι? Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.  Αφού κατάφερα να σε γδύσω και να σου βγάλω την πάνα, μόλις σε σήκωσα για να σε πλύνω (γινόταν χαμός) άρχισες να κάνεις πιπί σου με αποτέλεσμα να γίνουν μούσκεμα τα ρούχα σου! Η όλη διαδικασία γινόταν στο ημίφως για να μην ξυπνήσεις οπότε αυτό δυσκόλευε τα πράγματα! Αφού κατάφερα να σε πλύνω, έπρεπε να σου αλλάξω ρούχα.  
Εννοείται πως ξύπνησες, εννοείται πως έκλαψες, εννοείται πως θα με βλέπεις σήμερα και θα γυρίζεις το κεφάλι σου αλλού, όπως κάνεις κάθε φορά που θες έχεις νεύρα!


Όπως λέμε και με τη μανούλα σου, είναι αστείο το πόσο δεν μας ενοχλούν τα κακάκια, οι πορδίτσες τα πιπί σου... Είναι απίστευτο ότι κάποιες φορές αδημονούμε για να τα δούμε!


Πως αλλάζει ο άνθρωπος...

Σαρδελάκι!

Το Σάββατο το μεσημέρι έκανες το πρώτο σου μπάνιο σε πισίνα!


Αφού πήραμε την άδεια της παιδιάτρου, πήγαμε στις Γοργόνες και Μάγκες στην Άνω Γλυφάδα και κάναμε ένα δοκιμαστικό μπανάκι.  Διότι εμάς μπορεί να μας ξετρελαίνει η ιδέα της κολύμβησης αλλά εσένα δεν σε είχαμε ρωτήσει.


Έτσι λοιπόν, με την ψυχή στο στόμα, διότι δεν φρόντισα να δω τη διεύθυνση, φτάσαμε στο κολυμβητήριο.  


Μετά από λίγο έμπαινες μέσα στον νερό πάντα στην αγκαλιά της μαμάς σου η οποία ήταν όλη την ώρα χαμογελαστή κι ευτυχισμένη! 


Η αλήθεια είναι πως τα πρώτα λεπτά κοίταζες αναγνωριστικά την αίθουσα και τα υπόλοιπα παιδάκια.  Μετά από λίγο όμως άρχισες να απολαμβάνεις όλο αυτό που συνέβαινε.  Μπορεί να μην καταλάβαινες απολύτως τι γινόταν γύρω σου αλλά και μόνο η επαφή με το νερό σε ηρεμούσε!


Πίσω από την τζαμαρία, ο περήφανος μπαμπάς που έβλεπε την οικογένεια χαρούμενη, κρατούσε σημειώσεις για την ώρα που έκανες τις πρώτες σου βουτιές κάτω από το νερό! 
Έτσι λοιπόν η πρώτη έγινε στις 12:36 και η δεύτερη στις 12:49. Όχι πως έχει ιδιαίτερη σημασία αλλά όταν είσαι χαζομπαμπάς... έχει.


Αφού ολοκληρώθηκε το μάθημα, η μαμά σε κράτησε λίγο ακόμα μέσα στο νερό διότι έβλεπε πως σου άρεσε.  Ήταν πάρα πολύ χαρούμενη και όλη την ώρα χαμογελαστή!


Ξέχασα να πω πως ήσουν το πιο μικρό παιδάκι στο γκρουπ "Σαρδελάκια"! Οπότε είχες άλλη μια πρωτιά!


Μετά πήγαμε στη γιαγιά Ελένη και τον παππού το Μίμη.  Φυσικά μόλις τους είδες άρχισες να χαμογελάς και ο παππούς σου συγκινήθηκε.  Είναι πολύ ευαίσθητος ο παππούς ο Μίμης και πολύ ρομαντικός!  Νομίζω πως υπάρχουν καλά γονίδια παντού στο σόι και έχω ένα καλό προαίσθημα για το μέλλον σου!


Την Κυριακή πήγαμε για ψώνια με τη μαμά και την γιαγιά Ελένη.  Όσοι φίλοι και γνωστοί της μαμάς σε είδαν, είπαν πόσο μου μοιάζεις!! Μα καλά, τυφλοί είναι?  Εσύ είσαι ένας μικρός Βαρβαράκος! (και) γι'αυτό το λόγο σε αγαπώ ακόμα πιο πολύ!


Την Κυριακή το απόγευμα ήρθε στο σπίτι η φίλη της μαμάς η Κατερίνα, η οποία είναι ένα φοβερό "τυπάκι"!  Επειδή έχει δυνατή φωνή και μιλάει συνέχεια, την κοίταζες μέσα στα μάτια!  Κάποια στιγμή που σου απηύθυνε το λόγο, έβαλες τα κλάματα!!!  Ηρέμησες όμως όταν σου εξηγήσαμε ότι είναι φίλη μας.  Το υπόλοιπο της βραδιάς καθόσουν ήσυχος και παρακολουθούσες την κουβέντα ενώ κάποιες στιγμές είχες έντονους μονολόγους με τα γνωστά "ααααεεεεοοοο" και "μπρρρροουουουο" τα οποία έχουν αρχίσει και γίνονται πιο έντονα!


Το Σ.Κ. που πέρασε ήταν πολύ όμορφο, από αυτά που παρακαλάς να μην τελειώσουν ή μάλλον να επαναληφθούν σύντομα!!


ΥΓ: Ξέχασα να αναφέρω πως το Σάββατο, για πρώτη φορά, έπιασες με τα δυό σου χεράκια το μπιμπερό την ώρα που σε τάϊζε η μαμά! Κάποιος μεγαλώνειιιι....

Just the 2 of us

Χθες η μανούλα είχε να πάει σε εκδήλωση της δουλειάς οπότε ήμασταν αντροπαρέα στο σπίτι!


Βρήκα λοιπόν την ευκαιρία και σε μύησα στην κλασσική μουσική.


Για να έχεις να θυμάσαι λοιπόν, η πρώτη σου εμπειρία ήταν η "Άνοιξη" του Αντόνιο Βιβάλντι. Μετά συνεχίσαμε με το "Καλοκαίρι" του ιδίου συνθέτη και στη συνέχεια περάσαμε στη "Λίμνη των κύκνων" του Τσαϊκόφσκι και τη συμφωνία Νο 40 του Μότσαρτ. Το "πρόγραμμα" έκλεισε με την "Ελίζ" του Μπετόβεν.


Σε γενικές γραμμές έδειξες να το απολαμβάνεις, αν εξαιρέσουμε κάποιες στιγμές που η ένταση δυνάμωνε και γούρλωνες τα ματάκια σου. Προς το τέλος είχες αποκοιμηθεί αλλά χάρηκα πολύ που καθόλη τη διάρκεια του "προγράμματος" δεν δυσανασχέτησες. 


Λένε πως η κλασσική μουσική κάνει τα παιδιά εξυπνότερα.  Νομίζω πως εσύ δεν έχεις ανάγκη από κάτι τέτοιο!!! Είσαι πολύ έξυπνος από μόνος σου!

Πρωινό ξύπνημα!

Σήμερα έπρεπε να πάω σε πελάτη οπότε δεν είχα να ξυπνήσω νωρίς.  Εκμεταλλεύτηκα λοιπόν το γεγονός και σε τάϊσα για πρωινό και μετά ξαπλώσαμε όλοι μαζί στο κρεβάτι μας!


Ο καλύτερος τρόπος για να ξυπνάς! Έχεις αρχίσει και "μιλάς" όλο και περισσότερο και το απολαμβάνω!


Εν τω μεταξύ, έχω την αίσθηση πως μας καταλαβαίνεις και μας δουλεύεις κανονικά!


Χθες το βράδυ κι ενώ "σε είχε πάρει ο ύπνος" σου μιλούσαμε με τη μαμά σου κι εσύ μας χαμογέλαγες!  Με κλειστά μάτια κι ενώ κοιμόσουν!!!! Αυτό δεν μπορώ να το εξηγήσω.  Σου λέγαμε "Αγάπη μου" και δώστου το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά!  "Ψυχή μου" άντε πάλι τα χαμόγελα!
Στο τέλος σου λέω "Βρε κωλοπαίδι μας καταλαβαίνεις?" κι εκεί πάλι γελούσες!


Είσαι απίστευτος! Είσαι ό,τι καλύτερο μας έχει τύχει.


Σε λατρεύουμε αγάπη μας!

Το πρώτο σου πάρτυ!!!

Χθες έγινε το πάρτυ γενεθλίων του Γιάννη, του παιδιού του Νάσου και της Ιωάννας, που έχω βαφτίσει.  


Αποφασίσαμε με τη μαμά να πάμε όλοι μαζί παρέα έτσι ώστε να είναι αυτό το πρώτο σου πάρτυ!  


Όταν φύγαμε από το σπίτι, κοιμόσουν γι'αυτό όταν άνοιξες τα μάτια σου και είδες τόσο κόσμο γύρω σου, τρόμαξες!  Μετά από δύο λεπτά όμως ηρέμησες και ήσουν πάλι το καλό παιδάκι που μας έχεις συνηθίσει.  Επειδή όμως είχε πολλή φασαρία και πολλή ζέστη, δεν άντεξες πολύ ώρα κι έτσι φύγαμε αμέσως μόλις ο μικρός Γιάννης έσβησε τα 6 κεράκια του!


Εννοείται πως ακόμα μια φορά ήσουν η ατραξιόν και όλοι ασχολούνταν μαζί σου!  Είσαι κουκλί γι' αυτό!!!


Την Κυριακή μας ανησύχησες λίγο διότι τα κακάκια σου ήταν πολύ σκληρά!  Πήραμε τη γατρό η οποία μας συμβούλεψε να σου φτιάξουμε το γάλα σου μέσα σε χαμομήλι κι όχι σε σκέτο νερό.  Πάνω που ετοιμαζόμασταν να το εφαρμόσουμε, έκανες μια "καλή" ριξιά και ηρεμήσαμε!


Σιγά σιγά ωριμάζει το πεπτικό σου σύστημα οπότε αυτά είναι φυσιολογικά να συμβαίνουν!  Είδες?
Μέχρι και το κορμάκι σου μεγαλώνει και ωριμάζει!!

Κλάμα!!!

Είναι απίστευτο το πόσο αλλάζεις κάθε μέρα που περνάει.
Το έχω πει πολλές φορές αλλά πάντα συμβαίνει κάτι και με κάνει να το νιώθω ακόμα πιο έντονα.


Τις τελευταίες ημέρες έχει αλλάξει το κλάμα σου.  Πλέον δεν είναι τόσο τσιριχτό σαν νιαούρισμα γάτας αλλά γίνεται πιο "ανθρώπινο" και πιο εκκωφαντικό! 


Χθες ήρθε η γιατρός να σε εξετάσει (για τις κραυγές που αναφέρθηκα χθες) και κατά τη διάρκεια της εξέτασης έκλαιγες τόσο πολύ που δεν μπορούσαμε να αντέξουμε!  Έχεις δυνατά πνευμόνια φαίνεται.


Εν τω μεταξύ, ο χαρακτήρας σου αρχίζει και γίνεται αλλιώτικος.  Τα κόλπα που κάναμε με τη μητέρα σου για να σε κρατάμε χαρούμενο, δεν φαίνεται να πιάνουν.  Ίσως η καθημερινή επαφή με τη γιαγιά και τον παππού σου αλλάζει τις συνήθειες.  Δεν είναι κακό αυτό. Ίσα ίσα που πιστεύω πως είναι καλύτερα ο χαρακτήρας σου να έχει πολλές επιρροές και όχι μόνο τις δικές μας.  Ελπίζω μόνο να κρατήσεις αυτές που θα σε ωφελήσουν περισσότερο στη ζωή σου.


Είναι η μεγαλύτερη αγωνία μου αυτή.  Αν θα καταφέρουμε να σου δώσουμε εφόδια που θα σε κάνουν δυνατό στη ζωή σου.  Παρόλο που είμαστε αρχάριοι, κάνουμε ότι μπορούμε.

Κραυγές!

Χθες το βράδυ, μας τρόμαξες δύο φορές!


Χωρίς κανένα προφανή λόγο, άρχισες να κλαις και να ουρλιάζεις όπως δεν σε έχουμε δει ποτέ!
Τρομάξαμε πάρα πολύ με τη μανούλα σου.  Το καλό είναι πως μόλις σε πήραμε αγκαλιά ηρέμησες αμέσως. 
Μακάρι να μπορούσες να μιλήσεις να μας πεις τι έχεις...
Θα μιλήσουμε σήμερα με τη γιατρό να μας πει κι εκείνη τη γνώμη της.

3 Μήνες

Το Σάββατο που μας πέρασε, "έκλεισες" 3 μήνες στην ζωή μας.


Σε πήραμε λοιπόν με τη μανούλα και πήγαμε για ψώνια στα μαγαζιά!  Είχες πολύ πλάκα που προσπαθούσες με τα ματάκια σου να αφομοιώσεις όσες περισσότερες "πληροφορίες" μπορούσες. Πρώτη φορά είδες τόσο κόσμο μαζεμένο και προφανώς σου έκανε φοβερή εντύπωση. 


Ήσουν λίγο σαστισμένος αλλά νομίζω πως σου άρεσε πολύ όλη αυτή η εμπειρία.


Κάθε φορά διαπιστώνουμε πόσο έχεις μεγαλώσει και πόσο αλλάζεις μέρα με τη μέρα.


Χθες όλη την ημέρα ήμασταν βόλτα.  Εσύ είχες κοιμηθεί από το προηγούμενο βράδυ στη γιαγιά Ζωρζία διότι με τη μαμά είχαμε βγει λόγω της γιορτής της.  Ήρθαμε, σε πήραμε και πήγαμε στη γιαγιά την Ελένη για να φάμε μαζί όλη η οικογένεια να γιορτάσουμε για τη μαμά!


Το απόγευμα ήρθαν από το σπίτι ο νονός σου ο Θοδωρής με τη Γεωργία και ο Νίκος με τη Σοφία που περιμένουν ένα κοριτσάκι!


Εμείς λέμε πως θα συμπεθεριάσουμε.  Για να δούμε, θα συμμερίζεστε κι εσείς αυτή την άποψη?


Εκεί που καθόμασταν, σε είδαμε να πιάνεις το πόδι σου και να το κοιτάς.  Για πρώτη φορά φάνηκε να καταλαβαίνεις πως είναι δικό σου.  Μέρα με τη μέρα γνωρίζεις τον κόσμο καλύτερα. Μέρα με τη μέρα κάνεις τις δικές σου ανακαλύψεις!!!


Είσαι ότι πι όμορφο έχουμε στη ζωή μας!

Εμβόλιο Νο2

Χθες έκανες το δεύτερο εμβόλιο ψυχούλα μου.


Γύρισα σπίτι και είδα τη μανούλα σου ανήσυχη διότι δεν είχες φάει καλά και η διάθεσή σου ήταν "κάπως".  Γενικά νύσταζες, δεν πεινούσες και είχες έναν εκνευρισμό.  


Στη συνέχεια διαπιστώσαμε πως είχες λίγο πυρετό.  Ευτυχώς όχι τίποτα σοβαρό αλλά για εμάς και το παραμικρό μας προβληματίζει.  Τη μαμά σου περισσότερο η οποία ανησυχεί πολύ για τον κανακάρη της!!


Σου δώσαμε λίγο Ντεπόν όπως συνέστησε η γιατρός και μετά κοιμήθηκες μια χαρά.  


Το πρωί φύγαμε πάλι μαζί από το σπίτι για να σε πάω στη γιαγιά σου.  Α ναι, η μαμά ξεκίνησε από χθες να πηγαίνει στη δουλειά οπότε η γιαγιά σου είναι αυτή που θα σε προσέχει διότι είναι στο δρόμο μου για τη δουλειά.


Φεύγοντας από το σπίτι μου "έσκασες" ένα χαμόγελο... Έλιωσα... 


Ο καλύτερος τρόπος να ξεκινάω τη μέρα μου!!!

Πολυλογάς!!!!

Χθες, με το που γύρισα σπίτι, ήρθε η μαμά σου γεμάτη περηφάνια και μου ανακοίνωσε πως άρχισες να μιλάς!


"Καλά, εντάξει" της είπα εγώ, υπενθυμίζοντάς της πως είναι μια μικρή κουκουβάγια και πως το δικό της παιδί είναι το εξυπνότερο και το ομορφότερο από όλα!


Το βράδυ λοιπόν είπα στη μαμά, "Κάνε τσιγάρο εσύ, θα τον αλλάξω εγώ".  
Σε έβαλα λοιπόν στο μπάνιο, στη θεσούλα που σου έχουμε φτιάξει για να σε αλλάζουμε, και ξαφνικά άρχισες να "μιλάς"!!!!


οοοοοοο
οοοοοαααααα
ααααααγγγγγοοοοοο
ααααααοοοοοο


Στο τσακ δε με πήραν τα ζουμιά! Αμέσως φώναξα τη μαμά σου, η οποία ήρθε τρέχοντας γιατί ανησύχησε πως κάτι έπαθες!  Της είπα λοιπόν: "Αγάπη μου, ο γιος σου έχει κάτι να σου πει"


Εσύ απτόητος συνέχιζες:
οοοοοο ααααααα ααααοοοοο αααααγγγγγοοοοο


Επί πέντε λεπτά ήμασταν από πάνω σου και σε χαζεύαμε.  Ήμασταν και οι δύο πολύ συγκινημένοι και πολύ χαρούμενοι με το κατόρθωμά σου.  Προσπαθούσαμε να σε επιβραβεύσουμε για την προσπάθειά σου αλλά δεν ξέραμε με ποιον τρόπο κι έτσι σε φιλούσαμε, σου χαμογελούσαμε και σου λέγαμε μπράβο!


Είσαι απίστευτος.  Είσαι ότι καλύτερο μας έχει συμβεί. Είσαι ο πολυλογάς μας!!!!


Σε λατρεύουμε ζωή μας όμορφη!

Ζήλιες!!!!! (2)

Χθες το βράδυ ήθελε η μανούλα να της κάνω λίγο μασαζάκι στα ποδαράκια της.

Καθώς της έκανα μασάζ, εσύ παρατηρούσες τα χέρια μου και είχες έναν περίεργο εκνευρισμό!

Προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τα συναισθήματά σου και το μόνο συμπέρασμα που καταλήξαμε είναι πως ζήλευες (λιγάκι) που χάιδευα τη μανούλα σου!!

Μπα; Θέλουμε και αποκλειστικότητα κύριε μου;  Δεν μπορούμε δηλαδή ούτε να χαιδέψουμε τη μανούλα σου;

Είχες πολύ πλάκα και μας έφτιαξες το κέφι.

Αυτό το Σαββατοκύριακο πάλι σε ευχαριστηθήκαμε πολύ! Τα γελάκια σου, τις γκρίνιες σου, τις γκριμάτσες σου, όλα!  

Τι τελευταίες ημέρες, έχεις αρχίσει να βγάζεις όλο και περισσότερα σάλια.  Αυτό μάλλον οφείλεται στο γεγονός πως ξεκίνησαν σιγά σιγά να βγαίνουν τα δοντάκια σου.  Άντε και σε λίγο θα αρχίσεις να τρως και άλλα φαγητά εκτός από το βαρετό γάλα!

Μέσα στο Σαββατοκύριακο σου πήραμε και τα αποτυπώματα σε πηλό! Την πατουσίτσα και το χεράκι σου.  Έτσι για να έχεις μια ιδέα πόσος ήσουν. (όταν σε φέραμε σπίτι ήσουν ακόμα μικρότερος)

Το πρωί όταν έφυγα για τη δουλειά σε πήρα μαζί μου για να σε αφήσω στη γιαγιά σου τη Γεωργία.

Ήταν πολύ όμορφα που σε είχα παρεάκι στη διαδρομή και σου μιλούσα.  Σε λίγες ημέρες, όταν η μαμά ξεκινήσει τη δουλειά, θα το κάνουμε σχεδόν κάθε μέρα αυτό!  Ανυπομονώ γιατί μου αρέσει πολύ να πηγαίνουμε βόλτες παρεούλα.

Η πρώτη σου ίωση!

Τις τελευταίες ημέρες είχες συνάχι και το βράδυ δεν μπορούσες να αναπνεύσεις καλά.  Χθες η μανούλα σου σε πήγε στη γιατρό η οποία μας ενημέρωσε πως έχεις ίωση!
Ευτυχώς όχι κάτι ανησυχητικό αλλά ξεκινάς και τα πρώτα σου φάρμακα (ευτυχώς όχι αντιβίωση).


Παράλληλα με έχεις κολλήσει κι εμένα και με βασανίζει ένα συνάχι φοβερό το οποίο με κρατάει μακριά σου. Αυτό με στεναχωρεί περισσότερο.


Επίσης η γιατρός μας είπε πως ετοιμάζονται να βγουν τα δοντάκια σου, όπως επίσης ότι στηρίζεις πολύ καλά το κεφαλάκι σου και δείχνεις φοβερά σημάδια εξέλιξης.  Η αλήθεια είναι ότι σε όποιον και να μοιάσεις, θα είσαι μεγάλο εξυπνοπούλι... (κουκουβαααα - είπε η κύριος κουκουβάγιος για το παιδάκι του)

Ωραία που 'ναι η Κυριακή...

Μα να 'ταν πιο μεγάλη... 


Ήταν υπέροχο το Σαββατοκύριακο που πέρασε... Όλη την ημέρα παίζαμε, γελούσες, σου μιλούσαμε, μας απαντούσες (με άναρθρες κραυγές αλλά κάτι έκανες) και γενικά περάσαμε υπέροχα.


Πρωινό ξύπνημα στο κρεβάτι, αγκαλιά όλοι μαζί και πάρλα μπόλικη!


Βέβαια επειδή ήσουν συναχωμένος προσπαθούσαμε να σου καθαρίσουμε τη μυτούλα και φυσικά εκνευριζόσουν.  Τι να σου κάνουμε όμως βρε αγάπη μου αφού σε βλέπαμε πως βασανίζεσαι...


Στολίσαμε και το Χριστουγεννιάτικο δεντράκι μας!  Το πρώτο με την παρέα σου στο σπίτι!  Έπρεπε να δεις τη μουρίτσα σου όταν χάζευες τα λαμπάκια... Είσαι τουλάχιστον αξιαγάπητος αγορίνα μου...


Μελαγχόλησα χθες το απόγευμα.  Ένιωσα όπως τότε που πήγαινα στο σχολείο, που δεν ήθελα να τελειώσει με τίποτα το Σαββατοκύριακο... Η μουσική της Αθλητικής Κυριακής κάνει όλη τη φίλαθλη Ελλάδα τα τελευταία 4 χρόνια να αδημονεί να δει τους πρωταγωνιστές του ποδοσφαίρου κι εμένα μου ρίχνει την ψυχολογία!!!! Χθες άκουσα αυτή τη μουσική πάνω που σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να περάσω άλλη μία μέρα παίζοντας μαζί σου και φυσικά εκνευρίστηκα!!!  


Δεν πειράζει όμως.  Το επόμενο Σαββατοκύριακο θα είμαστε πάλι έτσι!!

10 μέρες

Πως πέρασαν έτσι δέκα μέρες δεν μπορώ να καταλάβω.


Μου έλειψες αφάνταστα αγόρι μου.  Το χαμόγελό σου, τα νάζια σου, οι γκρίνιες σου... Όλα.


Χθες ήσουν ανήσυχος.  Πρέπει να σε πονούσε η κοιλίτσα σου.  Η μανούλα σου μου έλεγε ότι δεν είχες κοιμηθεί όλη τη μέρα.  Κάποια στιγμή το βράδυ άρχισες να κλαις γοερά.  Φαινόταν διαφορετική η συμπεριφορά σου.  Πρέπει να πονούσες πολύ.  Η μαμά σου κι εγώ μάταια προσπαθούσαμε να σε συνεφέρουμε. Ούτε το γάλα σου δεν έπινες με χαρά.


Η μαμά σου πάλευε μία ώρα να σε βάλει να κοιμηθείς.  Έκλεινες τα ματάκια σου για 5 λεπτά και μετά πάλι ξυπνούσες κι έκλαιγες.


Αποφάσισα να σου ζεστάνω την κοιλίτσα.  Άρχισα να σε χαϊδεύω και σιγά σιγά ηρέμησες ώσπου στο τέλος αποκοιμήθηκες. 


Σήμερα μου είπε η μανούλα σου πως είσαι καλύτερα.  Έχεις και τα ξαδελφάκια σου εκεί, τον Νίκο και την Ελένη και πρέπει να είσαι στα κέφια σου.  Ανυπομονώ να έρθει το βράδυ να σε γεμίσω φιλιά!

Πρώτη λέξη?? Μπα... Είναι νωρίς ακόμα!

Αυτό το Σαββατοκύριακο περάσαμε πολύ όμορφα όλη η οικογένεια μαζί.

Το απόγευμα του Σαββάτου, όπως σε στήριζα με τα πόδια μου στο γνωστό "καρεκλάκι" στην προσπάθειά σου να καταπιείς έβγαλες έναν ήχο που έμοιαζε με λέξη.  Αμέσως γούρλωσα τα μάτια μου και σου είπα: "Τι είπες βρε?". Τότε εσύ μου χάρισες ένα τεράστιο χαμόγελο και κούνησες τα χεράκια σου πάνω κάτω.

Τυχαίο πρέπει να ήταν αλλά όπως καταλαβαίνεις η χαρά μου ήταν μεγάλη.

Κάποιες στιγμές αναρωτιέμαι, μήπως βιάζομαι να μεγαλώσεις.  Δεν νομίζω πως είναι αυτό. Απλά χαίρομαι με κάθε νέα σου κατάκτηση στον κόσμο των μεγάλων.  Προφανώς αυτή η αγωνία θα σταματήσει όταν αρχίσουμε να τσακωνόμαστε για την ώρα που γύρισες στο σπίτι, τους βαθμούς σου στο σχολείο κλπ.  Τότε θα αρχίσω τη γκρίνια για το πότε θα κάνεις οικογένεια!!! Χαχαχα, ορισμένα πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ!  Έτσι είναι ο παππούς σου, έτσι θα γίνω (μάλλον) κι εγώ!

Οι λέξεις με τις οποίες χαμογελάς αυτή την περίοδο είναι:

Λοκο Λόκο μου

Πατατούλη μου (παλιό και δοκιμασμένο)

Χθες ήσουν πολύ νευρικός όλη τη μέρα.  Όπως είπε και η γιατρός, πρέπει κάτι να σε ενοχλούσε λόγω του εμβολίου.  Σου δώσαμε για πρώτη φορά στη ζωή σου λίγο Ντεπόν.  Μας άκουσε όλη η πολυκατοικία.  Ενθουσιάστηκες τόσο πολύ με τη γεύση του που έκλαιγες απαρηγόρητος! 

Καλά κάνεις αγάπη μου.  Συμφωνήσαμε με τη μανούλα πως μας έμοιασες και δεν θα παίρνεις φάρμακα πολύ εύκολα.

Αύριο φεύγω για Γερμανία.  Θα πάω για μια έκθεση με τη δουλειά.  Θα μου λείψεις... πάρα πολύ ψυχούλα μου!

Εμβόλιο!

Σήμερα έκανες το πρώτο σου εμβόλιο!
Η γιατρός που σε είδε έλεγε πως έχεις μεγαλώσει πολύ! Τα πας πολύ καλά γιατί στηρίζεις το κεφαλάκι σου καλά, ψηλώνεις, παχαίνεις (μαγουλάκια μου!!!) και γενικά είσαι σε φόρμα!


Για τις επόμενες δύο μέρες πρέπει να είμαστε σε επιφυλακή μήπως κάνεις πυρετό οπότε θα έχουμε μια μικρή ανησυχία!


Την Τρίτη φεύγω ταξίδι στη Γερμανία με τη δουλειά για μια έκθεση... Θα γυρίσω Κυριακή βράδυ γιατί θα έρθει η μαμά σου την Παρασκευή για να πάμε στο Σάλτσμπουργκ το Σαββατοκύριακο.


Ξέρω πως αθετώ την υπόσχεσή μου να σε πάρουμε μαζί μας στο επόμενο ταξίδι αλλά όταν έκανα την υπόσχεση, είχα ξεχάσει την Αυστρία...   Σίγουρα στο επόμενο θα πάμε παρεούλα!!!


Θα μου λείψεις πάρα πολύ ψυχούλα μου... 

Χαμόγελο, ξανά!

Είχα δίκιο που έφυγα νωρίς από τη δουλειά χθες...


Μόλις έβαλα να φάω, ξύπνησες.  Εσύ ήσουν στο ριλάξ σου πάνω στον καναπέ κι εγώ καθόμουν κάτω κι έτρωγα στο τραπεζάκι του σαλονιού.  Όλη την ώρα με κοίταζες με περιέργεια. Εγώ σε ρωτούσα αν θέλεις αρακά αλλά για έναν περίεργο λόγο δεν μου απαντούσες...


Μόλις τελείωσα το φαγητό σου έπιασα την κουβέντα κι αμέσως άρχισες να χαμογελάς!  Αγάπη μου γλυκιά, με κοίταζες στα μάτια και μου χαμογελούσες.  Η μαμά σου αμέσως έσπευσε να σε υπερασπιστεί! "Είδες το παιδί που λες ότι δεν χαμογελάει?" μου είπε.


Ναι! Πλέον ήμουν πεπεισμένος ότι χαμογελάς και ότι έχεις αρχίσει να μπαίνεις για τα καλά στον κόσμο μας!!

Ύπνος!!!

Παιδάκι μου...
Νύχτα με τη νύχτα αρχίζεις και κοιμάσαι σαν φυσιολογικός άνθρωπος και όχι σαν ξενύχτης στην παραλιακή λεωφόρο!!!


Πλέον και η μανούλα σου και εγώ είμαστε πιο ξεκούραστοι και μπορούμε να είμαστε ακόμα καλύτεροι μαζί σου!


Χθες έβγαλες κάτι μικρά σπυράκια κάτω από το αυτάκι σου.  Η μαμά ανησύχησε πάρα πολύ. Ευτυχώς η γιατρός την καθησύχασε και σήμερα σου πήραμε μια κρεμούλα για να βάζουμε.


 Από χθες η προ-γιαγιά σου η Μαρία (ή αλλιώς γιαγιά-Μαίρη όπως την λέγαμε εμείς μικρά) μπήκε στο νοσοκομείο.  Είναι η μαμά του παππού σου του Γιάννη και είναι 94 ετών. 
Ο παππούς σου ο Γιάννης και ο θείος σου ο Αντώνης είναι κλώνοι της!!! Είναι το κλασσικό αστείο της οικογένειας μας.


Μετά από μια δύσκολη μέρα στο γραφείο, ξεκινάω για να έρθω να σε δω!

Ματιές....

Τις τελευταίες ημέρες έχεις αρχίσει να ΚΟΙΤΑΣ!!! Το τονίζω γιατί πλέον το βλέμμα σου εστιάζει σε'μας!

Σου μιλάμε και μας κοιτάς στα μάτια!  Πόσο απολαμβάνω αυτές τις στιγμές δεν φαντάζεσαι...

θα ήθελα να μπορούσα να μπω στο μυαλό σου να μάθω τι σκέφτεσαι.  Τι σε φοβίζει, τι σε κάνει να χαίρεσαι, τι σε κάνει να γελάς...

Όχι από περιέργεια αλλά από αγάπη. Θα μου πεις, αυτά είναι τα λεγόμενα "εγκλήματα αγάπης".

Να καταπατάς την ελευθερία του άλλου στο όνομα της αγάπης.

Χθες γιόρταζε ο παππούς ο Μίμης.  Παρόλο που ήμουν κουρασμένος ήθελα πάρα πολύ να  πάμε να του ευχηθείς! Έπεσα διάνα.  Χάρηκε πάρα πολύ που σε είδε και μας ευχαρίστησε πολλές φορές που σε πήγαμε.  Τον έβλεπα πόσο χαιρόταν όταν σου μιλούσε κι εσύ τον κοιτούσες μέσα στα μάτια.  Μου αρέσει πως λέει το όνομά σου τραγουδιστά... 

Έχει ανάγκη από τέτοιες όμορφες στιγμές.  Είναι πολύ ρομαντικός κι ευαίσθητος και τον καταλαβαίνω πόσο του αρέσουν τέτοιες κινήσεις.  

Σήμερα με τη μαμά θα πάμε μια εκδρομούλα για να κοιμηθούμε.  Εσύ θα μείνεις στη γιαγιά τη Ζωρζία και τον παππού τον Γιάννη.  Θα μας λείψεις πάρα πολύ.  Υπόσχομαι στην επόμενη εκδρομή να σε πάρουμε μαζί μας και να περάσουμε όλοι μαζί ένα Σαββατοκύριακο!

Θα μου λείψεις αγαπάκι μου!!!

Σ.Κ. Forever

Τα Σαββατοκύριακα είναι η μεγαλύτερη απόλαυση!!!


Πραγματικά απολαμβάνω πολύ να σε έχουμε στην αγκαλιά μας τα πρωινά του Σ.Κ. και να σε παίζουμε να σε χαϊδεύουμε να σε φιλάμε...


Αυτή την Κυριακή, όσο η μαμά έφτιαχνε το γάλα σου, εμείς ακούγαμε τραγούδια και χορεύαμε. Μη φανταστείς τίποτα τρελούς χορούς... Στο κρεβάτι ξάπλα ήμουν, σε είχα ανάμεσα στα πόδια μου και σε χόρευα.
Φαινόταν πως το απολάμβανες αλλά κάποια στιγμή η πείνα υπερίσχυσε με αποτέλεσμα να έρθει το γνωστό νιαούρισμα!!!


Χθες το απόγευμα ήσουν πάλι νευρικός... Κάτι σε ενοχλούσε.  Νύσταζες αλλά δεν μπορούσες να κοιμηθείς.  Εγώ έπρεπε να τρέξω για κάτι χαζομάρες στην πολυκατοικία και η μαμά σου είχε αναλάβει δράση.  Όταν τελικά ξέμπλεξα, σου έκανα τις γνωστές χορευτικές φιγούρες αλλά πάλι δεν κατάφερα να σε ηρεμήσω... 


Ο νονός σου ο Θοδωρής που είχε έρθει σπίτι είπε να σε πάρει αγκαλιά και τελικά τον φιλοδώρησες με έναν μεγαλοπρεπέστατο εμετό!!!!
"Ρουκέτα" όπως είπε και ο ίδιος!  Μετά σε τάϊσα πάλι ενώ η μαμά ανησυχούσε γιατί είχες φάει πάρα πολύ... Τελικά, αφού έφαγες και τα δάχτυλά σου, πήγεσ στην αγκαλιά της μαμάς και αποκοιμήθηκες...


Ανυπομονώ να έρθουν οι στιγμές που θα μπορείς να μου πεις τι σε βασανίζει για να μπορώ να σε βοηθήσω καλύτερα...


Σε αγαπώ πολύ μικρούλη μου...

Γιαγιά Ζωρζία

Χθες ήταν σειρά της γιαγιάς σου της Ζωρζίας να σε κρατήσει!

Από ότι έμαθα πρωί πρωί που με πήρε για ενημέρωση, τα πήγατε περίφημα.  Βέβαια, η γιαγιά σου είναι πολύ προληπτική, κουσούρι που κουβαλάει λόγω καταγωγής από τη Σμύρνη.

Οπότε είναι απόλυτα φυσιολογικό που ήταν τόσο χαρούμενη που είχες κάνει τα κακά σου μέσα στα χέρια της την ώρα που σε τάϊζε!!! Λεφτά λεφτά μου έλεγε! Αν έχει δίκιο θα καταργήσω τις πάνες... και θα σε κρατάω συνέχεια στα χέρια μου!!!

Σήμερα ήταν μια δύσκολη μέρα στο γραφείο.  Ανυπομονώ να γυρίσω και να σε πάρω αγκαλιά...

Αρχίζει Σαββατοκύριακο παιδάκι μου και θα σε χαρώ πολλές πολλές ώρες!!!!

Βρε παιδάκι μου!!!

Βρε κουκλί μου, βρε αγόρι μου όμορφο, βρε αγαπάκι μου,  είχες τόσες μέρες να με δεις και μου κρατάς μούτρα?? Ούτε να γυρίσεις να με κοιτάξεις?  Ούτε ένα χαμόγελο στον μπαμπάκα σου??

Δεν πειράζει!  Μου φτάνει που σε είχα στην αγκαλιά μου.  Που σε είδα να έχεις μεγαλώσει κι άλλο... Να έχουν αλλάξει οι αντιδράσεις σου και να γίνεσαι ακόμα πιο "ανθρωπάκι"!

Το βράδυ κοιμήθηκες 7(!) ώρες συνεχόμενα!!! Από τις 9.30 μέχρι τις 3.30!!! Ξύπνησες, σε τάϊσε η μαμά και κοιμήθηκες αμέσως!!! Μετά ξύπνησες στις 6, σε τάϊσα και κοιμήθηκες πάλι αμέσως!!

Βρε, λες να άρχισες τις καλές συνήθειες?  Η αλήθεια είναι πως η μαμά σε κράτησε ξύπνιο όλη τη μέρα και ίσως να κουράστηκες.  Δεν παύει όμως να ήταν μια μεγάλη αλλαγή για όλους μας!

Είσαι υπέροχη φατσούλα και δεν σε χορταίνω.  Ανυπομονώ να γυρίσω σπίτι να σε δω... Κι εσένα και την μανούλα σου...

Μου έλειψες παιδάκι μου!!!

Παιδάκι μου γλυκό, σήμερα επιτέλους θα σε δω μετά από 3 μέρες!!!

Λόγω επαγγελματικού ταξιδιού ήμουν εκτός Ελλάδος και μου λείψατε πάρα πολύ και εσύ και η μητέρα σου!

Αύριο πάλι με νέες εμπειρίες! 

Έμαθα από τη μαμά σου πως κάνεις τρελά πράγματα!!! Για να σε δω! Θα με θυμάσαι???

Μανούλα!

Σήμερα θα ήθελα να πω μερικές κουβέντες για τη μανούλα σου.


Σας έβλεπα χθες το βράδυ μαζί και ένιωθα απίστευτη ευτυχία.  Την έβλεπα πως σε κοίταζε, πως σε χάϊδευε, πως σε περιποιούνταν... Έβλεπα την ευτυχία στο πρόσωπό της.


Κάθε μέρα ξεπερνάει τις δυνάμεις της για να είσαι εσύ καλά!  Βλέπω μπροστά μου την πραγματική σημασία της λέξης "Μητέρα". Είναι υπέροχο να νιώθω πως κι εσύ παίρνεις την ίδια αγάπη που πήρα κι εγώ από τη δική μου μητέρα όταν ήμουν παιδί.


Να την προσέχεις και να την φροντίζεις γιατί σε λατρεύει.  Έτσι να την αγαπάς κι εσύ.

Μεγάλες αλήθειες...

Αγόρι μου, 


όταν θα διαβάζεις αυτό το ημερολόγιο, δεν ξέρω ποια θα είναι η κατάσταση στο περιβάλλον γύρω σου. 
Θέλω όμως να σου μεταφέρω το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσα εγώ. Αν δεις κάτι από τα παρακάτω να συμβαίνουν γύρω σου, τότε να είσαι σίγουρος πως γνωρίζεις και τη συνέχεια.


Διάβασέ το.  Έχει πολύ ενδιαφέρον και το έχει γράψει ένας πολύ έγκριτος δημοσιογράφος της εποχής μου.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ».

Χειρότερο απ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ όλα είναι το δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ’ αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος. Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ απολυθούν κάποιοι απ αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμένο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι αυτό θέλω να τελειώνουμε.

Μπανάκι - Μανάκι

Όταν σε κάνουμε μπάνιο είσαι φοβερή φάτσα!
Ξυπνάς με γκρίνια διότι πεινάς κι εμείς σε παίρνουμε από τα μούτρα και σε χώνουμε στην μπανιέρα. Το απολαμβάνεις όμως πάρα πολύ!
Έχεις μια φατσούλα γεμάτη ηρεμία, μας κοιτάς που κάνουμε σαν βλαμμένα γύρω σου και δείχνεις να απολαμβάνεις την περιποίηση.
Το πάρτυ αρχίζει μόλις σε βγάλουμε διότι αρχικά κρυώνεις και αμέσως μετά θυμάσαι ότι πεινάς!


Έ ρε γλέντια! Είναι το δεκάλεπτο της συμφοράς! μιλάμε για πολύ κλάμα!!


Ευτυχώς πλέον σε κάνουμε μπάνιο μέσα στο μπανιεράκι σου διότι στην αρχή σε κάναμε στο χέρι.  Ήταν ο μεγαλύτερος φόβος μας. Μη μας γλιστρήσεις και πέσεις... Ευτυχώς ήμασταν πάντα προσεκτικοί κι έτσι επιβίωσες και από αυτή τη δοκιμασία!


Χθες το βράδυ ήσουν πάλι ανήσυχος... Εγώ είχα πέσει για ύπνο από νωρίς και σε είχε αναλάβει η μανούλα.  Στη μία το βράδυ ξύπνησα από το κλάμα σου και τον απορροφητήρα. Σε πόναγε πάλι το στομαχάκι σου.  Από τη μια λυπόμουν τη μανούλα σου που ήταν κουρασμένη και στεναχωρημένη που σε έβλεπε έτσι, από την άλλη όμως χάρηκα διότι ήταν η πρώτη φορά που κατάφερα να σε ηρεμήσω. Μέχρι χθες γινόταν πάντα το αντίθετο. Μόλις έφευγες από τα χέρια μου ηρεμούσες...
Μετά από μία ώρα κατάφερες να κοιμηθείς εξουθενωμένος από το κλάμα...


Ευτυχώς το βράδυ κύλησε πολύ ήρεμα.

Βραδιά ανδρών!

Δύο τα σημαντικά γεγονότα της χθεσινής ημέρας!

1. Μέρα με την ημέρα έχεις αρχίσει να γίνεσαι περισσότερο "ανθρωπάκι" και δεν εννοώ μόνο αναφορικά με το μέγεθος, όπου παρεμπιπτόντως έχεις φτάσει τα 4,5 κιλά!!!  Χθες σου έβγαζα τη γλώσσα και μου έκανες κι εσύ το ίδιο!  Ήταν πολύ όμορφο να σε βλέπω να αντιδράς σε κάτι που σου κάνω. Να μου απαντάς με τον ίδιο τρόπο. Σε χαζεύαμε με τη μανούλα σου και γελούσαμε. Στην αρχή νομίζαμε πως ήταν τυχαίο αλλά όταν το επανέλαβες 3-4 φορές, ήμασταν σίγουροι πως δεν είμαστε τόσο "χαζογονείς"!  Το βραδάκι, έγινες πάλι γκρινιάρης.  Μακάρι να ξέραμε τι σε ενοχλεί ψυχούλα μου... Κάναμε τα πάντα για να σε ηρεμήσουμε αλλά δεν δούλευε τίποτα. Τελικά, μετά από δύο ώρες με κλάματα, έφαγες και κοιμήθηκες.

2. Το βράδυ σε ανέλαβα πλήρως εγώ γιατί η μανούλα ήταν κουρασμένη. Ξύπνησες στις 3 παρά, έφαγες λίγο και κοιμήθηκες αμέσως! Αγγελούδι!  Ξύπνησες ξανά στις 5, έφαγες ένα σχεδόν  πλήρες γεύμα για τα δεδομένα τα δικά σου  (120ml)  και μετά από 1 ώρα είχες πάλι κοιμηθεί!  Υπέροχο! Ούτε με κούρασες, ούτε κουράστηκες ούτε τίποτα! 

Ανυπομονώ να σε δω το βράδυ αγαπάκι μου!

Φιλιά!!!

Χθες ένιωσα πως μου είχες λείψει πάρα πολύ... Σε είχα όλη την ώρα στην αγκαλιά μου, σε έπαιζα, σε χάϊδευα και σε φιλούσα! Σε φιλούσα συνέχεια στα μαγουλάκια, στα ποδαράκια στα χεράκια... 


Κάποια στιγμή που σε άφησα άρχισες να γκρινιάζεις. Σε πήρα και πήγαμε στο κρεβάτι μας.  Εκεί ξαπλώσαμε και οι δύο μαζί και σου έκανα μασαζάκι, σε χάϊδευα, σου μιλούσα και μόλις τελείωσε και η μαμά το μπανάκι της, είχαμε ξαπλώσει όλοι μαζί και τα λέγαμε.  Στο τέλος εμείς οι δύο κοιμηθήκαμε και η μανούλα μας έβγαζε φωτογραφίες.


Κάθε μέρα που περνάει νομίζω πως σε αγαπώ ακόμα περισσότερο...

Ζήλιες!!!

Πέρασε το Σαββατοκύριακο και δεν σε απολαύσαμε πολύ.  Λόγω της κούρασης είπαμε με την μανούλα σου να σε αφήσουμε στην γιαγιά την Ελένη την Παρασκευή το βράδυ. Έτσι κι έγινε και καταφέραμε να πάρουμε λίγες δυνάμεις.


Το Σάββατο ήρθαμε να σε δούμε και να σε πάρουμε πίσω στην αγκαλιά μας.


Εγώ άρχισα τις ζήλιες γιατί προτιμάς την αγκαλιά της μανούλας σου από τη δική μου.  Έτσι έλεγα σε όλους πως είμαστε μαλωμένοι. 
Αυτό βέβαια στεναχώρησε τη μανούλα σου γιατί νόμιζε πως το εννοούσα! Μα είναι δυνατόν να είμαι μαλωμένος με εσένα???


Εσύ άρχισες να τρως λιγότερες ποσότητες με αποτέλεσμα να ξυπνάς περισσότερες φορές. Πλέον κάθε 2,5 με 3 ώρες είσαι στο πόδι και πεινάς!  Εμείς περιμέναμε πως και πως το αντίστροφο και τώρα πρέπει να βρούμε τρόπο να σε γυρίσουμε στα παλιά!  


Για να δούμε αν θα τα καταφέρουμε!


Έχω να σε δω από χθες το απόγευμα και μου λείπεις...

Αδύναμος...

Χθες το απόγευμα είχαμε πάλι τα ίδια... 

Πονάς, υποφέρεις, ζορίζεσαι, δεν σε χωράει ο τόπος... κι εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να σε κοιτάμε. Να 'ξερες πόσο πονάει το να νιώθεις ανήμπορος να βοηθήσεις τον άνθρωπο που αγαπάς...

Ευτυχώς το βράδυ ηρέμησες.  Κοιμήθηκες και ξεκουράστηκες.

Το ίδιο κάναμε κι εμείς. Από τις 10 είχαμε κοιμηθεί. Αν μας το έλεγε αυτό κάποιος λίγους μήνες νωρίτερα θα γελούσαμε.  Κι όμως αυτός ο ύπνος ήταν ο καλύτερος!!

Παρατηρούσα τη μαμά σου.  Έχει κουραστεί υπερβολικά. Πονάνε τα γόνατα της, η πλάτη της, τα χέρια της.  Ξεχαρβαλώθηκε όπως λέει και η ίδια. Την έβλεπα πόσο ήρεμα κοιμόταν και καταλάβαινα πόσο ανάγκη έχει τον ύπνο και την ξεκούραση!

Είμαστε όμως πολύ ευτυχισμένοι. Σε κοιτάμε πως μεγαλώνεις καθημερινά και αμέσως ξεχνάμε την κούραση ή την αϋπνία. Μας χαρίζεις ένα χαμόγελο και όλα διαγράφονται μονομιάς.

Σε αγαπάμε πάρα πολύ...

Απαρηγόρητος!

Το βράδυ που πέρασε, ήθελα να δώσω μια γερή ανάσα ξεκούρασης στη μανούλα.

Έτσι λοιπόν όταν ξύπνησες από τον απογευματινό ύπνο γύρω στις 12 το βράδυ (!!!) σου έφτιαξα το γάλα σου, σε τάισα, σε άλλαξα και κάπου εκεί... το χάος.

Το μάτι σου έγινε σαν της γαρίδας! Δεν βολευόσουν πουθενά και τίποτα δεν μπορούσε να σε συνεφέρει! Πιπίλα, έξτρα γάλα, ξάπλα στον καναπέ, καθιστοί στον καναπέ απέναντι από τον πίνακα που σου αρέσει, ξάπλα στο ριλάξ, όρθιος για βόλτες στο σαλόνι, βόλτες μπαλκονάτες (θα σου εξηγήσω άλλη φορά τι είναι αυτό) μέχρι και την έσχατη λύση του απορροφητήρα επιστράτευσα αλλά και αυτή λειτούργησε για λίγα λεπτά μόνο... Και ξανά, πιπίλα, έξτρα γάλα, ξάπλα στον καναπέ, καθιστοί στον καναπέ απέναντι από τον πίνακα που σου αρέσει, ξάπλα στο ριλάξ... και ξανά και ξανά...

Στο τέλος σου είπα: "Εντάξει κύριος! Κέρδισες!" και άναψα όλα τα φώτα στο σαλόνι για να γίνει πάλι μέρα που από ότι φαίνεται σου αρέσει πιο πολύ από το σκοτάδι! Ηρέμησες πάλι για 10 λεπτά και μετά άρχισες πάλι... Η ώρα είχε πάει 2.30 και στο τέλος σηκώθηκε και η μητέρα σου από τα κλάματα σου.  Μόλις πήγες στην αγκαλιά της, ηρέμησες... Δεν ξέρω αν φταίει αυτό το δέσιμο μαμάς και γιού ή αν απλά είχες εξαντληθεί από το κλάμα επί δύο ώρες αλλά μέσα σε 5 λεπτά κοιμήθηκες...

Τουλάχιστον είχε προλάβει η μανούλα και είχε ξεκουραστεί οπότε, κατά το ήμισυ, ο στόχος επετεύχθη! 

Ήταν μια εμπειρία από αυτές που σηκώνεις τα χέρια ψηλά! Όταν σε βλέπω έτσι νευρικό και αγχωμένο και στεναχωρημένο και δεν μπορώ να κάνω κάτι, τρελαίνομαι... Αυτό παθαίνει και η μανούλα και είναι το μόνιμο άγχος μας... Αυτό παθαίνεις όταν αγαπάς πολύ...

Στις 5.30 ξύπνησες γιατί πεινούσες... Συγγνώμη αλλά δεν κατάλαβα τίποτα κι έτσι σε ανέλαβε η μανούλα...

Τετάρτη 05/10/2011

Ημέρα πρώτη,

Η μάλλον για να είμαστε ακριβείς, Ημέρα 31η!

Είσαι ένα μήνα μαζί μας και όμως έχεις αλλάξει τόσο πολύ! 

Κάθε μέρα που γυρίζω από τη δουλειά σε βλέπω και διαφορετικό. Κάτι έχει αλλάξει στο βλέμμα σου, στο πρόσωπό σου, στην όψη σου, στις αντιδράσεις σου.  

Το βλέμμα σου μονίμως κολλημένο στον κόκκινο πίνακα πάνω από τον καναπέ!  Θα γίνεις καλλιτέχνης μωρέ?

Από την πρώτη μέρα σου έκανε εντύπωση αυτός ο πίνακας.  Στην αρχή νόμιζα πως είναι τυχαίο μα όταν άλλαξα θέση και το βλέμμα σου ήταν ακόμα εκεί... με έπεισες...

Τις τελευταίες ημέρες έχεις αρχίσει και μας παρατηρείς. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το προηγούμενο Σάββατο. Σε είχα στα χέρια μου και σου έκανα γκριμάτσες και εντελώς ξαφνικά, χαμογέλασες! Μπορεί να ήταν τυχαίο αλλά μετα βίας συγκράτησα τα δάκρυα μου.

Χαμογελάς και στη μανούλα!  Όταν σου μιλάει και σου κάνει αστείες φωνές. Η γιατρός λέει πως είναι τυχαία αυτά και πως το πρώτο σου χαμόγελο θα μας το χαρίσεις μετά από 2 εβδομάδες.  Θα σε περιμένω!

Χθες το βράδυ ήσουν ανήσυχος και αυτό συνέχισε και το μεσημέρι από ότι μου είπε η μανούλα. Λογικά πρέπει να είναι οι κωλικοί που πιάνουν όλα τα παιδάκια... Εσύ βέβαια γίνεσαι σαν το μπαρμπούνι κατακόκκινος από το σφίξιμο!

Η γιατρός είπε να μην ανησυχούμε, όλα καλά! Όλα φυσιολογικά!

Όπως κάθε μέρα, ανυπομονώ να έρθω σπίτι να σας δω! Αποφάσισα το διάλειμμα μου στη δουλειά να το περνάω κάνοντας κάτι χρήσιμο.

Κάτι που θα το δεις μετά από χρόνια και θα έχει κάτι να σου πει.

Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι πως η μανούλα σου κι εγώ σε αγαπάμε όσο δεν φαντάζεσαι...

Θα σου το δείχνουμε με κάθε τρόπο.  Κι όταν αυτή η αγάπη μας κάνει πιεστικούς και σου σπάμε τα νεύρα, να μας το πεις να γίνουμε χειρότεροι!