Χαμόγελο, ξανά!

Είχα δίκιο που έφυγα νωρίς από τη δουλειά χθες...


Μόλις έβαλα να φάω, ξύπνησες.  Εσύ ήσουν στο ριλάξ σου πάνω στον καναπέ κι εγώ καθόμουν κάτω κι έτρωγα στο τραπεζάκι του σαλονιού.  Όλη την ώρα με κοίταζες με περιέργεια. Εγώ σε ρωτούσα αν θέλεις αρακά αλλά για έναν περίεργο λόγο δεν μου απαντούσες...


Μόλις τελείωσα το φαγητό σου έπιασα την κουβέντα κι αμέσως άρχισες να χαμογελάς!  Αγάπη μου γλυκιά, με κοίταζες στα μάτια και μου χαμογελούσες.  Η μαμά σου αμέσως έσπευσε να σε υπερασπιστεί! "Είδες το παιδί που λες ότι δεν χαμογελάει?" μου είπε.


Ναι! Πλέον ήμουν πεπεισμένος ότι χαμογελάς και ότι έχεις αρχίσει να μπαίνεις για τα καλά στον κόσμο μας!!