Υπέροχο - Ρεαλιστικό άρθρο

Από το Νίκο Δήμου.  Έναν από τους αγαπημένους μου όταν ήμουν στην εφηβεία μου.


-------


Έρχεται... το τίποτα

με ταχύτητα σαλίγκαρου



Προφητεία εύκολη: ό,τι και να γίνει το 2014, είτε είναι επανάληψη, είτε επανάσταση, η ουσία δεν θα αλλάξει. Μία από τα ίδια θα είναι, με άλλα ονόματα. Αυτό που εμείς οι Έλληνες χρειαζόμαστε είναι κάτι που χρειάζεται δεκαετίες, για να μην πω αιώνες. Ο χρόνος δεν παραβιάζεται, ούτε εκβιάζεται.

Χρειαζόμαστε μία νέα νοοτροπία. Όλοι: λαός και ηγεσία, πλούσιοι και φτωχοί, γραμματιζούμενοι και αγράμματοι, πρέπει να αλλάξουμε τρόπο σκέψης. Αυτός που ασκήσαμε ίσαμε τώρα, τελείωσε. Μας έφερε στο αδιέξοδο και τελείωσε. Εμείς όμως συνεχίζουμε να σκεπτόμαστε με τον ίδιο τρόπο, γιατί ο άλλος δεν γεννήθηκε ακόμα μέσα μας.

Έτσι, ενώ ξέρουμε πως το μέγιστό μας έλλειμμα είναι η παιδεία, κλείνουμε τα πανεπιστήμια, κερδίζουμε με σοφιστείες εξάμηνα σπουδών και διαπρέπουμε σε όλες τις βαθμίδες στις εκπαιδευτικές καταλήψεις. Ο παραλογισμός στη νιοστή δύναμη.

Έρχεται, είπατε; Μα πώς να έρθει το καινούργιο και ποιος θα το υποδεχθεί; Ποιος έχει υποδοχείς για το διαφορετικό; Το τρέμουμε στην ανασφάλειά μας. Και οι δήθεν επαναστάτες πολιτικοί μας δεν τολμούν να προτείνουν πραγματικές ανατροπές. Τάζουν μόνο μία επιστροφή στο παρελθόν. Θα αποκαταστήσουν το ένα, θα επανορθώσουν το άλλο. Όπισθεν ολοταχώς.

Κατακερματισμένοι, κομματιασμένοι, γαντζωνόμαστε στο γνωστό και εξορκίζουμε το άγνωστο. Ο καθείς και οι διεκδικήσεις του. Ο καθείς και τα προνόμιά του. Και το συμφέρον του. Το ατομικό. Άντε και της οικογένειας, της συντεχνίας. Ζητάμε, ζητάμε. Δώσαμε ποτέ; Μόνον όταν μας εξαναγκάζουν.

Όχι δεν έρχεται τίποτα. Και να έρθει θα βρει την πόρτα θεόκλειστη. Δεν αλλάζουν οι άνθρωποι εύκολα. Θέλουν γενιές. Για να γεννηθεί το καινούργιο, άλλες χώρες πέρασαν σχολαστικά από τον λατινικό μεσαίωνα, ανοίχτηκαν στην απελευθερωτική Αναγέννηση, πολέμησαν την εκκλησιαστική καταπίεση στην Μεταρρύθμιση, φώτισαν το νου τους με τον Διαφωτισμό. Κατέλυσαν τα φέουδα, έχτισαν πόλεις, δημιούργησαν την αστική τάξη. Επινόησαν την σύγχρονη δημοκρατία, τα ατομικά δικαιώματα, τον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό. Εμείς τίποτα από αυτά δεν ζήσαμε. Από τη φεουδαρχία των Βυζαντινών και των Οθωμανών, εκτοξευθήκαμε στην νεοτερικότητα μέσα σε δεκαετίες. Μας λείπουν χίλια χρόνια εξέλιξη.

Ό,τι εισάγεται άκαιρα, μαραίνεται. Πάσχισαν οι Βαυαροί να μας κάνουν Ευρωπαίους και οι σοφολογιότατοι αρχαίους. Μαϊμούδες έφτιαξαν, με το φράκο του φράγκου, την περικεφαλαία του Περικλή και τα τσαρούχια του Κατσαντώνη. Μαϊμούδες που έγραφαν καθαρεύουσα. Σωστά τους διώξαμε όλους αυτούς – αλλά ακυρώσαμε και τους δικούς μας. Τον Καποδίστρια και τον Τρικούπη. «Ανθ’ ημών Γουλιμής». Οι εκσυγχρονιστές δεν ευδοκίμησαν εδώ.

Να φύγουμε από την Ευρώπη! Να φύγουμε από την Δύση; Μάλιστα. Και να πάμε πού; Υπάρχει άλλος χώρος; Εκτός από το Ισλάμ με την Σαρία του, εγώ δεν βλέπω τίποτα. Από την Άπω Ανατολή ως την Λατινική Αμερική, ένας πολιτισμός κυριαρχεί: ο Δυτικός. Με τον Καπιταλισμό του, αλλά και την Δημοκρατία του, με τις ανισότητες αλλά και τα δικαιώματα, τους ακτιβιστές και τους οικολόγους. Αν δεν μας αρέσει αυτός, ή πρέπει να δημιουργήσουμε δικό μας, ή να φύγουμε για άλλο πλανήτη. Δύσκολα και τα δύο.

Συμπέρασμα: Αφού δεν ΕΡΧΕΤΑΙ πρέπει να πάμε εμείς. Σαν τον Μωάμεθ στο βουνό. Η μόνη λύση είναι να γίνουμε κάποτε ένα σύγχρονο, δίκαιο, ορθολογικά οργανωμένο κράτος και μία ισορροπημένη κοινωνία πολιτών. Αλίμονον όμως. Κι αν το πετύχουμε, θα χρειαστούν γενιές…

Πάει ο παλιός ο χρόνος!

Ξημέρωσε η μέρα που οι περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται τα περισσότερα από όσα έπραξαν τις προηγούμενες 364 ή 365 ημέρες.

Πάει ο παλιός ο χρόνος, ο οποίος ήταν και πάλι γεμάτος ζωή! 

Με τις στεναχώριες και τις χαρές του, με τις δύσκολες ώρες και τις ξέγνοιαστες στιγμές του, με τα πάνω και τα κάτω του. 

Κάπου είχα διαβάσει την εξής φράση (δεν την θυμάμαι καλά): "Τι θα ήταν η μέρα δίχως τη νύχτα; Το φως δίχως το σκοτάδι;" Νομίζω πως αυτό περιγράφει απόλυτα τη λέξη ΖΩΗ.

Έτσι είναι. Όλα πρέπει να τα περιμένουμε. Και τα καλά και τα άσχημα. Και τα δύο είναι εξίσου σίγουρα.  Απλά με το νόμο των πιθανοτήτων κάποιες στιγμές της ζωής μας, τα μεν θα υπερισχύουν των δε και το αντίστροφο.

Είναι σαν να ρίχνεις ένα ζάρι. Ρίξε το 10 φορές συνεχόμενα και σημείωσε τους αριθμούς. 

Ρίξε το άλλες 10 και σημείωσε πάλι τα νούμερα.  Θα δεις ότι τα νούμερα δεν είναι τα ίδια. Μπορεί στην πρώτη δεκάδα να ήταν περισσότερα εξάρια ή πεντάρια.  Στη δεύτερη μπορεί να ήταν άσσοι και διπλά. Όπως καταλαβαίνεις, το μόνο σίγουρο πράγμα στη ζωή είναι και οι καλές και οι κακές εμπειρίες. Άρα; Τι κερδίζουμε γνωρίζοντας αυτό το απλό πράγμα; 

Κερδίζουμε το γεγονός πως έχουμε άφθονο χρόνο να σκεφτούμε και να προετοιμαστούμε για το πως θα αντιδράσουμε σε αυτές τις καταστάσεις.

Να ετοιμαστούμε για το καλύτερο και για το χειρότερο.

Πέρασαν πολλά χρόνια για να τα συνειδητοποιήσω όλα αυτά. Το καλό είναι ότι τα κατάλαβα έστω και καθυστερημένα.  Το κακό θα ήταν αν καθόμουν κι έκλαιγα τη μοίρα μου για το χρόνο που έχασα. Άρα; Γυρίζουμε πάλι στο πρώτο. Δράση και αντίδραση.  Τι μας συμβαίνει και πως αντιδρούμε σε αυτό.

Να έχουμε μια υπέροχη χρονιά παιδί μου. Η μαμά σου κι εγώ θα είμαστε πάλι στο πλευρό σου για να προσπαθούμε να σε κάνουμε ευτυχισμένο και να απολαμβάνεις τη ζωή.

Σε αγαπάμε πολύ.

Παραμιλητό

Όπως θα έλεγε και η μαμά σου η Γεωργία... Στο μπαμπά σου έμοιασες!

Σε τι μου έμοιασες; Στο παραμιλητό κατά τη διάρκεια του ύπνου.

Οι γονείς μου είχαν ζήσει μεγάλες στιγμές. Καθόμουν σταυροπόδι και μιλούσα ατελείωτα για διάφορα θέματα.  Συνήθως δεν καταλάβαιναν τι έλεγα αλλά γελούσαν πολύ με το θέαμα!

Να λοιπόν κάτι στο οποίο μοιάζουμε!!!!!

Ένας μικρός μίκυ!

Κείμενο από τη αγαπημένη μου...

Για όλα τα παιδάκια που δε μεγάλωσαν ποτέ.

Της Ρέας Βιτάλη

Μιχαλάκη, έλα στον θείο


Πώς το ‘λεγε η γιαγιά μου; Είναι να μη μάθει ο άνθρωπος στο τζάμπα. Πώς να ξεμάθει ο Μ. Λιάπης απ΄ αυτά;

O Μ. Λιάπης παίζει και σε μια άλλη κατηγορία. Του αιώνιου παιδιού. Έχει πολλά η ελληνική κοινωνία. Παράγει λίπασμα εξαιρετικό η άγια «ελληνική οικογένεια». Πολλώ δε μάλλον όταν υπάρχει και θείος. Και μάλιστα «άκληρος». Με εξουσία ή χρήμα. Αυτόματα παραδίδουν το παιδί στις προστατευτικές φτερούγες του. Με αυτοματισμό από τη γέννησή του. Οι πρώτες λέξεις και συγχρόνως κατεύθυνση που παίρνει, είναι «πήγαινε Μιχαλάκη στον θείο». Ένα ολόκληρο σύστημα οργανώνεται για την εύνοια του Μιχαλάκη από τον θείο. Και ο έρμος θείος... Δεν πάει να ‘ναι έξυπνος, δεν πάει να 'ναι διαόλου κάλτσα, δεν πάει να ‘χει «στεγνώσει» την ψυχή του ώστε να μην τον στολίσει κάποιος για ανάλαφρη συμπεριφορά και ευνοιοκρατία. Στον Μιχαλάκη θα παραδώσει τα όπλα. Θα εξαναγκαστεί να του έχει αδυναμία, να του κάνει τα χατίρια. Άλλωστε συχνά θα του γαργαλούν το συναίσθημα «Να σου πούμε τι σκαρφίστηκε ο Μιχαλάκης... ίδιος εσύ».

Τον Μιχαλάκη τον φορτώνονται και σαν ευθύνη όλα τα κλωνάρια της οικογένειας και μετά τον θάνατο του θείου. «Πρόσεξε, κακομοίρη μου, τον Μιχαλάκη και τα μάτια σου. Θυμάσαι τι έλεγε ο θείος!». Πάρε τη σκυτάλη, Κωστάκη. Ο Μιχαλάκης, να μην τα πολυλογούμε, τακτοποιήθηκε στις πλάτες μας και στην πολιτική μας σκηνή, χρόνια και χρόνια. Μια χαρά πέρασε. Έπαιρνε ψήφους. Τον καμάρωναν Υπουργό. Τον ξεμάτιαζαν σίγουρα. Γενικώς ματιάζονται τα Μιχαλάκια. Τον έβλεπε και ο θείος από ψηλά! Θεός σχωρέσ' την ψυχούλα του... Αν δεν ήταν ο θείος, κακομοίρη μου!

Όσα έγιναν ήταν ένα ακόμα επεισόδιο, σχεδόν προκαθορισμένο, για κάθε Μιχαλάκη. Είναι και απαιτητικά τα Μιχαλάκια και κακομαθημένα και γλετζέδικα και κατά βάση αρέσκονται στο γυναικείο φύλο... Κάτι να κάνουν κι αυτά να περνάνε την ώρα τους, κάτι να κατακτήσουν μόνα. Μόνα;

Αυτή τη φορά όμως, στον Μιχάλη Λιάπη, εγώ προσωπικά χρωστάω ένα ευχαριστώ. Όλο και πιο συχνά νιώθω μια παγωνιά ότι και καλά κράτος δεν υπάρχει. Είμαστε σε σπίτι ακατοίκητο. Πώς φωνάζουν «είναι κανείς εδώ; είναι κανείς εδώ;». Παίζουμε ότι κυβερνούμαστε για να μην πάθουμε πανικό. Και ενώ συμβαίνουν αυτά... Τσουκ! Σκάει η ιστορία Λιάπης. Και παθαίνεις χοντρό τρα λα λα. Βλέπεις στις οθόνες σου ότι αξιώνεσαι ένα κράτος με νόμους και κανόνες και αυστηρότητα και ήθος. Ότι όλα δουλεύουν ρολόι! Ελβετοποιηθήκαμε! Και παθαίνεις. «Έκλασε ο πεθαμένος». Άρα! Μπορεί και να ‘μαστε ακόμα ζωντανοί! Να ‘σαι καλά, βρε Μιχάλη. Πού είναι ο θείος να σε καμαρώσει! Και το ‘λεγε ο θείος... Να δω τι θα κάνεις όταν κλείσω τα μάτια μου; Να τι έκανε ο Μιχαλάκης! Είναι αυτός ένας...

Σχολική Γιορτή

Έφτασε και η ώρα της πρώτης σου σχολικής γιορτής.

Ο παιδικός σταθμός που πηγαίνεις (Λαμπετώ) διοργάνωσε την ετήσια γιορτή για τα Χριστούγεννα.  

Όλα τα παιδάκια του σταθμού παρουσίασαν το έργο "το Δώρο της παπλωματούς"
Εσύ δεν συμμετείχες διότι τον καιρό που γίνονταν οι πρόβες ήσουν άρρωστος και είχες χάσει πολλές οπότε δεν μπορούσες να ακολουθήσεις.

Η γιορτή ήταν όμορφη και πολύ φορτισμένη συγκινησιακά.  Αφού με τη μαμά συμφωνήσαμε στο ότι αν συμμετείχες, όλη την ώρα θα κλαίγαμε.

Στο τέλος της παράστασης ήρθε η δασκάλα σου και σε πήρε για να τραγουδήσεις μαζί με όλα τα παιδάκια. Μόλις σε πήρε από την αγκαλιά της μανούλας έβαλες κάτι κλάματα που η δασκάλα αναγκάστηκε να σε φέρει πίσω προκειμένου να μπορέσουν τα υπόλοιπα να τραγουδήσουν.

Οπότε με τον τρόπο σου έγινες κι εσύ πρωταγωνιστής.

Ελπίζω του χρόνου να σου αρέσει όλο αυτό και να συμμετέχεις κι εσύ.  

Θα νιώσουμε πολύ υπερήφανοι!!!

Μπάσκετ

Τα πρώτα σου καλάθια!!!

Είχαμε πάει στο πάρτυ της Ζιζής.  Εσύ δεν ξεκόλλαγες από το δωμάτιο του αδελφού της, του Χάρη.

Εκεί ανακάλυψες μια μικρή μπασκέτα κι έκανες τα πρώτα σου σουτ!

Κάπως έτσι μπήκαν τα πρώτα σου καλάθια!!

Εγώ μέτρησα τουλάχιστον 4. 

Αν ασχοληθείς ποτέ με το μπάσκετ, ας κρατήσεις αυτό το στατιστικό!

Τα ιδανικά μας... Της Τζίνας Δαβιλά

Έχεις ιδανικά;


Photo: Lia-vis/Flickr

Τα υπόγεια γίνονται για να λειτουργήσουν ως αποθήκες. Όταν στο υπόγειο δίνεις ρόλο κατοικίας, δυο πράγματα συμβαίνουν: ή έχεις άγνοια της ποιότητας που πρέπει να έχει ο τόπος διαβίωσής σου ή θέλεις να το εκμεταλλευτείς νοικιάζοντάς το και ασεβώντας στις συνθήκες διαβίωσης των συνανθρώπων σου. Κάποιοι μηχανικοί επισημαίνουν τους κινδύνους των υπόγειων χώρων, άλλοι πάλι τους προτείνουν ως προέκταση των σπιτιών των ιδιοκτητών «για να βγάλεις άλλο ένα διαμερισματάκι από κάτω». Πάντως, ασφαλής χώρος διαβίωσης ένας υπόγειος χώρος δεν είναι ποτέ. Κυρίως, όταν αποφασίζεις να τον νοικιάσεις ή να κατοικήσεις ο ίδιος.

Όπου φτωχός και η μοίρα του; Μπορεί. Πάντως να είσαι μέσα στο σπίτι σου και να σε πλακώνει το νερό που έρχεται από το παράθυρο, που σπάει από τον χείμαρρο, αφού έχει προηγουμένως γκρεμίσει τον τοίχο που προσπαθούσε ένα προστατεύσει τον χώρο σου, είναι ένας τέλος που σε ανατριχιάζει. Δεν έχει σημασία να επιρρίψουμε ευθύνες - άραγε, πού; στον ιδιοκτήτη; στον ενοικιαστή; στον εργολάβο; στη πολεοδομία, αν έχει γνώση; (Καλά δεν παίρνω και όρκο, κάποιες φορές έχει γνώση και κάνει τα στραβά μάτια γιατί έρχονται στα στραβά κάτι χαρτζιλίκια…). Ό,τι έγινε, έγινε; Μα θα επαναληφθεί κάπου αλλού. Μήπως να επαναξιολογήσουμε -όπως κάνει και ο Μιχελάκης με τις δημοτικές επιχειρήσεις των δήμων για να δημιουργήσει και άλλους ανέργους- τον τρόπο που δομήθηκε τούτος ο έρμος ο τόπος; Από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο;

Ο Στουρνάρας από την άλλη χαμογελά, δίνοντας εύσημα στον Σαμαρά, ο ΕΟΠΥΥ απεργεί, οι φαρμακοποιοί δεν δίνουν φάρμακα αν δεν πληρωθούν, οι ασφαλισμένοι στον ΟΑΕΕ κινδυνεύουν με προσωποκρατήσεις, ο κόσμος σκοτώνεται στους δρόμους -και δεν φταίνε πάντοτε οι κακοί δρόμοι- άνθρωποι πνίγονται στα έντονα καιρικά φαινόμενα της χώρας και κανείς δεν κάνει κάτι. Άραγε, αξίζουμε ό,τι μας συμβαίνει; Μήπως παίρνουμε ό,τι μας αξίζει; Ο τύπος που αγοράζει τα κατασχεμένα σπίτια είναι κυνικός υποστηρίζοντας το «ας πρόσεχαν», οι εκλεγμένοι πολιτικοί παρατηρούν, αλλά δεν αντιδρούν, όπως άλλωστε δεν αντιδράμε κι εμείς ως πολίτες. Οι αγανακτισμένοι φαίνεται να είναι πιο αγανακτισμένοι, αλλά ή δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί τη δυναμική του ντόμινο ή περιμένουν να τη σκαπουλάρουν με κάποιο τρόπο από τα άπατα του πηγαδιού.

Οι πολιτικοί της Ελλάδας δεν υπήρξαν ούτε χορτάτοι από χρήμα, ούτε χορτάτοι από ζωή. Κλέφτες στιγμών και εντυπώσεων ήταν που τράβηξαν πολλούς από τους αυλικούς τους κοντά τους. Ούτε έχουν ιδέα για το τι περνά ο λαός. Τις αποφάσεις τους δεν τις αξιολογούν στο πετσί τους, αλλά τις κόβουν στα μέτρα των άλλων στην τύχη ή από ιδιοτέλεια. Δηλαδή σου ράβουν ρούχο με το μάτι για να στο πουλήσουν. Αδιάφορο για αυτούς, αν σου ταιριάζει, σου είναι μικρό, κρυώνεις, σέρνεται και σε φέρνει τούμπα στο περπάτημα. Το χρέος τους το κάνουν και με το παραπάνω: παίρνουν αποφάσεις για σένα χωρίς εσένα.

Και ο λαός ζει μ’ ένα αμάν κι ένα αμήν. Στην τύχη και στα τείχη. Θα ήθελα οι πολιτικοί να έχουν φιλότιμο και να αποχωρήσουν οικειοθελώς από τα αξιώματά τους ή να σκύψουν ουσιαστικά πάνω από τον λαό. Αυτό δεν μπορούν να το κάνουν όλοι, αλλά οι λίγοι και καλοί. Και στους πολιτικούς υπάρχουν οι λίγοι και οι καλοί. Απλώς, καίγονται μαζί με τα ξερά χόρτα. Και, ασφαλώς, δεν είναι οι συνδικαλιστές ή οι του ΠΑΜΕ και του Εργατικού Κέντρου. Οι αρχηγοί αυτών είναι όλοι τους βολεμένοι. Κι αυτοί και τα παιδιά τους. Θέλω, λοιπόν, να δω αυτούς τους λίγους να εναντιώνονται στο ΔΝΤ. Και να ζήσουν από επιλογή αυτό που ζει ο πολίτης. Το νοσοκομείο με το ράντζο, το υπόγειο που αναγκάζεται ο φτωχός να νοικιάσει, ο μαγκάλι που επιλέγει ο άνεργος, την κομμένη ΔΕΗ των νοικοκυριών, την ουρά στο συσσίτιο, το μηχανάκι που είναι οικονομικότερο στη μετακίνηση κι ας κάνει κρύο.

Μετά από τούτα τα τελευταία και ιδιαζόντως τραγικά, αν δεν αντιδράσει ο λαός ζητώντας από κάποιους εκλεγμένους τα αυτονόητα, είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Δεν έχει νόημα να αναζητήσουμε την ευμάρεια των προηγούμενων δεκαετιών. Αυτήν την πούλησαν εξαιρετικά και την κατάπιαν αμάσητη οι νεοέλληνες. Σε ποιον δεν θα περνούσε το παραμύθι με τη δανεική ευζωία; Το νεοσύστατο ελληνικό κράτος έπεσε σε σφάλματα. Ο κόσμος τώρα είναι μπερδεμένος, κουρασμένος, αποπροσανατολισμένος. Και οι πολιτικοί μας αδούλευτοι, αζύμωτοι με τα βαριά ζητήματα. Και προφανώς ακατάλληλοι. Από τους λίγους που το λέει η ψυχή τους, θέλω τη διαφορά. Αλλά μάλλον επιβάλλεται να υποκινηθούν από τους πολίτες. Αλλά, ποιος είναι άξιος πολίτης; Φαύλος κύκλος θα μου πεις, αλλά αυτό ζούμε. Μέχρι που κάποιοι αληθινοί αγωνιστές θα θυσιαστούν. Ποιος όμως θα ανοίξει τον κύκλο των θυσιών; Και για ποιους; Πες μου κάτι για το οποίο αξίζει να πεθάνεις. Και μη μου πεις τα παιδιά σου, γιατί τα αρπάζεις και πας να βρεις την τύχη σου στην Αυστραλία. Άρα, πού καταλήγουμε; Στο ότι στερέψαμε από ιδανικά. Όταν αυτά επιστρέψουν, ίσως και ετούτος ο τόπος να επανακτήσει την αξιοπρέπειά του.

ΣΚ γεμάτο παιχνίδι

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, έπαιξες και το χάρηκες πάρα πολύ!

Το Σάββατο είχαμε πάει με τον κουμπάρο μου το Νάσο και την Ιωάννα για φαγητό και μετά τους καλέσαμε στο σπίτι.  Ο γιος τους ο Γιάννης τον οποίο έχω βαπτίσει, έπαιζε όλη την ώρα μαζί σου κι εσύ ήσουν ευτυχισμένος που είχες ένα παιδί να ασχολείται μαζί σου.  Παρόλο που ο Γιάννης είναι μεγαλύτερος, έπαιζε μαζί σου και σε έκανε να περνάς όμορφα.


____________________

Χθες το βράδυ, είχες ξυπνήσει από τις δύο και σε είχα φέρει στο κρεβάτι μας.  Όλο το βράδυ δεν κοιμήθηκες, ούτε κι εμείς φυσικά.  Δεν έκλαιγες αλλά ήσουν ανήσυχος.

Η μαμά σε ρώταγε τι έχεις κι εσύ απαντούσες ότι φοβόσουν.  Ίσως ο δυνατός αέρας, ίσως τα αστραπόβροντα, δεν καταλάβαμε.  Η αλήθεια είναι ότι το προηγούμενο βράδυ, την ώρα που σε έκανα μπάνιο, άκουγες τον αέρα να σφυρίζει περνώντας μέσα από το παράθυρο.
Τότε μου είπες "Έρας, βάμαι". Σου εξήγησα λοιπόν ότι ο αέρας είναι καλός και τον αγαπάμε. Είπες κι εσύ "παπάμε" και τότε ο αέρας σταμάτησε κι εγώ δεν έχασα ευκαιρία να σου πω ότι σε άκουσε που είπες ότι τον αγαπάς και σταμάτησε για λίγο.

Ηρέμησες αλλά από ότι φάνηκε στη συνέχεια μάλλον δεν είχες ηρεμήσει πολύ.

Υπέροχο κείμενο

Έτσι είναι η ζωή.  Έτσι ακριβώς όπως την περιγράφει ο Οδυσσέας Ιωάννου στο κείμενο του.


Άδωνις και Ελένη


Photo: Shohei Hanazaki @flickr

Kαθόμασταν πλάτη-πλάτη. Σταυρός του Νότου. Τα τραπεζάκια μας κολλητά. Ήταν ένα ζευγάρι γύρω στα είκοσι. Όποτε έσκυβε να της πει κάτι στο αυτί, η απόσταση από το δικό μου αυτί ήταν ίδια. Δεν ήθελα, αλλά τα άκουγα όλα. Της έλεγε ωραία πράγματα. Κι εκείνη. Ομολογώ πως κάποια στιγμή άρχισα να κολακεύομαι. Αφού ήταν σαν να τα έλεγε σε εμένα! Μπήκα στον ρόλο. Εικοσάρης σε πρώτο ραντεβού.

Κάνα δυο φορές, ο τύπος κόλλησε. Τον λυπήθηκα. Ήθελα να τον βοηθήσω. Την είχα την ατάκα αλλά πώς να την πω; Σταμάτησα να τον λυπάμαι και άρχισα να ζηλεύω την αμηχανία του. Έφτιαχνα δικούς μου διαλόγους, με τις δικές μου απαντήσεις, στις δικές της ερωτήσεις. Η μικρή, τον «είχε» για πλάκα. Διάολος. Του έστηνε απίστευτες παγίδες κι ο έρμος τις έτρωγε όλες κι έγλειφε και τα δάχτυλά του. Τα λάθη του απανωτά. Μου ήρθε να γυρίσω και να του φωνάξω:
«Όχι! μην της το λες αυτό, θα σε φάει ζωντανό, σε λίγους μήνες δεν θα σε αναγνωρίσουν ούτε από την οδοντοστοιχία σου!».
Στη σκηνή ο Μίλτος κι ο Χρήστος τραγουδούσαν το «Φωτιά μου». Θα πω ένα τραγούδι- σήκω να το χορέψεις- τα μάτια να μου κλέψεις- για πάντα πριν χαθώ. Τραγουδάνε μαζί με πάθος.

Αν μείνουν μαζί, σε λίγα χρόνια θα το ακούν και θα νοσταλγούν. Εκείνος την αφέλειά του κι εκείνη τα κοφτερά της νύχια. Είναι εκείνη η ηλικία που τα κορίτσια δεν έχουν αντίπαλο. Σίγουρα όχι ανάμεσα στους συνομήλικούς τους. Τα έχουν όλα δουλεμένα στην προπόνηση, βγαίνουν στο γήπεδο, κάνουν παπάδες, χάνεται η μπάλα, έχουν βάλει πέντε γκολ κι εσύ κάνεις ακόμα ζέσταμα.
Μεγαλώνοντας, έχεις μάθει πια τις σωστές απαντήσεις, αλλά όταν οι ερωτήσεις δεν έχουν πια κανένα νόημα. Ποιος θέλει εμπειρία στη θέση της γλυκιάς δειλίας; ποιος δέχεται να ανταλλάξει ωριμότητα με το μυρμήγκιασμα στο αίμα; ποιος χρειάζεται τα λόγια εκεί που κάποτε δεν σου έφταναν οι ανάσες για τα φρενιασμένα λαχανιάσματα των ηδονών;

Το παιχνίδι είχε κριθεί. Ήταν χαλαρή, ήταν ερωτευμένος.
Μόλις στο τέλος έμαθα τα ονόματά τους. Μέχρι τότε μιλούσαν με τις γνωστές χαδιάρικες προσφωνήσεις. Γενοκτονία υποκοριστικών. Εκείνη ήταν η Ελένη. Άρχισαν να κάνουν πάρτι οι συμβολισμοί στο μυαλό μου. Εκείνος ήταν ο Άδωνις. Αισθάνθηκα το σιρόπι της συμπαντικής δικαιοσύνης να χύνεται στη ραχοκοκκαλιά μου.

Τον κοίταξα και σκέφτηκα «κακομοίρη μου, νομίζεις πως βρήκες από τώρα το φάρμακό σου για μια ζωή, αλλά έπεσες σε γενόσημο».

Βίλης!!

Η μαμά σε έχει προετοιμάσει για την έλευση του Αϊ Βασίλη.
Κάθε μέρα λοιπόν σε ρωτάει τι δώρο θέλεις για να σου το φέρει ο Άγιος Βασίλης.
Εσύ αρχικά ξεκίνησες με κιθάρα, μετά συνέχισες με πιάνο και γενικά δείχνεις μια έφεση στα μουσικά όργανα.  Ενδεχομένως να νομίζεις ότι ο Άγιος Βασίλης είναι ο Νάκας, η αλυσίδα καταστημάτων με μουσικά όργανα.

Βέβαια η μαμά σου έχει αρχίσει να αγχώνεται.  Ο λόγος; Κάθε φορά που χτυπάει το κουδούνι, ειδικά το βράδυ, πετάγεσαι από τη θέση σου και φωνάζεις "Βίλης"!
Η μαμά λοιπόν κάθε φορά σου εξηγεί ότι ο Άγιος δεν θα έρθει από την πόρτα, και ότι θα έρθει σε λίγες μέρες αλλά νιώθει άσχημα που σε έχει αγχώσει με το πότε θα έρθει!