Υπέροχο - Ρεαλιστικό άρθρο

Από το Νίκο Δήμου.  Έναν από τους αγαπημένους μου όταν ήμουν στην εφηβεία μου.


-------


Έρχεται... το τίποτα

με ταχύτητα σαλίγκαρου



Προφητεία εύκολη: ό,τι και να γίνει το 2014, είτε είναι επανάληψη, είτε επανάσταση, η ουσία δεν θα αλλάξει. Μία από τα ίδια θα είναι, με άλλα ονόματα. Αυτό που εμείς οι Έλληνες χρειαζόμαστε είναι κάτι που χρειάζεται δεκαετίες, για να μην πω αιώνες. Ο χρόνος δεν παραβιάζεται, ούτε εκβιάζεται.

Χρειαζόμαστε μία νέα νοοτροπία. Όλοι: λαός και ηγεσία, πλούσιοι και φτωχοί, γραμματιζούμενοι και αγράμματοι, πρέπει να αλλάξουμε τρόπο σκέψης. Αυτός που ασκήσαμε ίσαμε τώρα, τελείωσε. Μας έφερε στο αδιέξοδο και τελείωσε. Εμείς όμως συνεχίζουμε να σκεπτόμαστε με τον ίδιο τρόπο, γιατί ο άλλος δεν γεννήθηκε ακόμα μέσα μας.

Έτσι, ενώ ξέρουμε πως το μέγιστό μας έλλειμμα είναι η παιδεία, κλείνουμε τα πανεπιστήμια, κερδίζουμε με σοφιστείες εξάμηνα σπουδών και διαπρέπουμε σε όλες τις βαθμίδες στις εκπαιδευτικές καταλήψεις. Ο παραλογισμός στη νιοστή δύναμη.

Έρχεται, είπατε; Μα πώς να έρθει το καινούργιο και ποιος θα το υποδεχθεί; Ποιος έχει υποδοχείς για το διαφορετικό; Το τρέμουμε στην ανασφάλειά μας. Και οι δήθεν επαναστάτες πολιτικοί μας δεν τολμούν να προτείνουν πραγματικές ανατροπές. Τάζουν μόνο μία επιστροφή στο παρελθόν. Θα αποκαταστήσουν το ένα, θα επανορθώσουν το άλλο. Όπισθεν ολοταχώς.

Κατακερματισμένοι, κομματιασμένοι, γαντζωνόμαστε στο γνωστό και εξορκίζουμε το άγνωστο. Ο καθείς και οι διεκδικήσεις του. Ο καθείς και τα προνόμιά του. Και το συμφέρον του. Το ατομικό. Άντε και της οικογένειας, της συντεχνίας. Ζητάμε, ζητάμε. Δώσαμε ποτέ; Μόνον όταν μας εξαναγκάζουν.

Όχι δεν έρχεται τίποτα. Και να έρθει θα βρει την πόρτα θεόκλειστη. Δεν αλλάζουν οι άνθρωποι εύκολα. Θέλουν γενιές. Για να γεννηθεί το καινούργιο, άλλες χώρες πέρασαν σχολαστικά από τον λατινικό μεσαίωνα, ανοίχτηκαν στην απελευθερωτική Αναγέννηση, πολέμησαν την εκκλησιαστική καταπίεση στην Μεταρρύθμιση, φώτισαν το νου τους με τον Διαφωτισμό. Κατέλυσαν τα φέουδα, έχτισαν πόλεις, δημιούργησαν την αστική τάξη. Επινόησαν την σύγχρονη δημοκρατία, τα ατομικά δικαιώματα, τον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό. Εμείς τίποτα από αυτά δεν ζήσαμε. Από τη φεουδαρχία των Βυζαντινών και των Οθωμανών, εκτοξευθήκαμε στην νεοτερικότητα μέσα σε δεκαετίες. Μας λείπουν χίλια χρόνια εξέλιξη.

Ό,τι εισάγεται άκαιρα, μαραίνεται. Πάσχισαν οι Βαυαροί να μας κάνουν Ευρωπαίους και οι σοφολογιότατοι αρχαίους. Μαϊμούδες έφτιαξαν, με το φράκο του φράγκου, την περικεφαλαία του Περικλή και τα τσαρούχια του Κατσαντώνη. Μαϊμούδες που έγραφαν καθαρεύουσα. Σωστά τους διώξαμε όλους αυτούς – αλλά ακυρώσαμε και τους δικούς μας. Τον Καποδίστρια και τον Τρικούπη. «Ανθ’ ημών Γουλιμής». Οι εκσυγχρονιστές δεν ευδοκίμησαν εδώ.

Να φύγουμε από την Ευρώπη! Να φύγουμε από την Δύση; Μάλιστα. Και να πάμε πού; Υπάρχει άλλος χώρος; Εκτός από το Ισλάμ με την Σαρία του, εγώ δεν βλέπω τίποτα. Από την Άπω Ανατολή ως την Λατινική Αμερική, ένας πολιτισμός κυριαρχεί: ο Δυτικός. Με τον Καπιταλισμό του, αλλά και την Δημοκρατία του, με τις ανισότητες αλλά και τα δικαιώματα, τους ακτιβιστές και τους οικολόγους. Αν δεν μας αρέσει αυτός, ή πρέπει να δημιουργήσουμε δικό μας, ή να φύγουμε για άλλο πλανήτη. Δύσκολα και τα δύο.

Συμπέρασμα: Αφού δεν ΕΡΧΕΤΑΙ πρέπει να πάμε εμείς. Σαν τον Μωάμεθ στο βουνό. Η μόνη λύση είναι να γίνουμε κάποτε ένα σύγχρονο, δίκαιο, ορθολογικά οργανωμένο κράτος και μία ισορροπημένη κοινωνία πολιτών. Αλίμονον όμως. Κι αν το πετύχουμε, θα χρειαστούν γενιές…

Πάει ο παλιός ο χρόνος!

Ξημέρωσε η μέρα που οι περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται τα περισσότερα από όσα έπραξαν τις προηγούμενες 364 ή 365 ημέρες.

Πάει ο παλιός ο χρόνος, ο οποίος ήταν και πάλι γεμάτος ζωή! 

Με τις στεναχώριες και τις χαρές του, με τις δύσκολες ώρες και τις ξέγνοιαστες στιγμές του, με τα πάνω και τα κάτω του. 

Κάπου είχα διαβάσει την εξής φράση (δεν την θυμάμαι καλά): "Τι θα ήταν η μέρα δίχως τη νύχτα; Το φως δίχως το σκοτάδι;" Νομίζω πως αυτό περιγράφει απόλυτα τη λέξη ΖΩΗ.

Έτσι είναι. Όλα πρέπει να τα περιμένουμε. Και τα καλά και τα άσχημα. Και τα δύο είναι εξίσου σίγουρα.  Απλά με το νόμο των πιθανοτήτων κάποιες στιγμές της ζωής μας, τα μεν θα υπερισχύουν των δε και το αντίστροφο.

Είναι σαν να ρίχνεις ένα ζάρι. Ρίξε το 10 φορές συνεχόμενα και σημείωσε τους αριθμούς. 

Ρίξε το άλλες 10 και σημείωσε πάλι τα νούμερα.  Θα δεις ότι τα νούμερα δεν είναι τα ίδια. Μπορεί στην πρώτη δεκάδα να ήταν περισσότερα εξάρια ή πεντάρια.  Στη δεύτερη μπορεί να ήταν άσσοι και διπλά. Όπως καταλαβαίνεις, το μόνο σίγουρο πράγμα στη ζωή είναι και οι καλές και οι κακές εμπειρίες. Άρα; Τι κερδίζουμε γνωρίζοντας αυτό το απλό πράγμα; 

Κερδίζουμε το γεγονός πως έχουμε άφθονο χρόνο να σκεφτούμε και να προετοιμαστούμε για το πως θα αντιδράσουμε σε αυτές τις καταστάσεις.

Να ετοιμαστούμε για το καλύτερο και για το χειρότερο.

Πέρασαν πολλά χρόνια για να τα συνειδητοποιήσω όλα αυτά. Το καλό είναι ότι τα κατάλαβα έστω και καθυστερημένα.  Το κακό θα ήταν αν καθόμουν κι έκλαιγα τη μοίρα μου για το χρόνο που έχασα. Άρα; Γυρίζουμε πάλι στο πρώτο. Δράση και αντίδραση.  Τι μας συμβαίνει και πως αντιδρούμε σε αυτό.

Να έχουμε μια υπέροχη χρονιά παιδί μου. Η μαμά σου κι εγώ θα είμαστε πάλι στο πλευρό σου για να προσπαθούμε να σε κάνουμε ευτυχισμένο και να απολαμβάνεις τη ζωή.

Σε αγαπάμε πολύ.

Παραμιλητό

Όπως θα έλεγε και η μαμά σου η Γεωργία... Στο μπαμπά σου έμοιασες!

Σε τι μου έμοιασες; Στο παραμιλητό κατά τη διάρκεια του ύπνου.

Οι γονείς μου είχαν ζήσει μεγάλες στιγμές. Καθόμουν σταυροπόδι και μιλούσα ατελείωτα για διάφορα θέματα.  Συνήθως δεν καταλάβαιναν τι έλεγα αλλά γελούσαν πολύ με το θέαμα!

Να λοιπόν κάτι στο οποίο μοιάζουμε!!!!!

Ένας μικρός μίκυ!

Κείμενο από τη αγαπημένη μου...

Για όλα τα παιδάκια που δε μεγάλωσαν ποτέ.

Της Ρέας Βιτάλη

Μιχαλάκη, έλα στον θείο


Πώς το ‘λεγε η γιαγιά μου; Είναι να μη μάθει ο άνθρωπος στο τζάμπα. Πώς να ξεμάθει ο Μ. Λιάπης απ΄ αυτά;

O Μ. Λιάπης παίζει και σε μια άλλη κατηγορία. Του αιώνιου παιδιού. Έχει πολλά η ελληνική κοινωνία. Παράγει λίπασμα εξαιρετικό η άγια «ελληνική οικογένεια». Πολλώ δε μάλλον όταν υπάρχει και θείος. Και μάλιστα «άκληρος». Με εξουσία ή χρήμα. Αυτόματα παραδίδουν το παιδί στις προστατευτικές φτερούγες του. Με αυτοματισμό από τη γέννησή του. Οι πρώτες λέξεις και συγχρόνως κατεύθυνση που παίρνει, είναι «πήγαινε Μιχαλάκη στον θείο». Ένα ολόκληρο σύστημα οργανώνεται για την εύνοια του Μιχαλάκη από τον θείο. Και ο έρμος θείος... Δεν πάει να ‘ναι έξυπνος, δεν πάει να 'ναι διαόλου κάλτσα, δεν πάει να ‘χει «στεγνώσει» την ψυχή του ώστε να μην τον στολίσει κάποιος για ανάλαφρη συμπεριφορά και ευνοιοκρατία. Στον Μιχαλάκη θα παραδώσει τα όπλα. Θα εξαναγκαστεί να του έχει αδυναμία, να του κάνει τα χατίρια. Άλλωστε συχνά θα του γαργαλούν το συναίσθημα «Να σου πούμε τι σκαρφίστηκε ο Μιχαλάκης... ίδιος εσύ».

Τον Μιχαλάκη τον φορτώνονται και σαν ευθύνη όλα τα κλωνάρια της οικογένειας και μετά τον θάνατο του θείου. «Πρόσεξε, κακομοίρη μου, τον Μιχαλάκη και τα μάτια σου. Θυμάσαι τι έλεγε ο θείος!». Πάρε τη σκυτάλη, Κωστάκη. Ο Μιχαλάκης, να μην τα πολυλογούμε, τακτοποιήθηκε στις πλάτες μας και στην πολιτική μας σκηνή, χρόνια και χρόνια. Μια χαρά πέρασε. Έπαιρνε ψήφους. Τον καμάρωναν Υπουργό. Τον ξεμάτιαζαν σίγουρα. Γενικώς ματιάζονται τα Μιχαλάκια. Τον έβλεπε και ο θείος από ψηλά! Θεός σχωρέσ' την ψυχούλα του... Αν δεν ήταν ο θείος, κακομοίρη μου!

Όσα έγιναν ήταν ένα ακόμα επεισόδιο, σχεδόν προκαθορισμένο, για κάθε Μιχαλάκη. Είναι και απαιτητικά τα Μιχαλάκια και κακομαθημένα και γλετζέδικα και κατά βάση αρέσκονται στο γυναικείο φύλο... Κάτι να κάνουν κι αυτά να περνάνε την ώρα τους, κάτι να κατακτήσουν μόνα. Μόνα;

Αυτή τη φορά όμως, στον Μιχάλη Λιάπη, εγώ προσωπικά χρωστάω ένα ευχαριστώ. Όλο και πιο συχνά νιώθω μια παγωνιά ότι και καλά κράτος δεν υπάρχει. Είμαστε σε σπίτι ακατοίκητο. Πώς φωνάζουν «είναι κανείς εδώ; είναι κανείς εδώ;». Παίζουμε ότι κυβερνούμαστε για να μην πάθουμε πανικό. Και ενώ συμβαίνουν αυτά... Τσουκ! Σκάει η ιστορία Λιάπης. Και παθαίνεις χοντρό τρα λα λα. Βλέπεις στις οθόνες σου ότι αξιώνεσαι ένα κράτος με νόμους και κανόνες και αυστηρότητα και ήθος. Ότι όλα δουλεύουν ρολόι! Ελβετοποιηθήκαμε! Και παθαίνεις. «Έκλασε ο πεθαμένος». Άρα! Μπορεί και να ‘μαστε ακόμα ζωντανοί! Να ‘σαι καλά, βρε Μιχάλη. Πού είναι ο θείος να σε καμαρώσει! Και το ‘λεγε ο θείος... Να δω τι θα κάνεις όταν κλείσω τα μάτια μου; Να τι έκανε ο Μιχαλάκης! Είναι αυτός ένας...

Σχολική Γιορτή

Έφτασε και η ώρα της πρώτης σου σχολικής γιορτής.

Ο παιδικός σταθμός που πηγαίνεις (Λαμπετώ) διοργάνωσε την ετήσια γιορτή για τα Χριστούγεννα.  

Όλα τα παιδάκια του σταθμού παρουσίασαν το έργο "το Δώρο της παπλωματούς"
Εσύ δεν συμμετείχες διότι τον καιρό που γίνονταν οι πρόβες ήσουν άρρωστος και είχες χάσει πολλές οπότε δεν μπορούσες να ακολουθήσεις.

Η γιορτή ήταν όμορφη και πολύ φορτισμένη συγκινησιακά.  Αφού με τη μαμά συμφωνήσαμε στο ότι αν συμμετείχες, όλη την ώρα θα κλαίγαμε.

Στο τέλος της παράστασης ήρθε η δασκάλα σου και σε πήρε για να τραγουδήσεις μαζί με όλα τα παιδάκια. Μόλις σε πήρε από την αγκαλιά της μανούλας έβαλες κάτι κλάματα που η δασκάλα αναγκάστηκε να σε φέρει πίσω προκειμένου να μπορέσουν τα υπόλοιπα να τραγουδήσουν.

Οπότε με τον τρόπο σου έγινες κι εσύ πρωταγωνιστής.

Ελπίζω του χρόνου να σου αρέσει όλο αυτό και να συμμετέχεις κι εσύ.  

Θα νιώσουμε πολύ υπερήφανοι!!!

Μπάσκετ

Τα πρώτα σου καλάθια!!!

Είχαμε πάει στο πάρτυ της Ζιζής.  Εσύ δεν ξεκόλλαγες από το δωμάτιο του αδελφού της, του Χάρη.

Εκεί ανακάλυψες μια μικρή μπασκέτα κι έκανες τα πρώτα σου σουτ!

Κάπως έτσι μπήκαν τα πρώτα σου καλάθια!!

Εγώ μέτρησα τουλάχιστον 4. 

Αν ασχοληθείς ποτέ με το μπάσκετ, ας κρατήσεις αυτό το στατιστικό!

Τα ιδανικά μας... Της Τζίνας Δαβιλά

Έχεις ιδανικά;


Photo: Lia-vis/Flickr

Τα υπόγεια γίνονται για να λειτουργήσουν ως αποθήκες. Όταν στο υπόγειο δίνεις ρόλο κατοικίας, δυο πράγματα συμβαίνουν: ή έχεις άγνοια της ποιότητας που πρέπει να έχει ο τόπος διαβίωσής σου ή θέλεις να το εκμεταλλευτείς νοικιάζοντάς το και ασεβώντας στις συνθήκες διαβίωσης των συνανθρώπων σου. Κάποιοι μηχανικοί επισημαίνουν τους κινδύνους των υπόγειων χώρων, άλλοι πάλι τους προτείνουν ως προέκταση των σπιτιών των ιδιοκτητών «για να βγάλεις άλλο ένα διαμερισματάκι από κάτω». Πάντως, ασφαλής χώρος διαβίωσης ένας υπόγειος χώρος δεν είναι ποτέ. Κυρίως, όταν αποφασίζεις να τον νοικιάσεις ή να κατοικήσεις ο ίδιος.

Όπου φτωχός και η μοίρα του; Μπορεί. Πάντως να είσαι μέσα στο σπίτι σου και να σε πλακώνει το νερό που έρχεται από το παράθυρο, που σπάει από τον χείμαρρο, αφού έχει προηγουμένως γκρεμίσει τον τοίχο που προσπαθούσε ένα προστατεύσει τον χώρο σου, είναι ένας τέλος που σε ανατριχιάζει. Δεν έχει σημασία να επιρρίψουμε ευθύνες - άραγε, πού; στον ιδιοκτήτη; στον ενοικιαστή; στον εργολάβο; στη πολεοδομία, αν έχει γνώση; (Καλά δεν παίρνω και όρκο, κάποιες φορές έχει γνώση και κάνει τα στραβά μάτια γιατί έρχονται στα στραβά κάτι χαρτζιλίκια…). Ό,τι έγινε, έγινε; Μα θα επαναληφθεί κάπου αλλού. Μήπως να επαναξιολογήσουμε -όπως κάνει και ο Μιχελάκης με τις δημοτικές επιχειρήσεις των δήμων για να δημιουργήσει και άλλους ανέργους- τον τρόπο που δομήθηκε τούτος ο έρμος ο τόπος; Από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο;

Ο Στουρνάρας από την άλλη χαμογελά, δίνοντας εύσημα στον Σαμαρά, ο ΕΟΠΥΥ απεργεί, οι φαρμακοποιοί δεν δίνουν φάρμακα αν δεν πληρωθούν, οι ασφαλισμένοι στον ΟΑΕΕ κινδυνεύουν με προσωποκρατήσεις, ο κόσμος σκοτώνεται στους δρόμους -και δεν φταίνε πάντοτε οι κακοί δρόμοι- άνθρωποι πνίγονται στα έντονα καιρικά φαινόμενα της χώρας και κανείς δεν κάνει κάτι. Άραγε, αξίζουμε ό,τι μας συμβαίνει; Μήπως παίρνουμε ό,τι μας αξίζει; Ο τύπος που αγοράζει τα κατασχεμένα σπίτια είναι κυνικός υποστηρίζοντας το «ας πρόσεχαν», οι εκλεγμένοι πολιτικοί παρατηρούν, αλλά δεν αντιδρούν, όπως άλλωστε δεν αντιδράμε κι εμείς ως πολίτες. Οι αγανακτισμένοι φαίνεται να είναι πιο αγανακτισμένοι, αλλά ή δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί τη δυναμική του ντόμινο ή περιμένουν να τη σκαπουλάρουν με κάποιο τρόπο από τα άπατα του πηγαδιού.

Οι πολιτικοί της Ελλάδας δεν υπήρξαν ούτε χορτάτοι από χρήμα, ούτε χορτάτοι από ζωή. Κλέφτες στιγμών και εντυπώσεων ήταν που τράβηξαν πολλούς από τους αυλικούς τους κοντά τους. Ούτε έχουν ιδέα για το τι περνά ο λαός. Τις αποφάσεις τους δεν τις αξιολογούν στο πετσί τους, αλλά τις κόβουν στα μέτρα των άλλων στην τύχη ή από ιδιοτέλεια. Δηλαδή σου ράβουν ρούχο με το μάτι για να στο πουλήσουν. Αδιάφορο για αυτούς, αν σου ταιριάζει, σου είναι μικρό, κρυώνεις, σέρνεται και σε φέρνει τούμπα στο περπάτημα. Το χρέος τους το κάνουν και με το παραπάνω: παίρνουν αποφάσεις για σένα χωρίς εσένα.

Και ο λαός ζει μ’ ένα αμάν κι ένα αμήν. Στην τύχη και στα τείχη. Θα ήθελα οι πολιτικοί να έχουν φιλότιμο και να αποχωρήσουν οικειοθελώς από τα αξιώματά τους ή να σκύψουν ουσιαστικά πάνω από τον λαό. Αυτό δεν μπορούν να το κάνουν όλοι, αλλά οι λίγοι και καλοί. Και στους πολιτικούς υπάρχουν οι λίγοι και οι καλοί. Απλώς, καίγονται μαζί με τα ξερά χόρτα. Και, ασφαλώς, δεν είναι οι συνδικαλιστές ή οι του ΠΑΜΕ και του Εργατικού Κέντρου. Οι αρχηγοί αυτών είναι όλοι τους βολεμένοι. Κι αυτοί και τα παιδιά τους. Θέλω, λοιπόν, να δω αυτούς τους λίγους να εναντιώνονται στο ΔΝΤ. Και να ζήσουν από επιλογή αυτό που ζει ο πολίτης. Το νοσοκομείο με το ράντζο, το υπόγειο που αναγκάζεται ο φτωχός να νοικιάσει, ο μαγκάλι που επιλέγει ο άνεργος, την κομμένη ΔΕΗ των νοικοκυριών, την ουρά στο συσσίτιο, το μηχανάκι που είναι οικονομικότερο στη μετακίνηση κι ας κάνει κρύο.

Μετά από τούτα τα τελευταία και ιδιαζόντως τραγικά, αν δεν αντιδράσει ο λαός ζητώντας από κάποιους εκλεγμένους τα αυτονόητα, είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Δεν έχει νόημα να αναζητήσουμε την ευμάρεια των προηγούμενων δεκαετιών. Αυτήν την πούλησαν εξαιρετικά και την κατάπιαν αμάσητη οι νεοέλληνες. Σε ποιον δεν θα περνούσε το παραμύθι με τη δανεική ευζωία; Το νεοσύστατο ελληνικό κράτος έπεσε σε σφάλματα. Ο κόσμος τώρα είναι μπερδεμένος, κουρασμένος, αποπροσανατολισμένος. Και οι πολιτικοί μας αδούλευτοι, αζύμωτοι με τα βαριά ζητήματα. Και προφανώς ακατάλληλοι. Από τους λίγους που το λέει η ψυχή τους, θέλω τη διαφορά. Αλλά μάλλον επιβάλλεται να υποκινηθούν από τους πολίτες. Αλλά, ποιος είναι άξιος πολίτης; Φαύλος κύκλος θα μου πεις, αλλά αυτό ζούμε. Μέχρι που κάποιοι αληθινοί αγωνιστές θα θυσιαστούν. Ποιος όμως θα ανοίξει τον κύκλο των θυσιών; Και για ποιους; Πες μου κάτι για το οποίο αξίζει να πεθάνεις. Και μη μου πεις τα παιδιά σου, γιατί τα αρπάζεις και πας να βρεις την τύχη σου στην Αυστραλία. Άρα, πού καταλήγουμε; Στο ότι στερέψαμε από ιδανικά. Όταν αυτά επιστρέψουν, ίσως και ετούτος ο τόπος να επανακτήσει την αξιοπρέπειά του.

ΣΚ γεμάτο παιχνίδι

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, έπαιξες και το χάρηκες πάρα πολύ!

Το Σάββατο είχαμε πάει με τον κουμπάρο μου το Νάσο και την Ιωάννα για φαγητό και μετά τους καλέσαμε στο σπίτι.  Ο γιος τους ο Γιάννης τον οποίο έχω βαπτίσει, έπαιζε όλη την ώρα μαζί σου κι εσύ ήσουν ευτυχισμένος που είχες ένα παιδί να ασχολείται μαζί σου.  Παρόλο που ο Γιάννης είναι μεγαλύτερος, έπαιζε μαζί σου και σε έκανε να περνάς όμορφα.


____________________

Χθες το βράδυ, είχες ξυπνήσει από τις δύο και σε είχα φέρει στο κρεβάτι μας.  Όλο το βράδυ δεν κοιμήθηκες, ούτε κι εμείς φυσικά.  Δεν έκλαιγες αλλά ήσουν ανήσυχος.

Η μαμά σε ρώταγε τι έχεις κι εσύ απαντούσες ότι φοβόσουν.  Ίσως ο δυνατός αέρας, ίσως τα αστραπόβροντα, δεν καταλάβαμε.  Η αλήθεια είναι ότι το προηγούμενο βράδυ, την ώρα που σε έκανα μπάνιο, άκουγες τον αέρα να σφυρίζει περνώντας μέσα από το παράθυρο.
Τότε μου είπες "Έρας, βάμαι". Σου εξήγησα λοιπόν ότι ο αέρας είναι καλός και τον αγαπάμε. Είπες κι εσύ "παπάμε" και τότε ο αέρας σταμάτησε κι εγώ δεν έχασα ευκαιρία να σου πω ότι σε άκουσε που είπες ότι τον αγαπάς και σταμάτησε για λίγο.

Ηρέμησες αλλά από ότι φάνηκε στη συνέχεια μάλλον δεν είχες ηρεμήσει πολύ.

Υπέροχο κείμενο

Έτσι είναι η ζωή.  Έτσι ακριβώς όπως την περιγράφει ο Οδυσσέας Ιωάννου στο κείμενο του.


Άδωνις και Ελένη


Photo: Shohei Hanazaki @flickr

Kαθόμασταν πλάτη-πλάτη. Σταυρός του Νότου. Τα τραπεζάκια μας κολλητά. Ήταν ένα ζευγάρι γύρω στα είκοσι. Όποτε έσκυβε να της πει κάτι στο αυτί, η απόσταση από το δικό μου αυτί ήταν ίδια. Δεν ήθελα, αλλά τα άκουγα όλα. Της έλεγε ωραία πράγματα. Κι εκείνη. Ομολογώ πως κάποια στιγμή άρχισα να κολακεύομαι. Αφού ήταν σαν να τα έλεγε σε εμένα! Μπήκα στον ρόλο. Εικοσάρης σε πρώτο ραντεβού.

Κάνα δυο φορές, ο τύπος κόλλησε. Τον λυπήθηκα. Ήθελα να τον βοηθήσω. Την είχα την ατάκα αλλά πώς να την πω; Σταμάτησα να τον λυπάμαι και άρχισα να ζηλεύω την αμηχανία του. Έφτιαχνα δικούς μου διαλόγους, με τις δικές μου απαντήσεις, στις δικές της ερωτήσεις. Η μικρή, τον «είχε» για πλάκα. Διάολος. Του έστηνε απίστευτες παγίδες κι ο έρμος τις έτρωγε όλες κι έγλειφε και τα δάχτυλά του. Τα λάθη του απανωτά. Μου ήρθε να γυρίσω και να του φωνάξω:
«Όχι! μην της το λες αυτό, θα σε φάει ζωντανό, σε λίγους μήνες δεν θα σε αναγνωρίσουν ούτε από την οδοντοστοιχία σου!».
Στη σκηνή ο Μίλτος κι ο Χρήστος τραγουδούσαν το «Φωτιά μου». Θα πω ένα τραγούδι- σήκω να το χορέψεις- τα μάτια να μου κλέψεις- για πάντα πριν χαθώ. Τραγουδάνε μαζί με πάθος.

Αν μείνουν μαζί, σε λίγα χρόνια θα το ακούν και θα νοσταλγούν. Εκείνος την αφέλειά του κι εκείνη τα κοφτερά της νύχια. Είναι εκείνη η ηλικία που τα κορίτσια δεν έχουν αντίπαλο. Σίγουρα όχι ανάμεσα στους συνομήλικούς τους. Τα έχουν όλα δουλεμένα στην προπόνηση, βγαίνουν στο γήπεδο, κάνουν παπάδες, χάνεται η μπάλα, έχουν βάλει πέντε γκολ κι εσύ κάνεις ακόμα ζέσταμα.
Μεγαλώνοντας, έχεις μάθει πια τις σωστές απαντήσεις, αλλά όταν οι ερωτήσεις δεν έχουν πια κανένα νόημα. Ποιος θέλει εμπειρία στη θέση της γλυκιάς δειλίας; ποιος δέχεται να ανταλλάξει ωριμότητα με το μυρμήγκιασμα στο αίμα; ποιος χρειάζεται τα λόγια εκεί που κάποτε δεν σου έφταναν οι ανάσες για τα φρενιασμένα λαχανιάσματα των ηδονών;

Το παιχνίδι είχε κριθεί. Ήταν χαλαρή, ήταν ερωτευμένος.
Μόλις στο τέλος έμαθα τα ονόματά τους. Μέχρι τότε μιλούσαν με τις γνωστές χαδιάρικες προσφωνήσεις. Γενοκτονία υποκοριστικών. Εκείνη ήταν η Ελένη. Άρχισαν να κάνουν πάρτι οι συμβολισμοί στο μυαλό μου. Εκείνος ήταν ο Άδωνις. Αισθάνθηκα το σιρόπι της συμπαντικής δικαιοσύνης να χύνεται στη ραχοκοκκαλιά μου.

Τον κοίταξα και σκέφτηκα «κακομοίρη μου, νομίζεις πως βρήκες από τώρα το φάρμακό σου για μια ζωή, αλλά έπεσες σε γενόσημο».

Βίλης!!

Η μαμά σε έχει προετοιμάσει για την έλευση του Αϊ Βασίλη.
Κάθε μέρα λοιπόν σε ρωτάει τι δώρο θέλεις για να σου το φέρει ο Άγιος Βασίλης.
Εσύ αρχικά ξεκίνησες με κιθάρα, μετά συνέχισες με πιάνο και γενικά δείχνεις μια έφεση στα μουσικά όργανα.  Ενδεχομένως να νομίζεις ότι ο Άγιος Βασίλης είναι ο Νάκας, η αλυσίδα καταστημάτων με μουσικά όργανα.

Βέβαια η μαμά σου έχει αρχίσει να αγχώνεται.  Ο λόγος; Κάθε φορά που χτυπάει το κουδούνι, ειδικά το βράδυ, πετάγεσαι από τη θέση σου και φωνάζεις "Βίλης"!
Η μαμά λοιπόν κάθε φορά σου εξηγεί ότι ο Άγιος δεν θα έρθει από την πόρτα, και ότι θα έρθει σε λίγες μέρες αλλά νιώθει άσχημα που σε έχει αγχώσει με το πότε θα έρθει!

Κιθάρα!!!

Από τότε που είχαμε πάει στη Ναύπακτο σου είχε κολλήσει στο μυαλό να σου πάρουμε μια κιθάρα. Είχες δει στο διπλανό τραπέζι την κιθάρα που είχε ένα κοριτσάκι και ήθελες ίδια.

Μάλιστα είχες πει και στη μαμά ότι από τον Άη Βασίλη θέλεις δώρο μία κιθάρα.

Την κιθάρα τελικά σου την πήρε ο θείος σου ο Αντώνης από το Brighton!

Μόλις την είδες ξετρελάθηκες!!
Κίμου κίμου φώναζες Ταρα μου!!

Τη λάτρεψες!

Δεν είναι αυτή της φωτογραφίας αλλά μία παρόμοια που πήρε ο θείος σου από αυτό το μαγαζί!

Mens night & Zouboutou

Χθες το βράδυ η μαμά βγήκε βόλτα με φίλους της οπότε μείναμε οι δυο μας.
Ήσουν πολύ κουρασμένος κι εκνευρισμένος αλλά παίξαμε λίγο ποδόσφαιρο και λίγο με την κιθάρα σου και ξεχάστηκες.

Μετά, βάλαμε πυτζάμες κι αράξαμε στον καναπέ.  Ζήτησες γάλα και τον αγαπημένο σου κεραυνό Μακ Κουήν να παίζει στο λαπτοπ.

Κάποια στιγμή κουράστηκες και μου λες:
"Μπαμπά, νάνι εγώ τώρα" και ξάπλωσες στο μαξιλάρι σου.  Σε ρώτησα εγώ: "Να σου χαϊδέψω τα ποδαράκια;" κι εσύ είπες "Ναι".

Σου χάιδευα λοιπόν τις πατούσες και κάποια στιγμή μου είπες "Φτάνει". Μετά αποκοιμήθηκες.

ΜΟΥΤΡΑ

Με τη μαμά είχαμε φύγει το Σαββατοκύριακο και πήγαμε στο Brighton στην Αγγλία στο θείο τον Αντώνη.

Γυρίσαμε την Δευτέρα το βράδυ.  Όταν φτάσαμε στο σπίτι αμέσως έτρεξες να αγκαλιάσεις τη μαμά σου. Εμένα δε μου έδωσες ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ!!!

Σου έλεγαν όλοι, να φιλήσεις το μπαμπά, να μιλήσεις στο μπαμπά κι άλλα τέτοια κι εσύ έκανες ότι δεν άκουγες!!!

Ήσουν απίστευτος.  

Φυσικά στο σπίτι, όταν σου είπε η μαμά να πάτε για ύπνο, αμέσως θυμήθηκες την παρουσία μου και ήθελες αγκαλιά!!! 

Βρωμόπαιδο!!!!

Τα κλειδιά...

Ένα υπέροχο κείμενο από τον Οδυσσέα Ιωάννου.

Μη φεύγεις χωρίς κλειδιά


Photo: .krish.Tipirneni. @flickr



Θυμάμαι τη μητέρα μου να φεύγει από το σπίτι χωρίς κλειδιά. Στη μία και μοναδική φορά που τσακώθηκε με τον πατέρα μου. Ήμουν έξι. Από τότε, κάθε που ετοιμαζόταν να βγει έξω, την κυνηγούσα στο σπίτι να της δώσω τα κλειδιά. Όταν φεύγει κάποιος χωρίς κλειδιά, είναι αποφασισμένος, όχι αφηρημένος. Ή τουλάχιστον μπορείς εύκολα να διακρίνεις τη διαφορά. Πρέπει να είμαι ο μοναδικός άνθρωπος που δεν τα έχει ξεχάσει ποτέ. Κινητό, τσιγάρα, αναπτήρα, πορτοφόλι, πολλές φορές. Τα κλειδιά είναι οι άνθρωποι που θέλω να ξαναγυρίσω. Να επιστρέφω, να ανοίγω την πόρτα, να με περιμένουν, να τους περιμένω. Ρωτάω συνέχεια, πήρες τα κλειδιά σου; «Μα αφού έχεις πάρει τα δικά σου, δύο ζευγάρια θα κουβαλάμε;». Μου έρχεται να της πω «θα ξαναγυρίσεις;» αλλά καταλαβαίνω πόσο χαζό θα ακουστεί.

Αύγουστος 2003. Τροχαίο στην Πατησίων. Ένας πιτσιρικάς με παπάκι, χτυπήθηκε από ένα αυτοκίνητο που πέρασε με κόκκινο. Πεσμένος, ματωμένος, ζωντανός, χωρίς τις αισθήσεις του και από τις τσέπες του είχαν σκορπίσει στον δρόμο το πορτοφόλι του, ένα πακέτο Marlboro, και τρία κλειδιά δεμένα σε ένα μπρελόκ με το σήμα του Ολυμπιακού. Κάποιοι έτρεξαν στο παιδί και κάποιοι να μαζέψουμε τα πράγματα του. Πήγα κατευθείαν στα κλειδιά. Ένας ηλικιωμένος κύριος μάζεψε το πορτοφόλι, τα τσιγάρα έμειναν εκεί. Αισθανόμουν σαν να κρατούσα εγώ τη ζωή του στα χέρια μου και όχι ο νοσοκόμος που του προσέφερε τις πρώτες βοήθειες πριν τον βάλουν στο ασθενοφόρο. Σκέφτηκα πως όσες μαλάξεις να του κάνουν και όσες φροντίδες να του δώσουν οι γιατροί, εγώ είχα επάνω του το δικαίωμα της ζωής ή του θανάτου. Όχι μεταφορικά, κυριολεκτικά! Μία κίνησή μου να τα ρίξω στον υπόνομο, ή να τα βάλω στην τσέπη μου και τέλος… Πρόλαβα και τα πέταξα επάνω στο φορείο πριν κλείσουν οι πόρτες. Δεν θα μάθει ποτέ ποιος του έσωσε τη ζωή.

Στο πρόσφατο βιβλίο «Υπόγειος» του Δημήτρη Μητσοτάκη και του Αλέξανδρου Σικιαρίδη, στην Αθήνα του 2013, η Μαρία, γκρεμισμένη από την κρίση, αφού σκότωσε όλα της τα κοσμήματα σε ένα Buy Gold, μοίρασε τα ελάχιστα χαρτονομίσματα σε τρεις φακέλους, έγραψε στον καθένα το όνομα του κάθε παιδιού της, τους άφησε στο τραπέζι και έφυγε από το σπίτι. Δεν πήρε μαζί της κλειδιά.

Ο Ντάννης ο Αμπίδας

Πως σε λένε αγόρι μου; Ποιος είσαι; Ντάννης Αμπίδας...

Χριστούγεννα !!!!! (από τώρα!!!!!)

Η μανούλα δεν γνωρίζει τη λέξη υπομονή.  Έχω την αίσθηση ότι κι εσύ έχεις ακριβώς την ίδια άγνοια... Δεν είμαι σίγουρος, θα φανεί.

Στις 9 Νοεμβρίου λοιπόν, μόλις 46 μέρες πριν τα Χριστούγεννα, αποφασίσαμε να στολίσουμε!
Εννοείται ότι φέτος συμμετείχες κι εσύ στο στόλισμα και μάλιστα σου άρεσε πολύ!

Τι έχεις ζητήσει από τον Άγιο Βασίλη; Κιθάρα!

Για να δούμε, θα σε ακούσει;;;;

Πιπί - Γιο Γιο

Σήμερα μας ενημέρωσαν από τον παιδικό σταθμό ότι για πρώτη φορά έκανες πιπί στο γιογιο!!

Αμέσως πήρα τηλέφωνο τη μανούλα σου για να την ενημερώσω.

Η αντίδρασή της; "Θα βάλω τα κλάμματα" 

Μανάδες....

Όταν είναι ελεύθερες κοροιδεύουν τις μαμάδες για τους γιους που μεγάλωσαν και όταν γίνουν οι ίδιες μαμάδες... κάνουν ακριβώς τα ίδια!!!!

Κούρεμα χαλαρό!!!

Σήμερα πήγαμε να κουρέψουμε τα μαλλάκια μας.

Εννοείται πως ο εκνευρισμός είχε αρχίσει να σε πιάνει από τη στιγμή που πλησιάζαμε στο κομμωτήριο.

Κι εκεί ήρθε η έκπληξη! Σου είπα: "Γιάννη, πάμε να μας κουρέψει η Κέλλυ;" κι εσύ είπες "ΝΑΙ".

Καθίσαμε και στο μεγαλύτερο μέρος της διαδικασίας καθόσουν ήσυχος.  Προς το τέλος είχες αρχίσει να κουράζεσαι και γκρίνιαζες αλλά γενικά ήταν το πρώτο σου ΧΑΛΑΡΟ κούρεμα!

Μεγαλώνεις όπως φαίνεται...

Παπάμε

Με τη μαμά, πολλές φορές σε αγκαλιάζουμε ταυτόχρονα, σε σηκώνουμε, σε φιλάμε και σου λέμε "Σε αγαπάμε παιδάκι μας"!!!

Τις τελευταίες δυο μέρες το κάνεις εσύ!  Έρχεσαι, μας αγκαλιάζεις και τους δύο ταυτόχρονα και λες "Παπάμε".
Είσαι τόσο γλυκός όταν το κάνεις αυτό...

Ιππασία!

Παρέα με τη μαμά!

Στην τελευταία μας εκδρομή!

Δεν σου άρεσε και πολύ αλλά το έκανες κι αυτό!

Metallica

Γυρίζαμε στο σπίτι και σου έβαλα να ακούσεις το Wherever i may roam των Metallica.

Δες αντίδραση...

Κείμενο γλυκό, αληθινό...

Ένα κείμενο για τις δυσκολίες τις ζωής και το πως πρέπει να τις βλέπουμε...

Οι σταυροί μας μοιάζουνε - Αύγουστος Κορτώ


Photo: nualabugeye/Flickr
Μαθαίνεις νωρίς στη ζωή ν’ αποστρέφεις το βλέμμα – απ’ τον γέρο που με σκυφτό κεφάλι θαρρείς περιμένει τον Χάρο, απ’ τον ακρωτηριασμένο ζητιάνο με την αδιανόητη μοίρα του, απ’ τη γυναίκα που κοιμάται στο παγκάκι μ’ όλα της τα υπάρχοντα μες σε φθαρμένες πλαστικές σακούλες. Και είναι ανθρώπινο: καθώς δεν νοείται ύπαρξη χωρίς τον πόνο της, πρέπει κάπως να αμυνθείς ενάντια στον κατακλυσμό της οδύνης που απειλεί να σε πνίξει έτσι κι αφήσεις τις πόρτες της καρδιάς ορθάνοιχτες στα βάσανα των άλλων.

Κι όπως αν υψώσεις τον αντίχειρά σου μπρος στα μάτια σου μοιάζει πιο μεγάλος κι απ’ το βουνό που στέκεται στο βάθος, έτσι και το δικό μας βάσανο, ο σταυρός που κουβαλάμε, φαντάζει ο πιο ασήκωτος του κόσμου – και τις στιγμές της μοναξιάς και του αυτοοικτιρμού αναρωτιόμαστε, μονολογώντας δραματικά, «Γιατί σε μένα;», λες κι ο καημός μας ξεδιάλεξε απ’ όλη την πλάση για να μας επισκεφθεί.

Και με την ίδια ευκολία που υποτιμάμε την ταλαιπώρια τ’ αλλουνού, λέγοντας από μέσα μας, «Σιγά τ’ αυγά – εγώ να δεις τι τραβάω» (δίχως να υποψιαζόμαστε ότι κι αυτός που έχουμε απέναντί μας μπορεί να σκέφτεται το ίδιο ακριβώς), έτσι, με ενστικτώδη βιασύνη, κρίνουμε κάθε πλάσμα που δεν σηκώνει το δικό μας άχθος ανέμελο κι ευλογημένο από την τύχη. Όποιος έχει περάσει κατάθλιψη, την ύπουλη αυτή και πεισματάρα αρρώστια στη διάβρωση της οποίας κανείς δεν είναι άτρωτος, θα ξέρει αυτό το αυθαίρετο παράπονο: να περπατάς στον δρόμο, και κάθε περαστικό που προσπερνάς να τον θεωρείς απείρως τυχερό, και κατά βάθος πανευτυχή – ακόμα κι αν το πρόσωπό του είναι χαρακωμένο από την έγνοια – μακαρίζοντας και φθονώντας τον και παρακαλώντας το αδιάφορο σύμπαν να πάρει απ’ την ψυχή σου αυτό το μαύρο τόπι του αδιάλειπτου σπαραγμού και να το φυτέψει σ’ αυτόν τον άγνωστο, έστω και για μια στιγμή ανάτασης κι ανάσας.

Ωστόσο αν οι δυνάμεις του τυχαίου μας έκαναν αυτή τη χάρη, μπορεί να βρισκόμασταν προ απροόπτου, κι αντιμέτωποι με μια δυστυχία ακόμη μεγαλύτερη που ούτε την υποψιαζόμασταν. Διότι με τον ίδιο τρόπο που ο καθένας μας μαθαίνει να συγκαλύπτει τη δοκιμασία του, κρύβοντας το αποπνικτικό της αίσθημα πίσω από ένα χαμόγελο συνύπαρξης, μια μάσκα που να περνά απαρατήρητη στο πλήθος, έτσι και κάτω απ’ τη χαρωπή, απαστράπτουσα επιφάνεια της κοπέλας που βγαίνει από ένα μαγαζί φορτωμένη με ψώνια μπορεί να λουφάζει μια απόγνωση που δεν καταλαγιάζει μ’ όσα καινούργια αποκτήματα κι αν την εξευμενίσεις, κι ο τύπος που μιλά όλο ευθυμία στο κινητό, με τη γοργή περπατησιά του σπρωγμένη θαρρείς απ’ όλη την ευδαιμονία της οικουμένης, μπορεί να βιάζεται να φτάσει σε κάποια κρυψώνα (στην τουαλέτα του γραφείου όπου περνά τις μέρες του δουλεύοντας απλήρωτος, ή σ’ ένα σπίτι έρημο σαν την καρδιά του) για να κλάψει με την ψυχή του.

Όλα αυτά βεβαίως τα ’μαθα με το άγριο: όταν, παιδάκι ακόμα, αναρωτιόμουν με θυμό γιατί να μην είναι και η δικιά μου μάνα σαν τις άλλες – δυναμική, ανεξάρτητη, μα πάνω απ’ όλα χαρούμενη –, έπειτα στην εφηβεία, όταν καταριόμουν το σκαρί και τη φτιαξιά μου, και σκεφτόμουν πόσο πιο εύκολη θα ’ταν η ζωή μου αν μου άρεσαν τα κορίτσια, και ξανά τις τρεις φορές που αρρώστησα, όταν βολοδέρνοντας άγρυπνος στο κρεβάτι αναθεμάτιζα την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκα μ’ αυτό το σαράκι στην ψυχή και στον εγκέφαλο, να με τρώει λες και δεν τράβηξα αρκετά.

Κι αν με τα χρόνια κατάφερα να περιορίσω τη μεμψιμοιρία σε φευγαλέες δόσεις αντί να την αφήσω να με κυριεύσει, το χρωστώ στην αγάπη συγκεκριμένων ανθρώπων, και στην αδιάκοπη φροντίδα τους – μα και στο γεγονός ότι, σταδιακά, έμαθα να τοποθετώ τον εαυτό μου στη θέση του άλλου, προσπαθώντας να δω τη ζωή με τα δικά του μάτια.

Διότι, όσο κοινότοπο κι αν ακούγεται, με τι θράσος βρίζω την τύχη μου όταν έχω ένα ζεστό κρεβάτι να κοιμηθώ και ξέρω ότι δεν θα πεινάσω; Πώς να συγκρίνω τους φόβους μου με την αγωνία του μετανάστη που βλέπει γύρω του την πανούκλα του ρατσισμού να εξαπλώνεται ολοένα, και τρέμει το φυλλοκάρδι του κάθε φορά που ξεπορτίζει απ’ το δωμάτιο όπου κοιμάται μ’ άλλους έξι, στοιβαγμένος σαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης; Μια κλωστή πεπρωμένου με χωρίζει απ’ το παιδί που γεννήθηκε με κυστική ίνωση, ή απ’ τον χρήστη που σέρνεται σφαδάζοντας απ’ τα στερητικά – αν στις αδύναμες στιγμές μου αντί για χάδια εισέπραττα κλοτσιές, τώρα θα βρισκόμουν πλάι του στο λερό πεζοδρόμιο, αφανισμένος πριν την ώρα μου.

Όχι, δεν προτείνω να αποτιμούμε την ευτυχία μας βασισμένοι στη δυστυχία των άλλων. Επισημαίνω μόνο το αυτονόητο: όπως ολονών μας η καρδιά παρόμοια φτερουγίζει από τον έρωτα, έτσι και η δυστυχία, παρά τα μύρια πρόσωπά της, με τον ίδιο τρόπο βαραίνει στην ψυχή. Κι ακόμα, ότι κοιτώντας τη λύπη μας κατάματα αντί να στρέφουμε το βλέμμα στο αδιέξοδο σκοτάδι της απελπισίας, μπορεί να μάθουμε κάτι πολύτιμο για την ανθρώπινή μας φύση.

Ίσως πιο ωραία απ’ όλους να το ’χει πει ο Χαλίλ Γκιμπράν: «Με πόνο σπάει το όστρακο που περιέχει τη γνώση του εαυτού».

Τη ρήση αυτή την πρωτάκουσα απ’ τον Αθανάσιο Αλεξανδρίδη, ψυχαναλυτή κι ευεργέτη μου, όταν πριν λίγα χρόνια δερνόμουν με το πένθος μου, πασχίζοντας να βρω ένα άνοιγμα στο φως – κι έκτοτε η σοφία της έχει καρφωθεί στο μυαλό μου, έτσι που, ασυναισθήτως πια, την επαναλαμβάνω ως επίκληση κάθε φορά που κάποια καινούργια αναποδιά κάνει τη θλίψη εντός μου να γιγαντώνεται.

Και πλάθοντας την εξαίσια εικόνα της στον νου μου, συλλογίζομαι τη βουή του όστρακου, που δεν είναι παρά ο ήχος του αίματος μες το κρανίο μας, καθώς και τη θάλασσα, την κρύα κι απέραντη, απ’ όπου όλοι μας έχουμε αναδυθεί.

Κι ενώ ο καθένας μας βαστάει το δικό του περίκλειστο κοχύλι, και νομίζει τον αντίλαλο της καρδιάς του μοναδικό κι αβάσταχτο, στην πραγματικότητα όλοι μας τον ίδιο ωκεανό αφουγκραζόμαστε.
Αρκεί ν’ αφήσουμε τον πόνο (αυτή την άμυνα του σώματος, που σηματοδοτεί πως κάτι μέσα μας διψά για γιατρειά) να χαράξει την πρώτη ρωγμή – και μονομιάς θα ανακαλύψουμε πως όχι μόνο δεν μας χωρίζει, αλλά μας φέρνει εξίσου κοντά όσο η αγάπη και η ελπίδα, όσο η ίδια η ζωή.

Πάλι αρρωστούλης...

Πήγες στον παιδικό σταθμό για 3 μέρες.  Αρρώστησες και έμεινες σπίτι για 2 εβδομάδες (μαζί με κάτι ταξίδια δικά μου).  Πήγες στο σταθμό για 4 μέρες και γύρισες πάλι με μυξούλες. 

Πάλι άρρωστος, πάλι πυρετό, πάλι μύξες πάλι ξενύχτια γιατί πνίγεσαι στον ύπνο σου από την καταρροή... Πάλι νεύρα διότι δεν μπορείς να κοιμηθείς και σου φταίνε όλα...

Κι εμείς από δίπλα.  Να παλεύουμε με την κούραση και το ξενύχτι.  Να κουραζόμαστε, πρωτίστως ψυχολογικά και δευτερευόντως σωματικά. Να στεναχωριόμαστε για 'σένα και τα όσα περνάς αλλά να γινόμαστε δυνατότεροι για να αντέξουμε ακόμα περισσότερα.

Έτσι είναι η πραγματική αγάπη.  Να δίνεις ότι έχεις μέσα σου και να μην περιμένεις αντάλλαγμα. 

Άντε ίσως να περιμένεις ένα φιλί, μια αγκαλιά κι ένα "πάω" (σ'αγαπάω)... 

Σχολείο - ΑΡΝΗΣΗ

Ενώ πηγαίνεις καθημερινά πλέον στον παιδικό σταθμό, δεν σου αρέσει καθόλου. 

Το καλό είναι ότι μέρα με τη μέρα βελτιώνεσαι.

Για παράδειγμα, μέχρι και χθες όποτε σε ρωτούσαμε για το σχολείο (τι έκανες, πως πέρασες κλπ) δεν απαντούσες ΤΙΠΟΤΑ.

Έκλεινες το στόμα κι έκανες τον κουφό.
Σαν να μη σου μίλησε κανείς.

Χθες σε ρώτησε η μαμά αν έχει ωραία κοριτσάκια κι εσύ απάντησες, Ναι!

Σε ρώτησα εγώ αν πέρασες καλά και απάντησες "πίπι μου" που σημαίνει "Σπίτι μου".

Ναι το ξέρουμε πως δεν σου αρέσει αλλά το να κοινωνικοποιηθείς είναι πολύ πιο σημαντικό!

Σε αγαπάμε πολύ παιδάκι μας.

Ο καλός ο νοικοκύρης...

Επειδή με τη μαμά σου είμαστε λίγο ακατάστατοι, περιμένουμε να μεγαλώσεις για να μας βάλεις σε μια τάξη! 
Εσύ έχεις πάρει σοβαρά το ρόλο σου κι έχεις ξεκινήσει προπόνηση!

Δες ένα μικρό δείγμα!

Παραλογισμός...

Κώστας Γιαννακίδης.

Ιδιαίτερος δημοσιογράφος.  Πολύ διαφορετικός από τους συναδέλφους του.  Έξω από τις νόρμες των κλασσικών "δημοσιογράφων". 

Περιγράφει ένα μέρος του παραλογισμού της Ελληνικής νοοτροπίας.  

Διάβασε και θα καταλάβεις πως δεν πρέπει να παίρνεις τίποτα ως δεδομένο. Να ψάχνεις, να σκέφτεσαι, να αναλύεις. Να έχεις δική σου θέση και γνώμη.  Κι αν κάνεις λάθος, να έχεις το κουράγιο να το παραδεχτείς.

Ιδανικοί βάρβαροι


Photo: Κ. Τσακαλίδης @fosphotos.com


Μέσα στη μέρα ο Ηλίας Κασιδιάρης θα δηλώσει ότι ο Σαμαράς πήγε επίσκεψη στο Ισραήλ και αντί για σοκολατάκια κρατούσε το σκαλπ της Χρυσής Αυγής. Ευτυχώς. Μεταξύ μας, θα είναι αμήχανο να επισκέπτεται το μνημείο του Ολοκαυτώματος ο πρωθυπουργός της χώρας που χορήγησε γενναιόδωρη κοινοβουλευτική παρουσία στους αρνητές του. Προσβλητικό για τους νεκρούς, εκνευριστικό για τους ζωντανούς. Τώρα τα προσχήματα διασώζονται. Επιτέλους μπορούμε να σκάψουμε με νύχια και με τρυπάνια για πετρέλαιο, αέριο και δολάρια. Όμως κάποια στιγμή, εμείς στην Ελλάδα, πρέπει να κάνουμε μία κουβέντα μεταξύ μας.

Οι Έλληνες είναι κατά βάση αντισημίτες. Και επειδή δεν το παραδέχονται με ευθύτητα, είναι εξαιρετικά δύσκολο να το διαχειριστούν. Ο ελληνικός αντισημιτισμός δεν περιγράφει, απλώς, τον Σάιλοκ. Πολλοί Έλληνες πιστεύουν ότι ο κόσμος κινείται σαν γρανάζι μίας τεράστιας εβραϊκής συνωμοσίας-αυτή η αντίληψη είναι παγκοσμίως διαδεδομένη. Αρκετοί διαβάζουν τη μοίρα της ανθρωπότητας μέσα σε σκοτεινά πρωτόκολλα, σφραγισμένα με το άστρο του Δαβίδ. Το πρόβλημα μεγαλώνει όταν δέχεσαι ότι όλα αυτά εκπορεύονται από ένα και μοναδικό στόχο: την καταστροφή του ελληνισμού. Ασφαλώς ο ελληνισμός έχει επιβεβαιώσει τις υψηλές επιδόσεις του στην αυτοκαταστροφή. Όμως οι Εβραίοι είναι ένας ιδανικός βάρβαρος. Γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι ο χριστιανισμός ήταν ένα σατανικό εύρημα προκειμένου η ιουδαϊκή σκέψη να καταπνίξει την ελληνική. Συνέβη, κατά κάποιο τρόπο, αλλά δεν μπορείς να συνδέσεις το αποτέλεσμα με σχέδιο, είναι παράλογο. Ακόμα πιο ακραίο αίτιο λαϊκού αντισημιτισμού είναι η έγκληση τους επειδή σταύρωσαν τον Χριστό. Μεγάλος αριθμός πιστών χριστιανών αγνοεί τις καταβολές των υπαρξιακών του απαντήσεων. Έχει και χειρότερα, όταν βλέπεις, ας πούμε, χρυσαυγίτες να γιορτάζουν την Ανάσταση ενός Εβραίου. Και ο παραλογισμός σε ρίχνει στα γόνατα όταν διαπιστώνεις ότι πολλοί συμπατριώτες μας αποδίδουν και σήμερα εθνική χροιά στη θρησκευτική συνείδηση των Εβραίων συμπολιτών μας. Αλλά αυτό ας το αποδώσουμε στην ανάγκη για θρησκευτική ομοιογένεια κατά τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους. Τότε, βέβαια, τους έσφαξαν στην Τριπολιτσά. Και ακόμα και σήμερα δεν έχουμε μία καθαρή εικόνα για τη συμπεριφορά των χριστιανών απέναντι στους Εβραίους της Θεσσαλονίκης-η αφήγηση του Μαζάουερ είναι η πρώτη που μιλάει με ευθύτητα για συνεργασία των χριστιανών με τους Γερμανούς, προκειμένου να πλιατσικολογήσουν στις περιουσίες 40.000 ανθρώπων. Ωστόσο υπάρχουν και άλλες οπτικές γωνίες, ας πούμε οι πλαστές ταυτότητες «χριστιανών ορθοδόξων» που εξέδωσε το ελληνικό κράτος. Το ίδιο κράτος χρειάστηκε περίπου εξήντα χρόνια για να τους τιμήσει με ένα μνημείο στη Θεσσαλονίκη.

Η Ελλάδα είναι μία από τις 13 χώρες που το 1947 καταψήφισαν την απόφαση του ΟΗΕ για τη δημιουργία κράτους του Ισραήλ. Μετά τους βρίσκαμε απέναντι. Ναι, είναι οι παραδοσιακές μας σχέσεις με τους Άραβες. Όμως με τους Ισραηλινούς πάμε να σκάψουμε για να βρούμε λεφτά. Και αν το τρυπάνι βρει δολάρια δεν σε νοιάζει αν είναι Σάββατο ή Κυριακή.

Εξομολόγηση της αγαπημένης Ρέας..

Ένα υπέροχο κείμενο από το οποίο κρατάω δύο φράσεις:

1. Περιέργως στα μαλακά με ταλαιπωρεί περισσότερο η καχυποψία μου. Με τα σκληρά τα πάω καλύτερα. Με φέρνουν αντιμέτωπη. Πώς λένε οι ραλίστες «φάτσα-κάρτα». Αυτό ακριβώς!

2. Μπορεί να περάσει μια ζωή και να μη γνωριστούμε ούτε μ΄ αυτούς που μας γέννησαν. Κι όσους κατάργησα. Ήρεμα πια τους αποχαιρέτησα σαν να έφυγαν ταξίδι σ΄ άλλον τόπο από τον δικό μου. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να συνταξιδέψουμε όλη τη διαδρομή οι άνθρωποι.

Με τα σύννεφά μου σε ψυχίατρο


Photo: rohtas @flickr



Ένα τεράστιο μανιασμένο σύννεφο τρέχει, τρέχει, τρέχει. Σκοτείνιασε ο τόπος όλος. Ξαφνικά καρφώνεται πάνω στον βράχο του Ξώμπουργου. Με ευστοχία οδοντογλυφίδας. Η ίδια ακριβώς εικόνα, εκείνη τη μέρα, δυο χρόνια πριν. Παίζει να ‘ταν το ίδιο σύννεφο! Κολυμπούσα και τότε στην ίδια θάλασσα.

Κι έτσι, σε μια στιγμή, (περίεργη στιγμή, εκείνη του καρφώματος του σύννεφου) λες κι είχα βγάλει ταξίδι τεράστιο και κοντοστάθηκα να ξαποστάσω, ενώθηκαν μέσα μου δυο θάλασσες. Μια της παιδικής και εφηβικής μου ηλικίας και ετούτη εδώ της... πώς την ορίζεις; Πες την... ενυπάρχουσα όλες τις ηλικίες μου. Στον τόπο που όρισα τόπο «μου». Στην «ειδική» των 50 έχεις αυτό το μπόνους από τη ζωή. Επιλέγεις τόπο, όχι καταγωγής, πες τον σκέτο αγωγής. Επιλέγεις συγγενείς, «αδέλφια», «ξαδέλφια», δεύτερη σειρά «γονείς». Επιλέγεις λώρους.
Ήταν η στιγμή λοιπόν που είπα, τώρα θα γράψω το βιβλίο που ήθελα.
Μετά επέλεξα να στείλω σε κείνη ένα προσχέδιο. Μια γνωστή μου άγνωστη. Μια γυναίκα που εκτιμώ. Περίμενα εναγώνια το τηλέφωνό της. «Πήγαινε, παιδί μου, σε έναν ψυχολόγο να βάλεις τάξη» μου είπε. Κουβέντα για το βιβλίο. Μου έκοψε φτερά και πόδια. Την έχω επιλέξει πρώτο βαθμό συγγένειας κι ας μη γνωρίζω πολλά για κείνη. Όσα μου στάζει δέκα χρόνια και ‘γω τα ρουφάω με τη μία, χωρίς να της κάνω ερωτήσεις.

Μετά επικοινώνησα με τη Φωτεινή. Ούτε και τη Φωτεινή τη γνωρίζω καλά. Συγγενής, ωστόσο. «Κατάλαβα ακριβώς τι θέλεις» μου είπε και μου πρότεινε το όνομά του. Κι άρχισε το ταξίδι. Ψυχολόγος; Όχι, πιο σκληρή λέξη. Περιέργως στα μαλακά με ταλαιπωρεί περισσότερο η καχυποψία μου. Με τα σκληρά τα πάω καλύτερα. Με φέρνουν αντιμέτωπη. Πώς λένε οι ραλίστες «φάτσα-κάρτα». Αυτό ακριβώς! Ψυχίατρος. Πετάξτε τις προκαταλήψεις. Δουλέψτε κομπρεσέρ σε στερεότυπα μπετόν. Αντιστρέψτε τις λέξεις εν ανάγκη. Βοηθάει. Πείτε γιατρός της ψυχής. Δεν σας ακούγεται σαν ευλογημένο λαδάκι που στάζουν οι γριές όταν σταυρώνουν μέτωπα για ξεμάτιασμα; Ξεμάτιασμα είναι. Εντάξει. Πονάει. Αξίζει να το αντέξεις. Αξίζει το ταξίδι με συνοδηγό έμπειρο, να διαβάζει «χάρτη» και να ρυθμίζει φωτισμό. Έχει άγνωστες, ζόρικες, νυχτερινές διαδρομές. Νομίζετε ότι ξέρετε τη διαδρομή της ζωής σας απέξω κι ανακατωτά; Ένα one way ticket παρηγοριάς και ευκολίας έχει ο καθένας μας. Ζόρικο το ξεβόλεμα. Αλλά ανακουφιστικό εν τέλει το «spa» του μυαλού. Κι ας το σπάει.

Έναν χρόνο μετά χαμογελάω ότι αενάως επένδυα σε σχέσεις. Τις πάλευα και τις παλεύω. Τις περπάτησα και τις περπατάω. Κοπίασα. Κοπιάσαμε. Τους ξέρω και με ξέρω περισσότερο. Μην το θεωρείτε απλό. Μπορεί να περάσει μια ζωή και να μη γνωριστούμε ούτε μ΄ αυτούς που μας γέννησαν. Κι όσους κατάργησα. Ήρεμα πια τους αποχαιρέτησα σαν να έφυγαν ταξίδι σ΄ άλλον τόπο από τον δικό μου. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να συνταξιδέψουμε όλη τη διαδρομή οι άνθρωποι.

Έχω και άλλη τύχη, σας την προείπα. Κατάλληλη ηλικία. Η ευλογία των 50. Μια ζωή εναγώνια έψαχνα ανθρώπους να μου ανάβουν αίματα και στο μυαλό. Βρίσκω όλο και πιο πολλούς. Ήθελα να μεγαλώνω ωραία. Από μικρή να μεγαλώνω ήθελα. Εντάξει, για πολλά χρόνια μπέρδεψα ηλικίες. Πέρασα τα παιδικά χρόνια σαν έφηβη και τα εφηβικά μπορεί και σαν γριά. Για τη διαδρομή με εκτιμούσα ανέκαθεν. Ήρθε η ώρα να με χαϊδέψω. Στέριωσα χρόνο. Ενυπάρχουν μέσα μου όλες οι ηλικίες μου. Πότε πετάγεται η μια, πότε η άλλη. Μου κλείνουν το μάτι. Δικές μου όλες. Έχουν τη «δουλίτσα» τους, τα χρόνια.

Όταν πήρε στα χέρια της το βιβλίο, η κατ΄ επιλογήν «πρώτος βαθμός συγγένειας», μου είπε «τα κατάφερες». Με ένοιαζε ο λόγος της. Δεν με νοιάζουν όλων τα λόγια. Ησύχασα. Σήμερα, 3 μήνες μετά, θα της τηλεφωνήσω. Η δεύτερη έκδοση του «Κάποτε θα γράψω ένα βιβλίο» είναι ήδη στα βιβλιοπωλεία. Τέλος η πρώτη! Ξέρω, θα χαρεί πολύ.

Και να φανταστείς όλα ξεκίνησαν από ένα σύννεφο που καρφώθηκε σε έναν τεράστιο βράχο στο Ξώμπουργο. Μετά, βέβαια, συνέχισε το ταξίδι του. Σύννεφα... Μα να μην ησυχάζουν σ΄ έναν ουρανό τόπο!

Τέλος! (Χαχαχαχα)

Χθες ήμασταν στο δωμάτιό σου και παίζαμε.  Κάποια στιγμή σηκώθηκες, πήγες στην πόρτα κι άρχισες να παίζεις με ένα παιχνιδάκι που έχεις.
Αυτό το παιχνίδι έχει ένα καπάκι και κάποια στιγμή που βαρέθηκες αποφάσισες να το βγάλεις και να το αφήσεις κάτω στο πάτωμα.
Επειδή εκείνη την ώρα έπρεπε να πιεις το γάλα σου, σου είπα "Γιάννη, μην το αφήσεις κάτω, πάμε μέσα". Με κοίταξες και μου είπες "Όσι" - " Τάτο".
Σου είπα: "Άστο ρε Γιάννη, τώρα θα πιεις το γάλα σου".

Τότε, έπιασες το καπάκι, το έβαλες στο πάτωμα και μου είπες δείχνοντας την παλάμη σου.
"Τέλος"....

Έσκασα στο γέλια.  Μα να μου δίνεις και εντολές; Τι λες ρε μεγάλε! Σε λίγο θα μας δείρεις κιόλας;;;

Η ζωή δεν είναι κινηματογραφικό έργο...

Η ζωή δεν συμβαίνει απλά γύρω μας.  Δεν είμαστε απλοί θεατές. ΠΑΙΖΟΥΜΕ και ενίοτε ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ...

Καλά τα λέει η φιλενάδα μου...

-------

Παίζεις, ηλίθια!


Photo: Ionics/Flickr
Πόσα έργα παρακολουθεί παράλληλα το μυαλό; Μη ζητάς σχόλια. Δεν θέλω κουβέντες στα διαλείμματα. Μην μπερδεύεις το διάλειμμα με το "τέλος". Έχουμε μια σχετική «διευκόλυνση». Αυτοβούλως τελειώνουμε τα έργα, δια του σαματά, σε τούτη τη χώρα και νομίζουμε ότι τελειώνουν. Μπορεί στο Β' μέρος να μας αποτελειώσουν αυτά. 

Τα μάτια της. Τα δικά της. Σκελετός γυαλιών μαύρος. Λες και τα έβαλε σε κορνίζες. Μια για κάθε μάτι. Να μην μπορώ να διαφύγω από τα βλέμμα της. Όσο και ν΄ αλλάξει ο άνθρωπος, όσο και να τον περπατήσει ο χρόνος... Μάτια και γέλιο δεν αλλάζει. Ακόμα και τώρα. Με το μαντήλι της στο κεφάλι. «Αγόρασε μια περούκα! Τόσες ωραίες υπάρχουν» την προέτρεψε. «Δεν μιλάς σοβαρά;» της απάντησε. Ένα μαντήλι μες στο λουλούδι φόρεσε. Σαν κήπος αισιοδοξίας πάνω στο κεφάλι της. «Ούτε μια στιγμή δεν είπα "γιατί σε μένα;". Είπα θα το αντιμετωπίσω. Βέβαια, μερικές μέρες είναι δύσκολες». Αλλά όταν έχεις τέτοιο γέλιο. Αύριο 6η χημειοθεραπεία.

Τους παρατηρούσα. Εν, δυο. Παρέλαση. Σημαίες. Στολές. Θυμός. Πόσοι κύβοι συμπυκνωμένου θυμού αντιστοιχούν σε τούτη την κατσαρόλα που κόχλαζε χρόνια; Και δεν βρέθηκε ένας να στάξει μια σταγόνα ασφάλειας; Να κατευθύνει σε ένα «αξίζουμε κάτι καλύτερο». Τόση δα ελπίδα. Οι φοβισμένοι φωνάζουν πιο δυνατά. Οι απελπισμένοι πιάνονται στο πρώτο κούτσουρο που δηλώνει σανίδα. Πρόβατα. Να υπακούν σ΄ έναν αρχηγό. Σακάτης αρχηγός. Τόσο που φωνάζει για ν΄ ακουστεί. Φόβος πάνω στον φόβο. Τι να κουβαλάει κι αυτός; Σκεπασμένος μια τρύπια μπέρτα αρχηγίας! Διαβάζω κείμενα αρθρογράφων. Κοντοστέκομαι στον Χρήστο Χωμενίδη. 21.5.2013 «Ένα γέλιο θα τους θάψει».19.9.2013 «Να τεθούν εκτός νόμου. Αύριο κιόλας». Τι διαδρομή! Τι συναισθηματική μεταστροφή. Μόνο που η κοινωνία δεν είναι ποδήλατο. Τσακ και το στρίβεις. Τι να μου φταίει ο Χρήστος; Αλίμονο στη χώρα που περιμένει από πολιτικούς που κυβερνούν σαν να αρθρογραφούν.

«Ποιος κυβερνάει τελικά τούτον τον τόπο;». Δηλαδή έτσι ήταν; Και μετά; Λες να κόλλησε η βελόνα στο ίδιο τραγούδι ιστορίας;

Τους παρατηρώ. Δεν με πείθουν. Φωτιά στα μπατζάκια τους. Το έχω ξαναδεί το έργο. Μόνο για λίγες παραστάσεις το ανεβάζουν πάντα. Λες να τρίβουν τα χέρια τους για την ανέλπιστη τύχη; Ένας νεκρός! Αλλάζουν θέση τα ψηφαλάκια. Μοιράζονται αλλιώς τα χαρτιά της τράπουλας. Έφυγε ένας παίχτης από το καρέ. Έφυγε; Βιαστείτε. Σου ακούγομαι κυνική; Έγινα. Δεν ήμουν. Και μένα με τρομάζω. Χρόνια και χρόνια... Αχαλίνωτα. Έφτασαν τα «παιδιά» να απαιτούν όρια από τους «γονείς». Τέτοιοι γονείς, τέτοια παιδιά θα έβγαζαν. Δηλαδή περίμεναν με ευφράδεια να εξηγήσουν και τι ακριβώς θέλουν; Και τώρα... Φωτιά στα μπατζάκια. Προς ποία κατεύθυνση; Αν μπορούσα να κάνω μια ευχή και να πιάσει. Δώστε πίσω τα όρια στην κοινωνία! Φτιάξτε τα φρένα.

Γ. Ρουπακιάς, προφυλακιστέος. Αναζητούνται αυτοί που του έδωσαν την εντολή θανάτου. Η πεθερά του ξεσπάει «Ήταν καλός οικογενειάρχης. Τι φταίνε τα παιδιά του;». Πόσα κρύβουν κάτω από στρώματα οι «καλοί οικογενειάρχες»; Τι αποταμιεύουν για τα παιδιά τους! Πόσα φτύνει η έννοια «καλός οικογενειάρχης».

Κόρη Μιχαλολιάκου, Ουρανία. Κείμενό της «Αναρωτήσου αν μπορείς να τα χάσεις όλα μα όλα για μια ιδέα. Τη δική μας Ιδέα. Μπορείς να ζεις μόνο για μια Ιδέα; Εγώ μπορώ. ΕΣΥ;». Μια και μόνο ιδέα, Ουρανία; Θα σε τρομάξω με πληθυντικό αριθμό. Ιδέες;

Αγγελική, ετών 24. Αστυνομικίνα της ομάδας ΔΙΑΣ. Βλέπω τη φωτογραφία της. Την καμαρώνω. Μετά μελαγχολώ να χειροκροτώ το αυτονόητο. Για φαντάσου! Αναρωτιέμαι πόσες φορές θα έπαιξε στον διάλογο «Τι δουλειά κάνεις;», «Aστυνομικός». «Δηλαδή, μπασκίνι;». Η Αγγελική. Ετών 24. Λες να ξανα-συστηθούμε με τις λέξεις; «Aστυνoμικός». Μπορεί και με τα λειτουργήματα;

Παύλος Φύσσας. Και πάνω που ξέβρασε ο τόπος έναν αληθινό μάγκα... Στο χώμα;
Όσο ελαφριά και να τον σκεπάσει... Στο χώμα;

Γιατί ποτέ η ανθρωπότητα δεν χτύπησε «προσοχές» στο καλό; Γιατί δεν ακολούθησε τυφλά το συμβατό με τη συνείδηση; Υπάρχει μια συνείδηση; Καλλιεργείται η συνείδηση ή ενυπάρχει; Το καλό ή το κακό είναι παρά φύση στον άνθρωπο;

Η Εριέττα έχει φίλο στον παιδικό σταθμό ένα χάρτινο ποντίκι. Κάθε μεσημέρι πριν φύγει το αγκαλιάζει και του λέει «ψυχούλα μου, θα σε δω αύριο».

Πόσα έργα παρακολουθεί παράλληλα το μυαλό; Πάψε να μιλάς για «έργα». Είναι οι μέρες μας. Νομίζεις ότι παρακολουθείς; Παίζεις, ηλίθια.

Πρώτη μέρα στο "σχολείο"

Σήμερα ξεκινάς να πηγαίνεις στον παιδικό σταθμό.
"Είναι μικρός" μας λένε όλοι. Εμείς όμως βλέπουμε πολλά θετικά σε αυτό, οπότε και επιμένουμε.

Με πήρε η μαμά τηλέφωνο.  Είναι πιο αγχωμένη από 'σένα.  "Ο πρώτος αποχωρισμός" λέει συνέχεια. Την άκουσα καλά. Δεν είχες πολλές γκρίνιες.  "Πίπι μου (σπίτι μου)" είπες. Μετά πήγες να παίξεις με τα άλλα παιδάκια.

Περιμένω να μου πάρει τηλέφωνο η μαμά να μου πει πως πέρασες την υπόλοιπη μέρα...

Καλή αρχή αγόρι μου. 

Η ιστορία ενός "Ωραίου ανθρώπου"

Σου παραθέτω κείμενο που έγραψε η αγαπημένη μου για τον ΚΚ. 

(Έτσι υπέγραφε στο περιοδικό 4Τροχοί  - το περιοδικό που μεγαλώσαμε ο θείος σου ο Αντώνης κι εγώ. Ένα περιοδικό που άφησε ιστορία. Διάβασε και θα καταλάβεις.)

Καββαθάς Κώστας: Ειδική διαδρομή



Δεκαετία '80 σε ένα μεγάλο αθηναϊκό ξενοδοχείο. Παρουσίαση νέου μοντέλου μιας αυτοκινητιστικής εταιρείας. Δεκαεξαβάλβιδο... χόρταινες βαλβίδα. Υπεύθυνη για την υποδοχή των δημοσιογράφων, την εξυπηρέτηση και την πληροφόρησή τους. ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Νέα σειρά λουστρινένιων ανθρώπων. Σειρά. Έτσι γίνεται πάντα. Οι άνθρωποι που αγγίζουν εξουσία έχουν άλλη λάμψη. Άλλη στίλβωση. Και οι δημοσιογράφοι. Ύφος, ύφος, ύφος. Στόμφος, στόμφος, στόμφος. Ανάμεσά τους και ο «μαλάκας» που μου είχε πει την ατάκα «Το ράλι Ακρόπολις είναι καπιταλιστικό σπορ», υπεύθυνος στην ΕΡΤ. Τον παρακάμπτω, ενώ με λαχτάρα αναμένω εκείνον.

Θέλω να τον γνωρίσω. Σπεύδουν όλοι να πιάσουν πρώτες θέσεις... πόσες πρώτες να έχει μια αίθουσα; Ένας ελαφρύς μορφασμός όταν πρέπει να κατευθυνθούν σε άλλη σειρά και αυτόματο τσεκάρισμα μήπως «ανταγωνιστής» τους κάθεται σε καλύτερη. Παιχνίδια με εξουσίες και ισορροπίες... Σε δουλειά να 'μαστε! Εμφανίζεται σαν αόρατος. Ναι, όσο περίεργο και ν΄ ακούγεται. Ο Καββαθάς κι όταν εμφανίζονταν ήταν αόρατος. Κάθεται στο τελευταίο κάθισμα με ελαφρώς σκυμμένο κεφάλι. Ο πατέρας μου έλεγε για εκείνον στις κυριακάτικες κουβέντες του «ακέραιος, φερέγγυος, αμερόληπτος, καλό και ντροπαλό παιδί. Δεν πάει να του δώσεις διαφήμιση... εκείνος θα γράψει τη δική του γνώμη, ανεξάρτητα». Αυτός είναι! Μην πλησιάσεις να τον τιμήσεις... Θα νιώσει τόσο αμήχανα που θα τον συμπονέσεις. Ένας γοητευτικός άνδρας που μεγαλουργούσε σε ένα γοητευτικό επάγγελμα, με γοητευτικό αντικείμενο πόθου. Αυτοκίνητα... Τα χρόνια που τα ονόμαζαν «κούρσα» και φώναζαν «μη σε κόψει!». Θα μπορούσε να επιζητάει φώτα, να χαριεντίζεται ασύστολα. Πας καλά; Μιλάμε για τον Κώστα Καββαθά. Διάβαζα τους 4ΤΡΟΧΟΥΣ. Τις μεσαίες σελίδες του Αντίλογου. Το έλεγες και κρυφό σχολειό. Αυτοκινητιστικό περιοδικό «και καλά» για ξεψάρωμα. Για να βολεύει τους λοιπούς. Να μην αναφέρεται στις κυκλοφορίες και ας ήταν νούμερο 1! Ποιοι έγραφαν στον Αντίλογο; Νίκος Δήμου συγγραφέας και του «Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας», Νίκος Μάργαρης οικολογικά πριν μάθουμε τη λέξη οικολογία, Κώστας Ζουράρις (με λεξικό τον διαβάζαμε στην αρχή όλοι), Σαράντος Καργάκος, Ριχάρδος Σωμερίτης, αργότερα ο Χρήστος Μιχαηλίδης, Θέμος Αναστασιάδης, Κοσμάς Βίδος... άντε και Ρέα Βιτάλη. Αυτοκινητιστικό περιοδικό, σου λέει ο άλλος!

Και, βέβαια, στις πρώτες σελίδες να γράφει ο Κ.Κ το δικό του «κατηχητικό» και να διηγείται για παράδειγμα το πρώτο του ταξίδι στην Έκθεση της Γενεύης το 1968 και να σημειώνει «εδώ είμαστε, είπα στον εαυτό μου. Σε λίγα χρόνια σ΄ αυτούς εδώ τους χώρους, θα εκτίθενται και αυτοκίνητα που είναι σχεδιασμένα και κατασκευασμένα στην Ελλάδα. Δεν μπορεί...». Μπορεί, μάστορα. Και συνέχιζε «Τα όνειρα χάθηκαν στο μπλα μπλα των πολιτικών, στη συμπλεγματική μπουρδολογία των κομματικών εργατοπατέρων και στο μέγα έγκλημα που ακούει στο όνομα “ελληνικό δημόσιο”. Οι τρεις αυτές ομάδες ηλιθίων εμπόδισαν τις ιδιωτικές επενδύσεις με αποτέλεσμα σήμερα, να μην έχουμε όχι ελληνικό αυτοκίνητο αλλά ούτε αλάτι. Που το εισάγουμε αφειδώς, ίσως γιατί ο κομματάρχης δεν θέλει τις αλυκές “που καταστρέφουν το περιβάλλον” αλλά στην ουσία θέτουν σε κίνδυνο τα καταπατημένα χωράφια που θα γίνουν “μπάνγκαλοους”». Χρονολογία κειμένου 80, 90, 95, 96, 97, 98, 99, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004... Και δώστου! Γραφικός ο Καββαθάς.

Παράλληλα η Ελλάς ενημερώνονταν από τον περιοδικό τύπο «Πώς να τον πάρετε από αφτιά και κώλο συγχρόνως», οι Ελληνίδες κυρίες πλουσίων κυριών φωτογραφίζονταν με τα άπειρα παπούτσια της γκαρνταρόμπας τους και ο μουντζούρης της τράπουλας περνούσε από χέρι σε χέρι. Όλοι βιώναμε χαρές, πανηγύρια και κλείναμε τις συζητήσεις μας με τη λέξη «super!» ή «μαλάκα μου, τι μαλακία είπε ο μαλάκας». Το μέλλον περίμενε να μας καταπιεί, αλλά με χαρές. Θα μου πεις, ωραία τα έλεγε, αλλά τι έκανε; Αυτό τον ξεχώριζε. Ήταν πρακτικός. Πνίγονταν στις ιδέες αλλά οργάνωνε το πώς θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν, συνδέονταν-συνεργάζονταν με πανεπιστήμια, εμπιστεύονταν νέους ανθρώπους, διοργάνωνε διαγωνισμούς απευθυνόμενος σε σπουδαστές, κατέθετε πλάνα και σχέδια, σπάνια χτυπούσε πόρτες υπουργείων... «Γραφικός ο Καββαθάς». Χόρτασε ενθαρρυντικά χτυπήματα στην πλάτη. Μου θύμιζε φόρμουλα. Σταθερός στη θέση του, ενώ έτρεχε με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Όγκωσαν τα περίπτερα με περιοδικά κρεμασμένα από μανταλάκια και οι συναθροίσεις με εκδότες με πούρα στο στόμα. Δεν ξιπάστηκε, δεν ήρθε σε αλισβερίσια, δεν κιότεψε. Πάντα μελαγχολικός αλλά δυναμικός. Σε μια δική του στρατόσφαιρα. Με τη Σοφία στο πλευρό του, ισοβίως, με τα 1.000 αδέσποτα, με τους ίδιους φίλους και με την αιώνια «γκρίνια» του. Την Καββάθιο γκρίνια στο «Κωσταλέξι του». (έτσι του το είχα βαφτίσει και χαμογέλασε... ποτέ δεν γέλασε). Να ταξιδεύει, ούτε ξέρω και ‘γω σε πόσα ταξίδια τον χρόνο, να ενημερώνεται για ό,τι καινούργιο σε τεχνολογία και επιστήμη και να το κάνει εργαλείο στη δουλειά του, να τρέχει με τη μηχανή του, να πετάει με ανεμόπτερα, ελικόπτερα, Μιράζ... Όσο για τα αυτοκίνητα; Πρέπει να το καταθέσω να μείνει. Να το έχει η νέα γενιά, που κατακλύζει τα εργαστήρια δημοσιογραφίας, να το θυμάται. Όταν μια μεγάλη εταιρεία αυτοκινήτων, με τεράστιο διαφημιστικό πρόγραμμα, τον απείλησε προκειμένου να γράψει ένα κείμενο να «γαληνέψει» μια κριτική αρθρογράφου, εκείνος πολύ απλά διέκοψε τη συνεργασία αδιαφορώντας για το διαφημιστικό κονδύλι. Κλασικός Καββαθάς. Πώς το έλεγε ο σημαντικός μου; Ακέραιος, φερέγγυος, αμερόληπτος, έντιμος, καλό και ντροπαλό παιδί. Πάρτε λεξικό για τις λέξεις. Έχουν χαθεί από το λεξιλόγιο. Οι αναγνώστες των εντύπων του; Ειδική κατηγορία. Το ένιωσα από το πρώτο κείμενο. Από το πρώτο γράμμα που έλαβα από αναγνώστη. Άσπρος φάκελος, μπλε άσπρο σιρίτι ένα γύρω. 4τροχίτες! Τι να σας λέω; Τυχερή για ό,τι έζησα και ζω. Πόσο μάλλον για ό,τι ζούσε και ζει και θα ζει εκείνος! Λες και ήταν απόφοιτοι από την Καββάθιο σχολή. «Κύριε Καββαθά». Λες και σε κλώτσαγε «το σύστημά τους» αν δεν είχες τα στοιχεία της σεμνότητας, της απλότητας, της ευγένειας. «Θα παραδίδεις δισκέτα κάθε 20 του μηνός και κοίτα μην πάρουν ποτέ τα μυαλά σου αέρα». Α, ρε μάστορα! Έτσι τον προσφωνώ ανέκαθεν. Ο δάσκαλος διδάσκει, ο μάστορας διδάσκει και δείχνει. Μάστορας!

Και μετά; Μια λάθος συνεργασία. Μια εμπορική κίνηση έξυπνη, αλλά με λάθος επιλογή συνεργάτη. Δείξτε μου έναν Έλληνα που δεν την πάτησε. Που δεν εμπιστεύτηκε λάθος. Δείξτε μου! Μόνο τα ανθρωπάκια που πίνουν φραπόγαλο και ξύνουν διαχρονικά τους όρχεις τους μέχρι να ματώσουν, κριτικάροντας και ξεπετώντας ένα «όλοι τα ίδια σκατά είναι». Επιταγές σφραγισμένες, ό,τι έβγαλε φωτιά και στάχτη, αγώνας, αξιοπρέπεια. Θα το έλεγες και τύφλα να 'χει η αρχαία τραγωδία. Οι Τεχνικές Εκδόσεις αρχικά παραδίδονται στα χέρια του ομίλου Λυμπέρη. Θάνατος πριν τον θάνατο. Λογικά, τότε πέθανε. Νεκραναστημένος έκτοτε. Πώς να συνεργαστούν δυο πλάτες; Τι κοινό να είχαν; Δυο εκ διαμέτρου αντίθετες φιλοσοφίες. Η οικονομική διαχείριση περνάει εξ ολοκλήρου στα χέρια Λυμπέρη. Πορεία προς τον τερματισμό. Λάστιχα. Κλαταρίσματα. Προσπάθειες. Αγωνιστής. Τώρα θα τα παράταγε; Σκέψεις, αρνήσεις, προτάσεις, ακυρώσεις, αντιμέτωπος με το «τα λεφτά μας» συνεργατών και υπαλλήλων, ενώ το ταμείο το είχε άλλος. Μια εταιρεία που από την ίδρυσή της, 38 χρόνια, δεν είχε καθυστερήσει λεπτό τη μισθοδοσία, δεν είχε ούτε μια οικονομική ατασθαλία με το ελληνικό κράτος, ούτε μια ανεκπλήρωτη υποχρέωση, ούτε ΙΧΝΟΣ αλισβερισιού με «επιδοτήσεις», έστω και έμμεσες... Και από την άλλη, μια οικονομική κρίση, ανεργία στο επάγγελμα, υποχρεώσεις ανοιχτές των υπαλλήλων και συνεργατών. Για δες καιρό που διάλεξε... Εκβράζονται βρωμόνερα. Φθηνοί. Προδοσία. Το παιδί τρώει το παιδί. Είθισται! 4 Τροχοί χωρίς Καββαθά. Τι τροχοί; Αν δεν είσαι χοντρόπετσος. Αν δεν είσαι καθίκι. Αν δεν έχεις εξοικειωθεί με την απατεωνιά. «Θέλω να πεθάνω μόνος μου σαν τους γερασμένους ελέφαντες». Ο μάστορας έχει διαλέξει τη δική του μοναχική πορεία. Αξιοπρεπής. Υπεύθυνος. Μια ζωή κουβάλαγε «δανεικούς» σταυρούς. Σταυρούς που δεν του αναλογούσαν. Και ήταν το μόνο που με θύμωνε! Όποτε τον έκανα να γελάσει, το φρενάριζε «μαστόρισσα, υπάρχουν άνθρωποι που πεινάνε ενώ εμείς γελάμε»... Φαντάσου τον τώρα. Αντιμέτωπο με τον δικό του σταυρό. Θα μπορούσα να σεβαστώ την απομόνωσή του. Παλιά του τέχνη κόσκινο... Μόνο που... Κάθε μέρα λαμβάνω ένα σωρό mail αγνώστων. Αρχίζουν «4ΤΡΟΧΙΤΗΣ είμαι, κα Βιτάλη». Το καθένα κλείνει με άλλον τρόπο. Αλλά όλα αναδύουν την ίδια ακριβώς μελαγχολική αίσθηση. Μας λείπει πολύ. Έχουμε ανάγκη τώρα, όσο ποτέ, ανθρώπους σαν τον Κώστα Καββαθά. Άσε την «Αφρική», μάστορα. Λες και δεν έχουμε εδώ ζούγκλα! Πετάνε ελέφαντες με Μιράζ;

Ταξιδιώτης

Εδώ και μερικές ημέρες η γιαγιά Γεωργία είναι άρρωστη και αναγκάστηκε να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο.
Όπως καταλαβαίνεις, δεν μπορούσε να σου κρατάει συντροφιά, οπότε μετακόμισες στη Γλυφάδα.  Ταυτόχρονα, η μαμά έπρεπε να λείψει με τη δουλειά της στο εξωτερικό οπότε έχασες και τη μανούλα.  Ο μπαμπάς στο νοσοκομείο και η μανούλα μακριά...

Ευτυχώς είχες τη Νένη σου και πέρασες καλά αυτές τις ημέρες.
Με πολύ παιχνίδι και όμορφες στιγμές στην πυλωτή του σπιτιού της γιαγιάς στη Γλυφάδα.

Προχθές επέστρεψε η μαμά και σε φέραμε για μια μέρα επάνω.  Χθες το βράδυ σε πήγαμε πάλι κάτω... Είσαι ένας μικρός ταξιδιώτης.

Χθες, όταν η μαμά γύρισε από τη Γλυφάδα ήταν πολύ στεναχωρημένη.  Όχι μόνο για το θέμα του παιδικού σταθμού αλλά κυρίως για το ότι ακόμα μια φορά ήταν αναγκασμένη να σε αποχωριστεί.

Την Κυριακή θα φύγω εγώ ταξίδι με τη δουλειά και θα επιστρέψω μετά από 5 μέρες... Πόσ θα μου λείψετε, δεν λέγεται....

Παιδικός Σταθμός

Με τη μανούλα σου χθες, είδαμε έναν ακόμα παιδικό σταθμό.  Θέλουμε οπωσδήποτε να σε πάμε για πολλούς και διάφορους λόγους.  Ο πιο σημαντικός είναι η κοινωνικοποίησή σου. 

Μέχρι σήμερα οι άνθρωποι που γνωρίζεις είναι λίγοι και τα παιδάκι που συναναστρέφεσαι ακόμα λιγότερα.  Θεωρούμε λοιπόν ότι πρέπει να αρχίζεις να έρχεσαι σε επαφή μαζί τους για να γνωρίσεις τον κόσμο καλύτερα.

Ο τελευταίος σταθμός που είδαμε ήταν και ο καλύτερος από άποψη περιβάλλοντος.  Τώρα από θέμα παιδαγωγών... Δεν το γνωρίζω.  Ο χρόνος θα δείξει.

Η μαμά ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι το παιδάκι της μεγάλωσε.  Ήταν πολύ στεναχωρημένη χθες το βράδυ.  Συνειδητοποίησε ξαφνικά ότι το παιδάκι της είναι έτοιμο να ανοίξει τα φτερά του...

Πόσο πολύ σε αγαπάει...

Χρόνια πολλά!!!!

Σαν σήμερα, πριν από δύο χρόνια ήρθες στη ζωή μας και την άλλαξες εντελώς. 

Δεν θα την ξεχάσω ποτέ τη μέρα αυτή.Το ίδιο και η μαμά σου. Είναι πολλές φορές που συζητάμε και διαπιστώνουμε πως θυμόμαστε ακόμα και λεπτομέρειες...

Να είσαι καλά παιδάκι μας.  Να είσαι καλά ανθρωπάκι μας.

Σε αγαπάμε όσο δεν φαντάζεσαι.  Θα είμαστε εδώ για 'σένα για όσο μας χρειάζεσαι.

Να είσαι γερός και πάντα να προσπαθείς αυτά που ονειρεύεσαι να τα κάνεις πραγματικότητα.

Η φωτογραφία είναι από την πρώτη μας εκδρομή, στο Διακοπτό, όταν ήσουν 3+ μηνών. 

Skype με θείο Αντώνη

Προχθές το βράδυ μας κάλεσε ο θείος σου ο Αντώνης και η κοπέλα του η Αλεξάνδρα από το Skype για να σε δουν.

Ήταν η πρώτη φορά που είχες πολλά κέφια κι έκανες συνέχεια γκριμάτσες, τούμπες στον καναπέ, γελούσες  και άλλα διάφορα.

Αυτό όμως που τρέλανε περισσότερο τον θείο σου ήταν που μέτρησες αριθμούς.

Από την πρώτη σχεδόν μέρα που γεννήθηκες ο θείος σου, σου έλεγε.

Ένα-Δύο-Τρία δείχνοντας τα δάχτυλά του.

Προχθές ήταν η πρώτη φορά που μέτρησες μαζί του και είχε τρελαθεί από την χαρά του.

Ένα - Ζύο - Τία - Πέντε - Ετά - Οτό - Εννιά

Έπρεπε να "σώσω" τη συνομιλία για να τη δεις.. Θα έριχνες τρελό γέλιο με τη χαρά που έκανε...

-----------

Τα 3 τελευταία βράδια, ξυπνάς και δεν κοιμάσαι με τίποτα αν δεν είσαι μαζί μας.  Όταν σε παίρνει ο ύπνος και πάμε να σε γυρίσουμε στο κρεβάτι σου αμέσως ξυπνάς και φωνάζεις "Εζώ-εζώ"

Σήμερα θα δοκιμάσουμε να σου το κόψουμε αυτό διότι δεν είναι και πολύ ωραίο γεγονός παρόλο που έχει και τα καλά του.

Χθες, ας πούμε, το περισσότερο βράδυ κοιμήθηκες στην αγκαλιά μου. Εν τω μεταξύ έκανε πολλή ζέστη και είχες γίνει μούσκεμα.

Το κορυφαίο βέβαια έγινε το πρωί.  Σε σήκωσα προσεκτικά όπως πάντα για να σε πάρω να πάμε στη γιαγιά Γεωργία. Εσύ μέσα στον ύπνο σου κατάλαβες τι γίνεται και όταν είπα στη μαμά "Γεια σου αγάπη μου" εσύ συνέχισες με το υπέροχο "Μπα μπάϊ". Μας τρέλανες πρωί πρωί.

Τι υπέροχος τρόπος να ξεκινάς την ημέρα σου...

Διακοπές 2013

Πέρασε ένας ολόκληρος μήνας που δεν καταχώρησα σε αυτό το ημερολόγιο τα κατορθώματά σου...

Ο λόγος ήταν σοβαρός! Ήμασταν διακοπές και σε απολαμβάναμε οπότε δεν είχαμε πολύ καιρό για να ασχοληθούμε με τα "διαδικτυακά" μας.

Ας αρχίσω να περιγράφω τα γεγονότα που έχουν μείνει στη μνήμη μου.

Πριν φύγουμε διακοπές, ο καλός μας φίλος και γείτονας, ο Κώστας, μας έκανε ένα εκπληκτικό δώρο! Ένα καθισματάκι για το ποδήλατο!  Αμέσως πήγα και σου πήρα ένα κράνος και από την επόμενη ημέρα ξεκινήσαμε βόλτες! Πάντα φυσικά με την εποπτεία της μαμάς η οποία φοβάται μη πάθουμε κάτι.
Όποτε μπαίνεις στο καθισματάκι σου είσαι ευτυχισμένος! Φοράς το κράνος σου και λες "ντεντο" που είναι το ποδήλατο.  Κάθεσαι μπροστά στο τιμόνι και απολαμβάνεις τη διαδρομή!!
Να είναι καλά ο φίλος μας για τις βόλτες που μας χαρίζει.

Πρώτος σταθμός των διακοπών μας ήταν η Σίφνος.  Οι Καμάρες μας φιλοξένησαν ακόμα μια φορά κι εμείς απολαύσαμε την ηρεμία και την υπέροχη φιλοξενία από τους Σιφνιούς φίλους μας.

Παρέα; Μα φυσικά τα ξαδέλφια σου ο Νίκος και η Ελένη, ο φίλος τους ο Γιώργος καθώς και οι γονείς τους (Γιώργος-Μαρία / Μάκης-Ντόλυ). Η νέα της παρέας ήταν η Φρύνη, ανηψιά της Ντόλυς και του Μάκη που ήταν μαζί με τη μητέρα της την Γιούλα.

Η επαφή σου με τη θάλασσα δεν ήταν εύκολη.  Επειδή ήταν σχετικά κρύο το νερό, δεν ενθουσιαζόσουν και πολύ όταν σε βάζαμε μέσα.  Μετά από μερικά δευτερόλεπτα έδειχνες προς την ακτή κι έλεγες "Απο 'κει" προκειμένου να σε βγάλουμε έξω.  

Οπότε, περισσότερο χρόνο περνούσες στην αμμουδιά παίζοντας παρά μέσα στο νερό.  

Η λέξη που ακούγαμε πιο συχνά ήταν "Νένη" την οποία ήθελες να είναι πάντα δίπλα σου!

Σε γενικές γραμμές περάσαμε πολύ ωραία αλλά κουραστήκαμε διότι κάθε μέρα ανεβοκατεβαίναμε 120 σκαλιά μέχρι το δωμάτιο, τουλάχιστον 10 φορές. Ψοφήσαμε!!!

Επόμενη στάση για τις διακοπές μας ήταν η Αγία Άννα στην Εύβοια. Εκεί συναντηθήκαμε με δύο πολύ καλούς φίλους, την Κέλλυ και τον Μάνο που έχουν ένα παιδάκι, τον Εμμανουήλ (20 μέρες μικρότερο από 'σένα).
Εκεί περάσαμε τέλεια.  Ήμασταν όλη την μέρα στην πισίνα και απολαμβάναμε τις βουτιές μας και τη δροσιά του νερού.  Η θάλασσα είχε κύματα τις περισσότερες ημέρες και εσύ φοβόσουν από τον ήχο και μόνο. οπότε σε αυτή τη θάλασσα δεν βούτηξες καθόλου.

Περάσαμε πολύ ωραία αλλά φυσικά δεν ήταν όλα ρόδινα.  Τις πρώτες μέρες είχες κάποιον εκνευρισμό ανεξήγητο.  Το "ρίξαμε" στην αλλαγή χώρου γιατί μετά τις 3 μέρες ήσουν καλύτερα.
Αυτός ο εκνευρισμός που είχες, σε έκανε να μην ξέρεις τι θέλεις και αυτό με τη σειρά του προκαλούσε εκνευρισμό σε 'μας.  Ήταν οι στιγμές που ήθελες απλά να κουρνιάσεις στην αγκαλιά της μαμάς σου.  Το κακό στην ιστορία ήταν ότι η μαμά σου είχε πρόβλημα με τον ώμο της και δεν μπορούσε να σε σηκώνει συνέχεια.  Αυτό σε εκνεύριζε περισσότερο με αποτέλεσμα να υπάρχουν ορισμένες "μαγικές" στιγμές!!!!

Ακόμα κι αυτές τις στιγμές δεν τις αλλάζω.  Είναι μέρος τη ζωής και της χαράς που μας δίνεις οπότε τις "απολαμβάνω" και αυτές εξίσου.

Οι προτάσεις σου έχουν αρχίσει να πληθαίνουν.  Αγαπημένη σου η: "Απο 'κει πάω"
Επίσης το "Δικά μου" "Νένια θέλω" κλπ 

Τη μεγαλύτερη πλάκα όμως έχεις όταν σηκώνεις τα χέρια και φωνάζεις "Τζήτωωω"
Αυτό ξεκίνησε ένα απόγευμα που κάναμε αγώνες με τα αυτοκινητάκια σου.  Όποτε πήγαινες να τα μαζέψεις, πήγαινες πάνω από τον νικητή και φώναζες "Τζήτωωωωω".

Έχεις πολύ πλάκα όταν το κάνεις αυτό!!

Τώρα που γυρίσαμε νομίζω ότι θα συνεχίσω να μπαίνω σε ρυθμούς γραψίματος.  Ίσως όμως να έχει έρθει και η ώρα να εγκαταλείψω την προσπάθεια.  Άλλωστε σιγά σιγά, αυτά που συμβαίνουν θα τα θυμάσαι και μόνος σου.  Δεν ξέρω, θα δω...

Λατρεμένο μας παιδάκι, περιμένουμε με ανυπομονησία τις επόμενες διακοπές!

ΥΓ: Ξέχασα να σου πω για τις βουτιές στη πισίνα! Έσφιγγες τα δόντια, έκλεινες τα μάτια κι  έπεφτες μέσα στα χέρια μου με το κεφάλι ψηλά για να μην πιεις νερό.
Είχες πολύ πλάκα όταν το έκανες.  Δεν ήθελες όμως να αφήσεις τον Εμμανουήλ να παίζει με 'μένα, οπότε έσφιξες τα δόντια και τα κατάφερες!

Η άλλη όψη του νομίσματος...

Σου αρέσει πολύ το τραγουδάκι του. 
Όποτε το ακούς χορεύεις.  Και πολύ καλά κάνεις!
Κι εμένα άλλωστε μου αρέσουν κάποια από τα τραγούδια του, για πολλούς λόγους.

Λίγες μέρες πριν, έκανε μια γκάφα.  Είπε κάτι υποτιμητικό για έναν άνθρωπο με κινητικά προβλήματα. Εγώ μένω σε αυτό. Αυτό με εκνεύρισε και με στεναχώρησε.  
Η αγαπημένη μου Ρέα, πηγαίνει πολλά βήματα παρακάτω. Αναλύει και περιγράφει όπως μόνο αυτή ξέρει.


Ρέμος ως μέσος άνθρωπος



«Θαύμα, παιδιά! Σηκώθηκε ο Σόιμπλε και περπάτησε ο πούστης». Είπε και ο Αντώνης μια μαλακία. Χαρά και στο νέο. Αν δεν την έλεγε ο Αντώνης ποιος θα την έλεγε; Μετά διευκρίνισε ότι έκανε χιούμορ. Σιγά μην ξέρει ο Αντώνης τη διαφορά του χιούμορ από την πλάκα. Όλα ίσιωμα τα κάνουν γενικά οι Αντώνηδες. Πλάκα είναι να γελάς όταν πέφτει κάποιος. Χιούμορ είναι να γελάς όταν γκρεμοτσακίζεσαι εσύ. Αλλά μην τα ζητάμε κι όλα από τον Αντώνη. Αλίμονο στον λαό που κρέμεται από τα χείλη του κάθε Αντώνη ως καθοδηγητή. Τι άλλο είπε ο Αντώνης; Τη Μέρκελ κουφάλα. Α, ναι! Ζήτησε να μην τον πυροβολούμε γιατί είναι «μέσος άνθρωπος». Ο μέσος άνθρωπος Αντώνης. Εδώ είναι τα δύσκολα της ιστορίας. Γιατί ο Αντώνης έχει δίκιο. Έχει τα χαρακτηριστικά, μεγάλης μερίδας, μέσου ανθρώπου. Όχι, βέβαια, όλων. Προς Θεού. Των κυρίαρχων «μέσων ανθρώπων». Γιατί η κοινωνία μας είναι χωρισμένη στον μέσο άνθρωπο που δίνει το στίγμα και «λύνει και δένει» και στον μέσο άνθρωπο που σιωπά απηυδισμένος και κάνει τον προσωπικό του ηρωικό αγώνα οχυρωμένος στο κουκούλι αξιοπρέπειάς του. Χρόνια! Ο Αντώνης ως μέσος άνθρωπος λοιπόν και το ακροατήριο αυτού ως μέσοι πλουσιόφτωχοι (δική μου κατηγορία). Τη μεγαλύτερη φτώχεια τη συνάντησα στον σύγχρονο πλούσιο. Καταραμένη ένδεια σε όλα!

Ας πιάσουμε το νήμα από παλιά. Τι όριζε τον μέσο Έλληνα; Καθοριστικά, το μέτρο. Το μέτρο για όλα. Το «μέχρι πού μπορώ να απλώσω τα χέρια μου» στον υπέρτατο βαθμό αυτογνωσίας και εντιμότητας. Και δεν αφορούσε μόνο τα χέρια. Προεκτείνονταν σε όλα τα μέλη του σώματός του. Έφτανε μέχρι τη γλώσσα και την άποψη. Όταν ο άνθρωπος πορεύεται αγκαλιά με το «μέχρι πού» του, χωράει και ανθρώπους για το πιο πέρα του. Αποδέχεται άρα και σέβεται άλλους ως γνώστες. Διαθέτει ευρυχωρία στην ψυχή του να υποδέχεται και να φιλοξενεί. Και για οτιδήποτε κτίζει διαθέτει υπομονή και επιμονή, αφού δεν υπεραπλουστεύει διαδρομές. Αναγνωρίζει ότι υπάρχουν και πιο «έξυπνοι» από ‘κείνον και δεν σκορπίζεται επιπόλαια στον γαλαξία ενός τζούφιου υπερεγώ. Σημαδεύει στόχους ψηλότερους από το μπόι του. Καλλιεργεί ταλέντο να θαυμάζει. Έχει αξίες. Τις οποίες σκίζεται να παραδώσει ως εφόδια στο παιδί του, να το ακολουθούν. Και παντρεύει, ενώνει απόλυτα τη μόρφωση, με την κοινωνική παιδεία και συμπεριφορά. Την τέχνη της συγκατοίκησης. Κατευθύνει σε μόρφωση που οφείλει ανταποδοτικά να μοιραστεί ως δώρο στην κοινωνία. Υπάρχει μια κυκλικότητα. Ένας σκοπός συγκεκριμένος με πρωταρχικό το «Κοίτα να γίνεις χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία».
Ας πιάσουμε και το νήμα του ευκατάστατου του κάποτε. Εργατικός, άνθρωπος που ξεχώριζε για κάποια στοιχεία που διάθετε. Οξυδέρκεια, ένστικτο, διορατικότητα, τόλμη, αποφασιστικότητα, ελιγμό. Ο πλούτος δεν ήταν το ζητούμενο, αλλά το αποτέλεσμα. Παράλληλα, ένιωθε υπόλογος. Στους συμπολίτες, στους εργαζόμενους, στην οικογένειά του, στην κοινωνία. Είχε την αίσθηση του μέτρου. Βεβαίως απολάμβανε προνομίων, αλλά ήταν έμμετρα προνόμια, με μόνιμη αγωνία μην προκαλέσει. Πήγαινε στα μπουζούκια όχι για να κάψει το σύμπαν, αλλά για να διασκεδάσει. Όχι για να επιδείξει στο διπλανό τραπέζι «ποιος είναι αυτός», αλλά για να γλεντήσει. Κόντρες έκαναν οι επιχειρήσεις μεταξύ τους, όχι οι επιχειρηματίες. Οι δουλειές. Όχι τα αποκτήματα από τις δουλειές. «Το όνομα» ήταν περιουσιακό στοιχείο. Οι άνθρωποι ξεχώριζαν από τον τρόπο που κινούνταν στην κοινωνία. Με κανόνες καθωσπρεπισμού και συμπεριφοράς.
Στήνω το σκηνικό στο Nammos με τη φαντασία μου. Πούρα που καπνίζουν ανθρώπους, εκατοντάποντα που ισορροπούν-ανισορροπούν τσόλια. Σαλιγκάρια που βγήκαν από τις φωλιές τους μετά από βροχή. Χωρίς να επεξεργαστούν τίποτα στο ενδιάμεσο. Χωρίς αίσθηση μέτρου, χρόνου, τόπου. Να χάσκουν για έναν πούστη Σόιμπλε που «μας κατέστρεψε» και μια «κουφάλα Μέρκελ» που φταίει για όλα. Και ένας αοιδός που αναλαμβάνει διασκεδαστής- χιουμορίστας. Σε ένα κρατίδιο απομονωμένο με θάλασσα. Άμετροι, θλιβεροί, πλουσιόφτωχοι, χωρίς ίχνος συστολής, κοινωνικά αμόρφωτοι και αστοιχείωτοι, με δουλειές φλου. Μέσοι άνθρωποι. Που καθοδηγούν τα παιδιά τους «κοίτα να κάνεις γνωριμίες και να προσέχεις τη διατροφή σου».
Το τελευταίο σουξέ του Ρέμου λέει «μπορεί να βγω, μπορεί να μπω, μπορεί να φύγω και να ξαναρθώ»... Αυτό ακριβώς! Το σίγουρο είναι ότι και πάλι ήρθαν από κει που δεν τους περιμέναμε. Με άνεση. Με ετσιγουσταρισμό. Σιγά μη χτύπαγαν την πόρτα. Ο Αντώνης Ρέμος, ναι! Είναι μέσος άνθρωπος. Κυκλοφορεί σε αντίτυπα. Αυτό δυσκολεύει αφάνταστα τη συγκατοίκησή μας. Και τον επαναπροσδιορισμό μας.

Υ.Γ.: Προτείνω στίχο για επόμενο τραγούδι στον Αντώνη Ρέμο. Θα μπορούσε και να εξελιχθεί σε ύμνος του σύγχρονου μέσου ανθρώπου. «Σαλόνι τραπεζαρία ένα».