Ουράνιο Τόξο

Χθες το απόγευμα επιστρέφαμε στο σπίτι με το αυτοκίνητο.
Μόλις είχε σταματήσει μια μεγάλη νεροποντή και ο ουρανός άρχιζε να καθαρίζει.

Κάποια στιγμή έκανε την εμφάνισή του το ουράνιο τόξο.
"Γιάννη, κοίτα αριστερά! Βλέπεις κάτι;"

Στην αρχή κοίταξες βαριεστημένα διότι νύσταζες. Ξαφνικά, όταν το μάτι σου εντόπισε το ουράνιο τόξο, φώναξες δυνατά. "Ουράνιο Τόξο"!!!!

Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπες ένα πραγματικό ουράνιο τόξο.
"Μπαμπά έχει όλα τα χρώματα"
"Μπαμπά έχει και κόκκινο που μου αρέσει"
"Μπαμπά έχει και πράσινο, το αγαπημένο μου"
"Μπαμπά έχει και μωβ για τα κοριτσάκια"

Ενθουσιάστηκες πάρα πολύ.
Δυστυχώς έπρεπε να προχωρήσουμε διότι άναψε το φανάρι και χάσαμε το ουράνιο τόξο.
Εσύ το έψαχνες κοιτώντας δεξιά κι αριστερά.

Μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι, μονοπώλησε την κουβέντα μας.

Ανείπωτος πόνος

Σήμερα όλα τα site δείχνουν αυτή τη φωτογραφία.

Σε μια χώρα, όχι πολύ μακριά από εμάς, γίνεται πόλεμος.
Οι άνθρωποι φεύγουν όπως όπως κι έρχονται με βάρκες και με ότι άλλο μέσο μπορούν για να γλυτώσουν.
Πάρα πολλοί από αυτούς δεν τα καταφέρνουν.

Έτσι κι αυτό το παιδάκι.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσο καιρό έχω να νιώσω τόσο πόνο βλέποντας μια φωτογραφία.
Κάποια στιγμή πίστευα πως έτσι όπως έχουμε γίνει με την καθημερινότητά μας, τίποτα δεν μας εκπλήσσει, τίποτα δεν μας αγγίζει.

Κάθε φορά που βλέπω τη φωτό αυτή, κλαίω. Σαν να ήταν αυτό το παιδάκι, δικό μου παιδί...

4 ετών

Σήμερα είναι τα γενέθλιά σου παλληκαράκι μου.

Γίνεσαι τεσσάρων ετών.

Χθες είχες κοιμηθεί στη γιαγιά σου τη Γεωργία και τον παππού τον Γιάννη κι έτσι ήρθα το πρωί και σε πήρα να πάμε στον παιδικό σταθμό.

Μόλις παρκάραμε σε ξύπνησα όπως πάντα και διαπίστωσα ότι είχα ξεχάσει την τσαντούλα σου.  Ξεκινήσαμε λοιπόν να πάμε πίσω να την πάρουμε.
"Μπαμπά είσαι παλαβός" μου είπες και γελάσαμε.

Στο δρόμο σου εξηγούσα τα γεγονότα που είχαν συμβεί πριν από 4 χρόνια.
Σου έλεγα πως πήγαμε με τη μαμά στο μαιευτήριο, πως με φώναξαν σε ένα δωμάτιο και σε έφεραν να σε δω και όλα αυτά τα ωραία που συνέβησαν εκείνη την ημέρα.
Εσύ χαμογελούσες κι έκανες ερωτήσεις. "Μιλούσα τότε;" "Περπατούσα τότε;"

Απόλαυσες πολύ αυτή τη σύντομη κουβέντα και όταν φτάσαμε στο σχολείο σου ήσουν πολύ χαρούμενος.

"Θα πας περπατώντας ή θέλεις αγκαλιά;" σε ρώτησα.
Εσύ χαμογέλασες και είπες χαμηλόφωνα "Αγκαλιά..."

Να σε χαιρόμαστε αγόρι μου.