Νοσοκομείο!

Βράδυ Τετάρτης κι όλα κυλούσαν όπως κάθε μέρα.

Ήμασταν οι δυο μας στο αυτοκίνητο κι εγώ μιλούσα με τη μαμά στο τηλέφωνο.  Της έλεγα ότι δε μου αρέσει ο βήχας που έχεις και ότι θα πρέπει να στείλει ένα μήνυμα στη γιατρό τη Μαρία για να μας πει τι να κάνουμε.

Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο μου είπες: "Μπαμπά, πίτι μας, όχι Μαρία" Σου είπα να μην ανησυχείς, δεν θα πάμε στη Μαρία.

Αργότερα στο σπίτι κάναμε το μπανάκι μας, φορέσαμε τις πυτζαμούλες μας και ήμασταν έτοιμοι για το γαλατάκι.  Πριν σου το δώσουμε, μου λέει η μαμά "Δεν φέρνεις να του δώσουμε και το φάρμακο του βήχα;" Αμέσως συμφώνησα και έβαλα τις 30 σταγόνες στο κουταλάκι.

Ήρθα σου το έδωσα, το πήρες εύκολα όπως κάνεις τον τελευταίο καιρό κι επέστρεψα στην κουζίνα. Περπατώντας προς την κουζίνα έβαλα το κουταλάκι στο στόμα μου για να θυμηθώ την απαίσια γεύση του συγκεκριμένου φαρμάκου αλλά μου φάνηκε παραδόξως, γλυκό.
Κοιτάω τα μπουκαλάκια και με τρόμο διαπίστωσα ότι σου είχα δώσει λάθος φάρμακο!

Αντί να σου δώσω αυτό για το βήχα, σου έδωσα το άλλο για το συνάχι από το οποίο έπαιρνες 5 σταγόνες το πολύ κι όχι 30!!

Μόλις το είπα στη μαμά σου τρελάθηκε.  Αμέσως κάλεσα τη Μαρία, η οποία ήταν στο εξωτερικό, κι εκείνη μου είπε να πάρουμε στο κέντρο δηλητηριάσεων!  Κάλεσα στο κέντρο δηλητηριάσεων και μου είπαν ότι δεν κινδυνεύει η υγεία σου αλλά θα πρέπει να μιλήσουν και με άλλους για να το διασταυρώσουν.

Με τη μαμά αρχίσαμε να ντυνόμαστε για να σε πάμε στο νοσοκομείο. Εκείνη την ώρα μας πήραν από το κέντρο δηλητηριάσεων και μας είπαν ότι πρέπει να κάνεις πλύση στομάχου και να σου δώσουν άνθρακα!

Σκηνές πανικού. Η μαμά έτοιμη να βάλει τα κλάματα κι εγώ μέσα στα νεύρα με τη βλακεία που έκανα.  Φτάσαμε στο νοσοκομείο (ΜΗΤΕΡΑ) σε 5 λεπτά.

Σε πήραν, σε εξέτασαν και στη συνέχεια κάλεσαν το κέντρο δηλητηριάσεων όπου τους είπαν για την πλύση.

Μας ανέβασαν στον 5ο όροφο και μετά μας έβαλαν στο χώρο που θα γινόταν η πλύση.  Στη συνέχεια ζήτησαν από 'μένα και τη μαμά να περάσουμε έξω.  Η μαμά σου εννοείται ότι δεν ξεκόλλησε από την πόρτα.  Όλη την ώρα έκλαιγε γιατί σε άκουγε να υποφέρεις και να ουρλιάζεις. Μάταια προσπαθούσα να την πάρω μακριά.  Εκείνη δεν έφευγε με τίποτα.

Μετά από 40 λεπτά βγήκε η γιατρός και μας είπε ότι δεν σου έκαναν πλύση διότι έκανες 5 φορές εμετό οπότε δεν υπήρχε λόγος. Απλά σου έδωσαν άνθρακα για να απορροφήσει τη φάρμακο και σου έβαλαν πεταλούδα για να σου δώσουν ορό.

Μόλις βγήκες ήσουν τόσο ταλαιπωρημένος... Τα ματάκια σου ήταν κατακόκκινα και το στοματάκι σου κατάμαυρο από τον άνθρακα. Με τη μαμά είχατε τα ίδια μάτια.

Ήρθε αργότερα η νοσοκόμα, σου έβαλε τον ορό και μας έφερε και μάσκα για να κάνεις εισπνοές για το βήχα. Ήσουν τόσο κουρασμένος που κοιμόσουν την πρώτη φορά που σου τη βάλαμε.

Μετά ήρθε η γιαγιά Ελένη και ο παππούς ο Γιάννης να σε δουν.  Η ώρα πέρασε και κατά τις 2 το πρωί εγώ έφυγα και σε άφησα με τη μαμά και τη γιαγιά.

Την επόμενη μέρα ήσουν λίγο καλύτερα αλλά ένιωθες σαν θηρίο στο κλουβί.  Έλεγες συνέχεια "πίτ μας πίτι μας." Αφού περιμέναμε μέχρι το μεσημέρι, πήραμε την άδεια από τους γιατρούς να φύγουμε.  Χαρά που έκανες μόλις σου το είπαμε...

Και κάπως έτσι τελείωσε η πρώτη περιπέτειά μας στα νοσοκομεία με πρωταγωνιστή εσένα και αυτουργό εμένα....

Τώρα πια δεν παίρνεις κανένα φάρμακο από το στόμα... Προφανώς το συνδύασες πως υπάρχει κίνδυνος να καταλήξεις πάλι με νοσοκόμες πάνω από το κεφάλι σου να προσπαθούν να σου περάσουν σωληνάκια στη μύτη.

Υπέροχο κείμενο από την αγαπημένη

Το σχολείο -η παιδεία- που θα θέλαμε...


Λευκή χρονιά! (Ρέα Βιτάλη)



Τον παρατηρώ συχνά. «Ιδιαίτερο παιδί» τον χαρακτηρίζουν. Δεν το επεξηγούν. Κάνουν όλοι τον ίδιο μορφασμό, στολίζουν το πρόσωπό τους με το ίδιο χαμόγελο, χειρονομούν με τον ίδιο τρόπο... «ιδιαίτερο παιδί». Για καλό νομίζω το λένε. Έτσι μου μοιάζει, τουλάχιστον. Αγαπάει τη ζωγραφική. Τα περισσότερα παιδιά, θα με αποστομώσετε. Όμως οι δικές του ζωγραφιές είναι «ιδιαίτερες». Και όταν τον ρώτησε μια δασκάλα αποδοκιμαστικά «μα παίζουν τα χταπόδια πιάνο;» εκείνος απάντησε «η φαντασία του ζωγράφου» και έκτοτε την υποτίμησε. Πρόσφατα είδα και έναν άλλον πίνακά του. Δυο χέρια. Άπλωνε το ένα να πιάσει το άλλο, σε δυο ιδιαίτερα σύμπαντα και στη μέση ένας ανεμοστρόβιλος. «Ο άνθρωπος και η τεχνολογία» μου είπε και συμπλήρωσε «αυτά τα δυο χέρια πρέπει να ενωθούν». Λατρεύει επίσης να δημιουργεί ταινίες. Με καταστροφές και πολύ χιούμορ μαζί. Του αρέσει να μαθαίνει. Αγαπάει τις λέξεις. Έχει μάθει να τις σπάει σε κομμάτια, σαν παζλ... «Χειροποίητο. Άρα Ποιώ με τα χέρια!» λέει και ενθουσιάζεται. Δεν αγαπάει το ποδόσφαιρο. Θέλει τα σπορ που η ευθύνη είναι πάνω σε έναν. Ακέραιη. Αυτό το επιχείρημα του αρέσει να επικαλείται ή αυτό το επιχείρημα τον ξελασπώνει. Ζόρικο να πρέπει να υποστηρίξεις ότι δεν σου αρέσει το ποδόσφαιρο ως αγόρι. Ούτε το καράτε... ακόμα χειρότερα. «Ευαίσθητος» τον περιγράφουν και έχει και τόσο δα η φωνή τους λύπηση. Τα σχολεία έχουν πολλά «ιδιαίτερα παιδιά». Η εποχή μας ευτυχώς δίνει εισιτήρια για να βρίσκουν «ιδιαίτερα μυαλά» κατευθύνσεις. Αλλά το ελληνικό σχολείo; Η ελληνική παιδεία;

Τόσες αλήθειες ξεβράζονται κάθε μέρα. Ας καταδεχτούμε και μια ακόμα. Αφόρητη βαρεμάρα, παπαγαλία, στέγνωμα της φαντασίας, ανούσια μαθήματα, αμορφωσιά των εκπαιδευτικών, άγνοια κανόνων συνύπαρξης, κοινωνικής ευγένειας. Τα σχολεία μας είναι parking παιδιών. Καλύπτουν το «πού να το αφήσω» των γονιών και μόνο. Μια συνομωσία όλων μας. Διαβάζω την ιδέα της «Λευκής Εβδομάδας». Λαχταράει η ψυχή μου μια «Λευκή Χρονιά». Ακραίο; Το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» της οικονομίας μας το ξεγελάσαμε. Λες και δεν! Το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» της παιδείας μας ποζάρει μπροστά στα μάτια μας. Πόσο τους στραβούς θα παριστάνουμε ακόμα; Σε ποια ακριβώς κωμωδία παίζουμε εκφράζοντας ανησυχίες για την ύλη που θα χαθεί;

Ο θεσμός του σχολείου βρωμοκοπάει μούχλα. Ονειρεύομαι δημοτικό σχολείο που να διδάσκεται το μάθημα της Ιστορίας με εικόνες και βίντεο. Να ζεις τη Μάχη των Θερμοπυλών. Να αντιλαμβάνεσαι πώς θα ήταν αλλιώς η Ιστορία αν οι Πέρσες κέρδιζαν στη Σαλαμίνα. Ονειρεύομαι ένα δημοτικό σχολείο που να φέρνει τα παιδιά σε επαφή με την τέχνη. Κάθε μορφής τέχνη. Να τους εξοικειώνει με «ιδιαίτερα» μυαλά, ραβδοσκόπους εποχών, μεγαλοφυών. Που οι επισκέψεις στα μουσεία θα είναι καθημερινότητα και παιχνίδι. Ονειρεύομαι ένα δημοτικό σχολείο που να μαθαίνει στα παιδιά το ανθρώπινο σώμα. Αυτό το συγκλονιστικό εργαλείο μας. Το «σπίτι» μας. Ονειρεύομαι ένα δημοτικό σχολείο που θα μαθαίνουν τους κανόνες, τις επικινδυνότητες αλλά και τη χρησιμότητα της τεχνολογίας. Ονειρεύομαι ένα σχολείο που να φέρνει τα παιδιά σε επαφή με τη γη. Με καλλιέργειες. Με το χώμα. Ονειρεύομαι, ονειρεύομαι, ονειρεύομαι και όταν ξυπνάω σηκώνω τα μανίκια. Αβοήθητη… Αενάως αβοήθητη. Και χιμάω. Και κουράζομαι. Χαλάλι! Ανταμοιβή τα μάτια τους, όταν πεταρίζουν τις βλεφαρίδες τους για ό,τι καινούργιο μαθαίνουν. Και για όλα τα καινούργια που μας διδάσκουν εμάς. Δεν υπάρχει πιο ευλογημένη σπουδή από τη βουτιά σε παιδικό μυαλό.

Η μόνη αντίσταση σε τούτη τη λαίλαπα, που χρόνια και χρόνια ζούμε, η μόνη ελπίδα, η μόνη αληθινή περιουσία μας είναι η ανατροφή των παιδιών μας. Όχι μια λευκή εβδομάδα αλλά μια ολόκληρη λευκή χρονιά. Για να γράψουμε σε λευκή σελίδα από την αρχή. Μαθήματα εκτός διδακτέας ύλης. Αν διδαχτήκαμε κάτι από το κατάντημά μας…

Ύπνος στο κρεβάτι σου!

Κατά τη διάρκεια των γιορτών, σε είχαμε κάθε βράδυ στο κρεβάτι μας και κοιμόσουν μαζί μας.

Το προηγούμενο Σάββατο πήγαμε και αγοράσαμε χαμηλό καγκελάκι και αντικαταστήσαμε το μεγάλο που είχε το κρεβάτι σου.

Πλέον δεν είναι σαν φυλακή και σου αρέσει πολύ.

Μάλιστα, σου είπα ότι το κρεβάτι σου είναι φρούριο και ότι εκεί κανένας δε μπορεί να σε πειράξει.
Έκανα την τίγρη κι εσύ έτρεχες, ανέβαινες στο κρεβάτι και έλεγες "φούριο" κι εγώ καθόμουν μακριά και δεν σε πείραζα!

Το πρώτο βράδυ κοιμήθηκες και ήθελες να σου κρατάω το χέρι.
Έτσι έγινε και κοιμήθηκες μέσα σε πέντε λεπτά.  Το επόμενο βράδυ μου είπες να κοιμηθώ στα πόδια σου.  Μετά από λίγο με έδιωξες και κοιμήθηκες σε χρόνο ρεκόρ.

Η μαμά σου είναι περήφανη που κατάφερε να σε βάλει πάλι στη ρουτίνα του ύπνου!!

Τι είναι αυτό; (Τιν ατό;)

Η περιέργεια σε όλο της το μεγαλείο.

Εδώ και λίγες ημέρες έχεις ξεκινήσει και ρωτάς για τα πάντα.
Είμαστε στο αυτοκίνητο και ότι και να δεις ρωτάς "Μπαμπά τιν ατό;"
Συνέχεια.  Για λεωφορεία, αυτοκίνητα, γέφυρες, σπίτια, μαγαζιά τα πάντα.

Ότι πέφτει στην αντίληψή σου, θέλεις να μάθεις τι είναι!

Καλά κάνεις!!!!!

Φιλί με το ζόρι!

Χθες είχαμε πάει σε έναν φίλο, τον Μάκη, για να ευχηθούμε για το γιο του, Γιώργο, που είχε γενέθλια.

Εκεί ήταν κι ένα κοριτσάκι λίγο μεγαλύτερο από 'σένα, η Χριστίνα.

Ετοιμαζόμασταν να φύγουμε όταν ξαφνικά σε άκουσα να κλαις.  Τι είχες πάθει;
Η Χριστίνα ήθελε πολύ να σε φιλήσει.  Τόσο πολύ που σε αγκάλιασε σφιχτά, σε φίλησε και πέσατε και οι δύο κάτω στο πάτωμα.

Φυσικά τρόμαξες μετά από αυτό κι έβαλες τα κλάμματα.  Η καημένη η Χριστίνα ήθελε να σε πλησιάσει ξανά κι εσύ την έδιωχνες λέγοντας της "Μπήγε, μπήγε".

Τι να σε κάνουμε που έχεις επιτυχία στις γυναίκες;;;

Σ' αγαπάω!

Τον τελευταίο καιρό (6 μήνες +) τα βράδια κοιμάσαι μαζί μας.  Εμείς σε πάμε στο κρεββάτι σου και κάποια στιγμή το βράδυ ξυπνάς και μας φωνάζεις για να σε πάρουμε μέσα.

Έτσι λοιπόν και σήμερα, ξυπνήσαμε μαζί... 

Ποια ήταν η πρώτη σου κουβέντα;

"Παπάω μαμά"...

Νομίζω ο καλύτερος τρόπος για να ξυπνάει κάποιος!!

Συγγνώμη τιμωρία.

Ήρθα και η ώρα της πρώτης επίσημης τιμωρίας!

Ήμασταν μαζί στο δωμάτιό σου και παίζαμε.  Σε κάποια στιγμή άνοιξα το πιάνο σου κι άρχισα να πατάω τα πλήκτρα.  Ήρθες κοντά μου, το έκλεισες και μου είπες "Ποτέ μπαμπά". Μου έριξες και μία κλωτσιά, προφανώς για να το κατανοήσω καλύτερα.

Με σοβαρό ύφος σου είπα να μη με κλωτσήσεις ξανά, όπως και κανέναν άλλο γιατί δεν είναι σωστή συμπεριφορά.  Τότε, επιδεικτικά, γύρισες και μου έριξες μια δεύτερη κλωτσιά.

Σου είπα κι εγώ ότι για όλη την υπόλοιπη μέρα δεν θα έπαιζα μαζί σου ούτε εγώ ούτε και η μαμά και απλά έφυγα από το δωμάτιο.

Μετά από λίγο ακολούθησες κι εσύ και με ύφος παραπονιάρικο είπες την ιστορία στη μαμά.

"Μπαμπάς μάλωσε εμένα"
"Εγώ πίπησα μπαμπά"

Η μαμά σου είπε ότι πρέπει να μου ζητήσεις συγγνώμη για να σταματήσω την τιμωρία.  Τότε κι εσύ με πλησίασες με χαμηλωμένο βλέμμα και μου είπες " Συβώνι"

Τα λόγια είναι περιττά. Ακόμα και όταν είσαι κωλοπαιδάκι, είσαι λατρεία....

Γιο γιο

Το χρησιμοποιείς στον παιδικό σταθμό αλλά στο σπίτι κάνεις αυτό που σε βολεύει!!!

Επιτέλους η μαμά σε κατάφερε να το χρησιμοποιήσεις και στο σπίτι. Να και η φωτογραφία από την πρώτη σου φορά!

Καλή χρονιά!!!! (Με κακά!)

Φλουρί!

Έθιμο παλιό κι αγαπημένο.

Το φλουρί της βασιλόπιττας.  Όποιος το βρει, θεωρητικά έχει την τύχη με το μέρος του για τη χρονιά που έρχεται.

Φέτος, στη βασιλόπιττα που κόψαμε στον παππού το Μίμη και τη γιαγιά Ελένη, το φλουρί το πέτυχες εσύ αγόρι μου.

Μακάρι να είσαι τυχερός, όχι μόνο φέτος αλλά και σε όλη σου τη ζωή αν γίνεται.

Και ο θείος σου ο Αντώνης που ζει στην Αγγλία πέτυχε το φλουρί στη δική τους βασιλόπιττα. Όπως λέει και ο ίδιος, φέτος θα είναι η χρονιά σας.  Σας το εύχομαι!!!