Μπαμπακίαση!!! (Οξεία και πρωτοφανής)

Αυτό σε έχει πιάσει τις τελευταίες δύο μέρες.  

Χθες το πρωί όταν σε πήγα στη γιαγιά Γεωργία, δεν ξεκόλλαγες από πάνω μου...
Πήγαινα σε δώσω στον παππού έκλαιγες, πήγαινα να σε δώσω στη γιαγιά, τα ίδια.
Με τα πολλά, σε πήρε η γιαγιά και σε πήγε βόλτα και ξεχάστηκες οπότε κατάφερα κι εγώ να φύγω να πάω στη δουλειά μου.

Σήμερα το πρωί, μόλις βγήκα από το μπάνιο που ετοιμαζόμουν να πάω στη δουλειά, σε άκουσα να φωνάζεις "Μάμα, μάμα" .  Σε πήρα αγκαλιά να σε πάω στην μαμά και μόλις πήγα να σε αφήσω στο κρεβάτι άρχισες να κλαις με μαύρο δάκρυ.  "Μπαμπά, μπαμπά" φώναζες κι έκλαιγες γοερά.  Ούτε το γάλα σου δεν ήθελες να πιεις!!
Σε πήρα αγκαλιά, σε πήγα βόλτα, παίξαμε λίγο με το κουμπί του απορροφητήρα, και σιγά σιγά ηρέμησες. 

Ελπίζω να είναι κάτι παροδικό αυτό γιατί στεναχωριόμαστε πολύ με τη μανούλα σου όταν σε βλέπουμε έτσι.

____

Μια εβδομάδα πριν, ζήσαμε μια από τις χειρότερες κακοκαιρίες στην Αθήνα.  Βροχές, καταιγίδες, πλημμύρες, καταστροφές... Εκείνο το πρωί σε πήγαινα στη γιαγιά και είχε ήδη αρχίσει να βρέχει καταρρακτωδώς.  Συνέχεια άστραφτε και βρόνταγε.  Κοιτούσες έξω από το παράθυρο με απορία. Όταν σε είδα έτσι, αμέσως άρχισα να σου λέω ότι είναι πολύ όμορφο αυτό που συμβαίνει και ότι είναι μια από τις ομορφιές του πλανήτη που ζούμε.  Έστω κι αν προκαλεί προβλήματα. Τι να κάνουμε; Ο άνθρωπος είναι αδύναμος μπροστά στη φύση.  Κι ελπίζω να μείνει έτσι... 
Το καλό είναι ότι ηρέμησες και σαν να καταλάβαινες αυτά που σου έλεγα, έβλεπες τις αστραπές και τις βροντές με άλλο μάτι... Πιο ήρεμο.
____

Σήμερα, ψάχνοντας σε κάποια αρχεία, έπεσα πάνω στην πρώτη μας φωτογραφία.  Μια φωτογραφία που μας τράβηξε η μαμά στο μαιευτήριο.   Είναι απίστευτο πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός...

Τρέεεεχονταααας!!!

Την Κυριακή το απόγευμα σε είχαμε αφήσει στη γιαγιά την Ελένη.  Δυσκολεύτηκες λίγο γιατί είχες περάσει όμορφα το Σαββατοκύριακο αλλά τελικά το δέχτηκες.

Χθες το απόγευμα, ήρθαμε με τη μαμά να σε πάρουμε σπίτι μας.  
Όταν μας είδες στην πόρτα δεν ήξερες ποιον να χαιρετίσεις πρώτο.  "Μάμα, Μπάμπα" φώναζες και γελούσες. Μέχρι και "μπάμα" είπες που είναι ο συνδυασμός και των δύο!  Ήσουν τόσο χαρούμενος.

Όπως καθόμασταν στην κουζίνα, σου λέει η μαμά "Γιάννη, πάμε σπίτι μας;"
Αμέσως πετάχτηκες και άρχισες να τρέχεις προς την πόρτα φωνάζοντας "Μίμη, Μίμη" και χαιρετώντας τον παππού. Μετά χαιρετούσες τη Νίνο που βοηθάει τη γιαγιά και πήρες θέση για να φύγουμε.  Ήταν τόσο αστείο αυτό που έκανες που όλοι ξεσπάσαμε σε γέλια.

________

Σήμερα η αγαπημένη μου, έγραψε ένα κείμενο για μεγάλους έρωτες. Μιλούσε για έναν πολιτικό αλλά η ουσία δεν ήταν στα κατορθώματά του αλλά ήταν αλλού.
Σου παραθέτω απόσπασμά του...

"Τι τερατώδη δύναμη αποκτάει ο άνθρωπος όταν μπορεί να καθρεπτιστεί σε μάτια συντρόφου που τον θαυμάζουν κι ας ανταριάζει γύρω του ο κόσμος όλος. Τελικά, η Μαρίκα ήταν η ασπίδα. Τα ισόβια ζευγάρια… Εσείς… Ο Μίκης Θεοδωράκης, σε μια συνέντευξη λίγες μέρες πριν, στον ΣΚΑΙ: «Δεν φοβάμαι καθόλου τον θάνατο. Μόνο ένα πρόβλημα έχω. Με τη Μυρτώ. Αν φύγω πρώτος δεν μπορώ να την αφήσω πίσω. Αν φύγει εκείνη δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω». Τι ειδική κατηγορία! Όταν διαχέεται το φως όπως στους ιμπρεσιονιστές ζωγράφους… Χάνονται οι αποστάσεις, τα όρια και χύνεται η μια παρουσία μέσα στην άλλη, όπως το νερό από την κανάτα στο ποτήρι. Η Μαρίκα. Η Μυρτώ. Ο Κώστας. Ο Μίκης.

Αγαπητέ, Κωνσταντίνε Μητσοτάκη. Παιδεύτηκες να καταγράψεις σημεία και στιγμές, έμμεσα να μας κουνήσεις μπρος στα μάτια μας χαμένες ευκαιρίες… Ουυυυ! Συλλογή στη χώρα μας. Συμφέρει μέχρι και για μουσείο. Μα, εγώ για ένα βιβλίο σου θα στεκόμουν και σε ουρά. Άραγε, καταγράφεται η διαδρομή δυο ανθρώπων; Πώς κατορθώνουν; Τι χημική ένωση; Τι γνώσεις δοσολογίας. Θέλει κόπο και ταλέντο. Το να μη φθηνύνει ο ένας στη ματιά του άλλου. Τι συγκλονιστικά εσωθερμικό να νοιάζεται η μια ψυχή για τη θέα που απολαμβάνει από τον άλλο κόσμο η άλλη… Είδες; Τόσα χρόνια πολιτικής καριέρας…Τόσα χρόνια παρουσίας στη σκηνή μας. Κάπου σε συνάντησα και 'γω. Όχι ως οπαδός δικός σου… Αλλά ως παρατηρητής του σχήματος Κώστα-Μαρίκα. Μα, πώς καταφέρατε! Πόσα χρόνια; Πόσα κλωνάρ…. Άστο, μπορεί ν΄αλλάξει το κλίμα…Να γίνει μέχρι και ασφυκτικό για έναν λαό… Κόψτο! Άστο, μέχρι το ταλέντο της αιώνιας συμβίωσης. "

Τσιτσίδι!!

Εδώ και λίγες ημέρες, ο τρόπος που σε ετοιμάζουμε για το μπάνιο σου έχει αλλάξει.

Πλέον, δεν σε γδύνει η μαμά στην αλλαξιέρα σου για να σε φέρει στο μπάνιο αλλά σε γδύνουμε όπου καθόμαστε και σε αφήνουμε να τρέχεις τσίτσιδος στο σπίτι!

Δεν φαντάζεσαι χαρά που κάνεις!  Μόλις πατήσεις τα πόδια στο στο πάτωμα, τρέχεις σαν τρελός ουρλιάζοντας από χαρά.  Έχεις πολλή πλάκα όταν τρέχεις γυμνός που η μαμά κι εγώ γελάμε κάθε φορά που σε βλέπουμε!

Κάθε μέρα προσθέτεις και νέες λέξεις στο λεξιλόγιό σου.  Τώρα το "Παππούς" και το "γιαγιά" έχουν γίνει κτήμα σου.  Ξέρεις το μήλο (μήο), ξέρεις τη μαϊμού (μαμού), ξέρεις το μπισκότο (ντόντο) και άλλες πολλές.  Λογικά όπου να 'ναι θα αρχίσεις να φτιάχνεις προτάσεις!

Το περιμένουμε πως κι πως με τη μαμά σου!!!

Μπαρόβιος...

Χθες το απόγευμα, η μαμά κι εγώ, είχαμε όρεξη να πιούμε ένα ποτάκι.

Χωρίς δεύτερη σκέψη, σε ντύσαμε και φύγαμε αμέσως για το αγαπημένο μας στέκι, το μπαρ Da Luz στην Ερυθραία.  Στο αυτοκίνητο ανακαλύψαμε ότι δεν σου είχαμε βάλει παπούτσια και σε πήραμε με τις παντόφλες!!!

Είναι η δεύτερη φορά που πηγαίνουμε μαζί εκεί.  Προτιμάμε τις απογευματινές ώρες που δεν έχει κόσμο κι έτσι δεν έχει καθόλου καπνό από τσιγάρα ούτε μουσική στην διαπασών. 
Οπότε είναι το ιδανικό για να ξεδώσουμε λιγάκι!

Την περισσότερη ώρα την περάσαμε μαζί έξω από το μαγαζί διότι ήθελες βόλτα.

Κάποια στιγμή κοίταξες στον ουρανό και με χαρά μου είπες "Μπα" δείχνοντάς μου το φεγγάρι!
Ήσουν τόσο χαμογελαστός και τόσο γλυκός.  Είχες ενθουσιαστεί με την ανακάλυψή σου...

Είσαι καταπληκτικό παιδί κι εμείς είμαστε πολύ τυχεροί που σε έχουμε!!!

Σε λατρεύουμε αγόρι μας!!

Ένα υπέροχο Σάββατο!

Το βράδυ που μας πέρασε ήσουν ανήσυχος. Κατάφερες όμως με τα τερτίπια σου να κοιμηθείς μαζί μας!

Το πρωί γύρω στις εννιά είχα ξυπνήσει και χάζευα εσένα και τη μανούλα σου που κοιμοσασταν. Ξαφνικά εσύ άρχισες να παραμιλάς "Μάμα Μάμα". Στην αρχή νόμιζα πως ξύπνησες αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι κοιμόσουν και προφανώς έβλεπες όνειρο με τη μανούλα σου.

Τελικά ξυπνήσετε στις 10 και η πρώτη κουβέντα σου ήταν "βουουου" που αυτό σήμαινε να ανοίξω τα παντζούρια. Ακριβώς ότι λέει και η μανούλα σου. Δεν της έχεις αφήσει τίποτα. Μάλλον γι' αυτό σε αγαπώ τόσο πολύ.

Παρόλη τη συννεφιά πήγαμε βόλτα στην παραλία στο Καβούρι όπου ένας υπέροχος ήλιος μας έφτιαξε την ημέρα.
Φτιάξαμε πύργους, παίξαμε με το νερό, είδαμε αεροπλάνα, είδαμε σκυλάκια και γενικά περάσαμε πολύ όμορφα. Το χαρηκες κι εσύ γιατί γελούσες όλη την ώρα.

Μετά πήγαμε στα ξαδέλφια σου την Ελένη και το Νίκο διότι έκαναν παράπονα πως έχουν να σε δουν πολλές μέρες.
Εσύ κοιμόσουν όταν φτάσαμε και μετά είχες πολλά νεύρα. Τελικά το ξεπερασες και στο τέλος χορευες μαζί με την Ελένη το YMCA που από το γάμο και μετά έχει γίνει το αγαπημένο της.

Τελικά γυρίσαμε σπίτι και μετά το καθιερωμένο σου μπανακι είδαμε για λίγο αγκαλιά Μίκυ Μάους και πήγαμε για ύπνο.
Φυσικά εγώ κοιμήθηκα πρώτος όπως πάντα. Ήθελα να 'ξερα γιατί σε βάζω εγώ για ύπνο;;

5 ημέρες!!

Πέντε μέρες είχα να σε δω!  Και η μαμά άλλες τέσσερις!

Είχαμε πάει μια εκδρομή γα να ξεκουραστούμε λίγο.  Όχι πως είσαι "κούραση" εσύ αλλά που και που χρειάζεται να κάνουμε και κάτι διαφορετικό!

Όταν ήρθε η μαμά να σε πάρει από τη γιαγιά Ελένη αμέσως χάρηκες και την χάϊδευες! Μετά της είπες "Γκόγκο;" και η μαμά σου εξήγησε πως θα με δεις το βράδυ όταν γυρίσω από τη δουλειά.

Μόλις μπήκα στο σπίτι, αμέσως χαμογέλασες κι άρχισες να μου δείχνεις τα παιχνίδια σου.  Σου ζήτησα να έρθεις να σου δώσω μια αγκαλιά κι ένα φιλί.  Ήρθες κι έφυγες αμέσως όπως κάνεις πάντα.  Μετά σκαρφάλωσες στο αεροπλανάκι του Μίκυ και τεντώνοντας το χέρι μου έδειξες μπροστά και μου είπες "Κει"! Πάει το "Μου" που έκανες όταν μας έδειχνες κάτι.  Τώρα απέκτησε όνομα "Κει"!

Εννοείται πως παίζαμε συνέχεια όλο το βράδυ μέχρι που να κοιμηθείς.  Παίξαμε με το ξύλινο τρενάκι σου, φτιάξαμε πύργο ("μπύο" όπως τον λες πια) με τα τουβλάκια για να τον γκρεμίσεις, παίξαμε με το αεροπλανάκι σου, σε κυνήγησα κάνοντας το λιοντάρι και άλλα πολλά!  Το πιο ωραίο ήταν το ότι σε ανύποπτες στιγμές, ερχόσουν και με χάϊδευες σαν να σου είχα λείψει...

Έμαθες να φωνάζεις και τον "Μαϊμούς" που οδηγάει και τον λες "Μαμού".
Όπως καταλαβαίνεις, η γλώσσα σου είναι έτοιμη να πάρει φόρα!!!!

Η πιο όμορφη στιγμή όμως ήταν που φάγαμε παρέα!  Με έβλεπες που έτρωγα κι έλεγες "μαμ" οπότε σε πήρα στα πόδια μου και σε τάϊζα κι εσένα από το υπέροχο γιουβετσάκι που είχε φτιάξει η μαμά! Έτρωγες γρήγορα τις μπουκιές σου γιατί έβλεπες ότι εγώ τρώω πιο γρήγορα και μάλλον ανησυχούσες ότι δεν θα φας πολύ!!

Το βραδάκι καθίσαμε παρέα στον καναπέ και είδαμε "Μίμι". Είχαμε σκεπαστεί με την ζακέτα της μαμάς γιατί είχες βγάλει τις κάλτσες σου και είχαν παγώσει τα ποδαράκια σου.  Ήσουν τόσο ήρεμος και χαρούμενος...

Ήταν μια τέλεια ημέρα!!!!

Έχεις email!

Το πρώτο σου email, το έλαβες χθες αργά το βράδυ.

Ένα γλυκό mail, με λίγες λέξεις και σταράτες. Θα το κρατήσω (εννοείται) και θα σου το παραδώσω μαζί με αυτό το blog.

Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στην αποστολέα του!

Η τιμή είναι δική μας!

Φόβος...

Ένας από τους πολλούς φόβους που έχω, από τότε που ήρθες στην ζωή μας, είναι αυτός.  Να σε προστατεύσουμε τόσο πολύ που να καταλήξεις ένας "Αιωνίως Ανήλικος". Κι εμείς από κοντά να σου προσφέρουμε μια αγκαλιά "ενηλικοανήλικη" για να σε προστατεύουμε από κάθε τι σε στεναχωρεί. Δίκαιο ή άδικο.

Όχι αγόρι μου.  Όχι παιδί μου.  Σου το δηλώνω κατηγορηματικά.
Δεν θα μπω σε αυτή τη διαδικασία.  Μπορεί ο αδελφός μου κι εγώ να μεγαλώσαμε έτσι γιατί οι γονείς μας από, υπερβολική αγάπη, μας προστατεύουν από κάθε τι μας ενοχλεί (δίκαιο ή άδικο) αλλά δεν σκοπεύω να το κάνω αυτό σε 'σένα.  

Πρέπει να μάθεις πως για κάθε πράξη υπάρχει και μια συνέπεια.  Σε κάθε δράση, υπάρχει και η αντίδραση.

Σου παραθέτω το σημερινό κείμενο της αγαπημένης μου.

Είστε περήφανη;

06/02/2013

• Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
• Μείωση μεγέθους γραμματοσειράς

Photo: dayzoid/Flickr

1 εικόνα

της Ρέας Βιτάλη

«Είμαι πολύ περήφανη για το γιό μου που αγωνίζεται ενάντια σε μια παράνομη και σάπια κοινωνία και άνομη και θα τον υπερασπιστώ μέχρι της τελευταίας ρανίδας του σώματός μου». Μιλάει σαν αυτόματο. Αγωνιστικά. Μετά παίρνει μια ανάσα που εμπεριέχει όλα τα ανείπωτα αχχχχ μιας μάνας. Μεταλλάσσεται σε καθαρή ράτσα… Mάνα. «Τα παιδιά είναι χτυπημένα» τονίζει καταγγελτικά. Εδώ η φωνή αλλάζει. Αναζητά εναγώνια σχεδόν απαιτεί πολίτες συμπαραστάτες στο πλευρό της. Ο τόνος στο «τα παιδιά» εμπεριέχει προστασία, λίγωμα καρδιάς. Το παντόν των συναισθημάτων στο «τα παιδιά» της κάθε μάνας, μου είναι απολύτως αναγνωρίσιμο. Θαρρείς και πατάει κουμπί «σμίκρυνση» στο παιδί της (ότι ηλικία και νάχει), το μικραίνει, το μικραίνει το κάνει σπόρο, το περνάει μέσα από το αιδοίο της, το κρύβει στην κοιλιά της. Εκεί θα το προστατεύσει, θα το φωλιάσει, θα το κρύψει. Κρύβεται; «Τα παιδιά είναι χτυπημένα». Όντως. Τα παιδιά, για να ακριβολογούμε, μου μοιάζουν τουμπανιασμένα στο ξύλο. Τα «παιδιά». Παιδιά! Ήταν και η δική μου πρώτη αντίδραση... Δεν θέλω να σπείρω τον τρόμο στην ψυχή σας κ. Νάσιουτζικ αλλά μάλλον «τα παιδιά» είναι ενήλικα. Και θα στηλιτεύσω λυσσαλέα κάθε χέρι που άσκησε βία εκπροσωπώντας το κράτος και τον νόμο αλλά θα κουνήσω με χίλια συναισθήματα το κεφάλι, για κάθε γονιό, που δεν έμαθε «στα παιδιά» ότι οι πράξεις έχουν και συνέπειες. Ότι όταν παίζεις με τη φωτιά πιθανώς θα καείς. Όταν μοιράζεις «θάνατο» στην καλύτερη θα φας ξύλο. Όταν καβαλάς το τρένο της βίας θάναι αφελές ν΄αναζητάς άγιους συνταξιδιώτες . Δεν είναι παρκάκι αναψυχής η «επανάσταση» με τα καλάσνικωφ. Δεν μπορείς ν΄απαιτείς όρια όταν τα έχεις καταπατήσει πρώτος. Το λιγότερο που θα πάθεις, θα είναι να συναπαντηθείς με τον «καθρέπτης» σου ανάποδα, να σου κάνει το μούτρο σου μωβ. Ο πόλεμος εμπεριέχει αγριάδα.

Η σύγχρονη κοινωνία έχασε το μέτρο. Οι οικογένειες έχασαν το μέτρο. Για την ακρίβεια το ξεπούλησαν όσο όσο. Κι έκαναν γαργάρα την έννοια «συνέπειες». Αγωνιζόμαστε ηρωικά και φιλότιμα ένας ένας χωριστά να θυμηθούμε, να ξανακτίσουμε, να ξαναστήσουμε ενώ εσείς δηλώνετε "περήφανη για το γιο σας". Μη παίζετε μαζί μας! Μη δοκιμάζετε ανοχές. Μη το κάνετε αυτό στο παιδί σας. Για δείτε τη σκηνή. Σε έναν τόσο δα επαρχιακό δρόμο. Σε ένα Mall. Αλλάξτε τις εικόνες. Βάλτε τους μηχανισμούς να εκραγούν. Βάλτε όπλα. Παίξτε με το «τσακ» της τύχης ή της ατυχίας. Αιματοκυλίστε την οθόνη μας. Βάλτε γυναίκες να κρατάνε αγκαλιά πτώματα και να φωνάζουν «το παιδί μου!». Αποδώστε στον βωμό της βίας τους, αθώα θύματα να τα θυσιάσουν ανενδοίαστα. Πόσα περιθώρια θα είχαμε να μιλήσουμε για τα «παιδιά» που έφαγαν ξύλο;
Αυτό που με τρομάζει πιο πολύ από τη βία είναι η άρνηση της ενηλικίωσης…Η δομή της ελληνικής κοινωνίας, των πολιτικών μας και της ελληνικής οικογένειας ως φυτώριο αιωνίως ανήλικων, ανευθυνουπεύθυνων τέκνων. Κι αυτό βία είναι. Ευθύβολη μπουνιά στα μάτια των παιδιών μας, για να μη βλέπουν ξεκάθαρα, να μη διακρίνουν «ευθύνες» που προκύπτουν από πράξεις και έμμεσα να εφησυχάζουν ότι θα χωθούν σε μια αγκαλιά (εξίσου ενηλικοανήλικη) που σπεύδει στο πλευρό τους να φωνάξει «Είμαι περήφανη για το γιό μου» και αυτόματα να μας ζητήσει συμπαράσταση καθώς «τα παιδιά είναι χτυπημένα». Ακολουθούν οι καλύτεροι δικηγόροι υπεράσπισης.

Θυμάμαι την Παυλίνα Νάσιουτζικ. Τα μελαγχολικά μάτια της στοίχειωσαν τη γενιά μου μέσα από τεράστιους τίτλους εφημερίδων. Τη θυμάμαι λυσσαλέα να επιμένει στην αθωότητα του πατέρα της, να μπαίνει ασπίδα προστασίας, να προτάσσει το στήθος της, να εξοικειώνεται με φυλακές, βία, αίμα, δάκτυλα προτεταμένα που «τους» έδειχναν οικογενειακώς. Ζόρικος αγώνας! Ήταν «παιδί»…Μετά από πολλά πολλά χρόνια, διάβασα το βιβλίο της που αναφέρονταν στη μαύρη εμπειρία εκείνων των χρόνων…Κακοφροντισμένη, αιώνια αιμορραγούσα πληγή ήταν το συμπέρασμά μου και θυμάμαι είχα κλείσει το βιβλίο πριν το τέλος, συμπονώντας την. Προχθές είδα τον γιό της μαζί με άλλους «επαναστάτες». Καμιά φορά η δική μας πληγή, ο δικός μας θυμός παραδίδετε ως βόλι στα χέρια του παιδιού μας να «καθαρίσει» σε μια «παράνομη, σάπια και άνομη κοινωνία» όπως του την «συστήσαμε».

Μέτρα άμετρα. Κανόνες άκυροι. Σταθμά να «παίζουν». Ηθικές αξίες ζέρσει …«Τα παιδιά, τα παιδιά»…

κ. Νάσιουτζικ ειλικρινά λυπάμαι για πολλά. Εκλάβετε το κείμενό μου σαν μια γονεϊκή αγωνία μήπως πράξουμε αντίστοιχα λάθη. Μήπως παραδώσουμε βόλι θυμού, με επαναστατική επικάλυψη «Η ΤΑΝ» αποκρύπτοντας και από τους εαυτούς μας το ενδεχόμενο του θανάτου που εσωκλείει το Η ΕΠΙ ΤΑΣ…Η βία γεννάει βία… Πόνο… Κρίμα!...Για «Τα παιδιά» όλων…