Η ζωή δεν είναι κινηματογραφικό έργο...

Η ζωή δεν συμβαίνει απλά γύρω μας.  Δεν είμαστε απλοί θεατές. ΠΑΙΖΟΥΜΕ και ενίοτε ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ...

Καλά τα λέει η φιλενάδα μου...

-------

Παίζεις, ηλίθια!


Photo: Ionics/Flickr
Πόσα έργα παρακολουθεί παράλληλα το μυαλό; Μη ζητάς σχόλια. Δεν θέλω κουβέντες στα διαλείμματα. Μην μπερδεύεις το διάλειμμα με το "τέλος". Έχουμε μια σχετική «διευκόλυνση». Αυτοβούλως τελειώνουμε τα έργα, δια του σαματά, σε τούτη τη χώρα και νομίζουμε ότι τελειώνουν. Μπορεί στο Β' μέρος να μας αποτελειώσουν αυτά. 

Τα μάτια της. Τα δικά της. Σκελετός γυαλιών μαύρος. Λες και τα έβαλε σε κορνίζες. Μια για κάθε μάτι. Να μην μπορώ να διαφύγω από τα βλέμμα της. Όσο και ν΄ αλλάξει ο άνθρωπος, όσο και να τον περπατήσει ο χρόνος... Μάτια και γέλιο δεν αλλάζει. Ακόμα και τώρα. Με το μαντήλι της στο κεφάλι. «Αγόρασε μια περούκα! Τόσες ωραίες υπάρχουν» την προέτρεψε. «Δεν μιλάς σοβαρά;» της απάντησε. Ένα μαντήλι μες στο λουλούδι φόρεσε. Σαν κήπος αισιοδοξίας πάνω στο κεφάλι της. «Ούτε μια στιγμή δεν είπα "γιατί σε μένα;". Είπα θα το αντιμετωπίσω. Βέβαια, μερικές μέρες είναι δύσκολες». Αλλά όταν έχεις τέτοιο γέλιο. Αύριο 6η χημειοθεραπεία.

Τους παρατηρούσα. Εν, δυο. Παρέλαση. Σημαίες. Στολές. Θυμός. Πόσοι κύβοι συμπυκνωμένου θυμού αντιστοιχούν σε τούτη την κατσαρόλα που κόχλαζε χρόνια; Και δεν βρέθηκε ένας να στάξει μια σταγόνα ασφάλειας; Να κατευθύνει σε ένα «αξίζουμε κάτι καλύτερο». Τόση δα ελπίδα. Οι φοβισμένοι φωνάζουν πιο δυνατά. Οι απελπισμένοι πιάνονται στο πρώτο κούτσουρο που δηλώνει σανίδα. Πρόβατα. Να υπακούν σ΄ έναν αρχηγό. Σακάτης αρχηγός. Τόσο που φωνάζει για ν΄ ακουστεί. Φόβος πάνω στον φόβο. Τι να κουβαλάει κι αυτός; Σκεπασμένος μια τρύπια μπέρτα αρχηγίας! Διαβάζω κείμενα αρθρογράφων. Κοντοστέκομαι στον Χρήστο Χωμενίδη. 21.5.2013 «Ένα γέλιο θα τους θάψει».19.9.2013 «Να τεθούν εκτός νόμου. Αύριο κιόλας». Τι διαδρομή! Τι συναισθηματική μεταστροφή. Μόνο που η κοινωνία δεν είναι ποδήλατο. Τσακ και το στρίβεις. Τι να μου φταίει ο Χρήστος; Αλίμονο στη χώρα που περιμένει από πολιτικούς που κυβερνούν σαν να αρθρογραφούν.

«Ποιος κυβερνάει τελικά τούτον τον τόπο;». Δηλαδή έτσι ήταν; Και μετά; Λες να κόλλησε η βελόνα στο ίδιο τραγούδι ιστορίας;

Τους παρατηρώ. Δεν με πείθουν. Φωτιά στα μπατζάκια τους. Το έχω ξαναδεί το έργο. Μόνο για λίγες παραστάσεις το ανεβάζουν πάντα. Λες να τρίβουν τα χέρια τους για την ανέλπιστη τύχη; Ένας νεκρός! Αλλάζουν θέση τα ψηφαλάκια. Μοιράζονται αλλιώς τα χαρτιά της τράπουλας. Έφυγε ένας παίχτης από το καρέ. Έφυγε; Βιαστείτε. Σου ακούγομαι κυνική; Έγινα. Δεν ήμουν. Και μένα με τρομάζω. Χρόνια και χρόνια... Αχαλίνωτα. Έφτασαν τα «παιδιά» να απαιτούν όρια από τους «γονείς». Τέτοιοι γονείς, τέτοια παιδιά θα έβγαζαν. Δηλαδή περίμεναν με ευφράδεια να εξηγήσουν και τι ακριβώς θέλουν; Και τώρα... Φωτιά στα μπατζάκια. Προς ποία κατεύθυνση; Αν μπορούσα να κάνω μια ευχή και να πιάσει. Δώστε πίσω τα όρια στην κοινωνία! Φτιάξτε τα φρένα.

Γ. Ρουπακιάς, προφυλακιστέος. Αναζητούνται αυτοί που του έδωσαν την εντολή θανάτου. Η πεθερά του ξεσπάει «Ήταν καλός οικογενειάρχης. Τι φταίνε τα παιδιά του;». Πόσα κρύβουν κάτω από στρώματα οι «καλοί οικογενειάρχες»; Τι αποταμιεύουν για τα παιδιά τους! Πόσα φτύνει η έννοια «καλός οικογενειάρχης».

Κόρη Μιχαλολιάκου, Ουρανία. Κείμενό της «Αναρωτήσου αν μπορείς να τα χάσεις όλα μα όλα για μια ιδέα. Τη δική μας Ιδέα. Μπορείς να ζεις μόνο για μια Ιδέα; Εγώ μπορώ. ΕΣΥ;». Μια και μόνο ιδέα, Ουρανία; Θα σε τρομάξω με πληθυντικό αριθμό. Ιδέες;

Αγγελική, ετών 24. Αστυνομικίνα της ομάδας ΔΙΑΣ. Βλέπω τη φωτογραφία της. Την καμαρώνω. Μετά μελαγχολώ να χειροκροτώ το αυτονόητο. Για φαντάσου! Αναρωτιέμαι πόσες φορές θα έπαιξε στον διάλογο «Τι δουλειά κάνεις;», «Aστυνομικός». «Δηλαδή, μπασκίνι;». Η Αγγελική. Ετών 24. Λες να ξανα-συστηθούμε με τις λέξεις; «Aστυνoμικός». Μπορεί και με τα λειτουργήματα;

Παύλος Φύσσας. Και πάνω που ξέβρασε ο τόπος έναν αληθινό μάγκα... Στο χώμα;
Όσο ελαφριά και να τον σκεπάσει... Στο χώμα;

Γιατί ποτέ η ανθρωπότητα δεν χτύπησε «προσοχές» στο καλό; Γιατί δεν ακολούθησε τυφλά το συμβατό με τη συνείδηση; Υπάρχει μια συνείδηση; Καλλιεργείται η συνείδηση ή ενυπάρχει; Το καλό ή το κακό είναι παρά φύση στον άνθρωπο;

Η Εριέττα έχει φίλο στον παιδικό σταθμό ένα χάρτινο ποντίκι. Κάθε μεσημέρι πριν φύγει το αγκαλιάζει και του λέει «ψυχούλα μου, θα σε δω αύριο».

Πόσα έργα παρακολουθεί παράλληλα το μυαλό; Πάψε να μιλάς για «έργα». Είναι οι μέρες μας. Νομίζεις ότι παρακολουθείς; Παίζεις, ηλίθια.

Πρώτη μέρα στο "σχολείο"

Σήμερα ξεκινάς να πηγαίνεις στον παιδικό σταθμό.
"Είναι μικρός" μας λένε όλοι. Εμείς όμως βλέπουμε πολλά θετικά σε αυτό, οπότε και επιμένουμε.

Με πήρε η μαμά τηλέφωνο.  Είναι πιο αγχωμένη από 'σένα.  "Ο πρώτος αποχωρισμός" λέει συνέχεια. Την άκουσα καλά. Δεν είχες πολλές γκρίνιες.  "Πίπι μου (σπίτι μου)" είπες. Μετά πήγες να παίξεις με τα άλλα παιδάκια.

Περιμένω να μου πάρει τηλέφωνο η μαμά να μου πει πως πέρασες την υπόλοιπη μέρα...

Καλή αρχή αγόρι μου. 

Η ιστορία ενός "Ωραίου ανθρώπου"

Σου παραθέτω κείμενο που έγραψε η αγαπημένη μου για τον ΚΚ. 

(Έτσι υπέγραφε στο περιοδικό 4Τροχοί  - το περιοδικό που μεγαλώσαμε ο θείος σου ο Αντώνης κι εγώ. Ένα περιοδικό που άφησε ιστορία. Διάβασε και θα καταλάβεις.)

Καββαθάς Κώστας: Ειδική διαδρομή



Δεκαετία '80 σε ένα μεγάλο αθηναϊκό ξενοδοχείο. Παρουσίαση νέου μοντέλου μιας αυτοκινητιστικής εταιρείας. Δεκαεξαβάλβιδο... χόρταινες βαλβίδα. Υπεύθυνη για την υποδοχή των δημοσιογράφων, την εξυπηρέτηση και την πληροφόρησή τους. ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Νέα σειρά λουστρινένιων ανθρώπων. Σειρά. Έτσι γίνεται πάντα. Οι άνθρωποι που αγγίζουν εξουσία έχουν άλλη λάμψη. Άλλη στίλβωση. Και οι δημοσιογράφοι. Ύφος, ύφος, ύφος. Στόμφος, στόμφος, στόμφος. Ανάμεσά τους και ο «μαλάκας» που μου είχε πει την ατάκα «Το ράλι Ακρόπολις είναι καπιταλιστικό σπορ», υπεύθυνος στην ΕΡΤ. Τον παρακάμπτω, ενώ με λαχτάρα αναμένω εκείνον.

Θέλω να τον γνωρίσω. Σπεύδουν όλοι να πιάσουν πρώτες θέσεις... πόσες πρώτες να έχει μια αίθουσα; Ένας ελαφρύς μορφασμός όταν πρέπει να κατευθυνθούν σε άλλη σειρά και αυτόματο τσεκάρισμα μήπως «ανταγωνιστής» τους κάθεται σε καλύτερη. Παιχνίδια με εξουσίες και ισορροπίες... Σε δουλειά να 'μαστε! Εμφανίζεται σαν αόρατος. Ναι, όσο περίεργο και ν΄ ακούγεται. Ο Καββαθάς κι όταν εμφανίζονταν ήταν αόρατος. Κάθεται στο τελευταίο κάθισμα με ελαφρώς σκυμμένο κεφάλι. Ο πατέρας μου έλεγε για εκείνον στις κυριακάτικες κουβέντες του «ακέραιος, φερέγγυος, αμερόληπτος, καλό και ντροπαλό παιδί. Δεν πάει να του δώσεις διαφήμιση... εκείνος θα γράψει τη δική του γνώμη, ανεξάρτητα». Αυτός είναι! Μην πλησιάσεις να τον τιμήσεις... Θα νιώσει τόσο αμήχανα που θα τον συμπονέσεις. Ένας γοητευτικός άνδρας που μεγαλουργούσε σε ένα γοητευτικό επάγγελμα, με γοητευτικό αντικείμενο πόθου. Αυτοκίνητα... Τα χρόνια που τα ονόμαζαν «κούρσα» και φώναζαν «μη σε κόψει!». Θα μπορούσε να επιζητάει φώτα, να χαριεντίζεται ασύστολα. Πας καλά; Μιλάμε για τον Κώστα Καββαθά. Διάβαζα τους 4ΤΡΟΧΟΥΣ. Τις μεσαίες σελίδες του Αντίλογου. Το έλεγες και κρυφό σχολειό. Αυτοκινητιστικό περιοδικό «και καλά» για ξεψάρωμα. Για να βολεύει τους λοιπούς. Να μην αναφέρεται στις κυκλοφορίες και ας ήταν νούμερο 1! Ποιοι έγραφαν στον Αντίλογο; Νίκος Δήμου συγγραφέας και του «Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας», Νίκος Μάργαρης οικολογικά πριν μάθουμε τη λέξη οικολογία, Κώστας Ζουράρις (με λεξικό τον διαβάζαμε στην αρχή όλοι), Σαράντος Καργάκος, Ριχάρδος Σωμερίτης, αργότερα ο Χρήστος Μιχαηλίδης, Θέμος Αναστασιάδης, Κοσμάς Βίδος... άντε και Ρέα Βιτάλη. Αυτοκινητιστικό περιοδικό, σου λέει ο άλλος!

Και, βέβαια, στις πρώτες σελίδες να γράφει ο Κ.Κ το δικό του «κατηχητικό» και να διηγείται για παράδειγμα το πρώτο του ταξίδι στην Έκθεση της Γενεύης το 1968 και να σημειώνει «εδώ είμαστε, είπα στον εαυτό μου. Σε λίγα χρόνια σ΄ αυτούς εδώ τους χώρους, θα εκτίθενται και αυτοκίνητα που είναι σχεδιασμένα και κατασκευασμένα στην Ελλάδα. Δεν μπορεί...». Μπορεί, μάστορα. Και συνέχιζε «Τα όνειρα χάθηκαν στο μπλα μπλα των πολιτικών, στη συμπλεγματική μπουρδολογία των κομματικών εργατοπατέρων και στο μέγα έγκλημα που ακούει στο όνομα “ελληνικό δημόσιο”. Οι τρεις αυτές ομάδες ηλιθίων εμπόδισαν τις ιδιωτικές επενδύσεις με αποτέλεσμα σήμερα, να μην έχουμε όχι ελληνικό αυτοκίνητο αλλά ούτε αλάτι. Που το εισάγουμε αφειδώς, ίσως γιατί ο κομματάρχης δεν θέλει τις αλυκές “που καταστρέφουν το περιβάλλον” αλλά στην ουσία θέτουν σε κίνδυνο τα καταπατημένα χωράφια που θα γίνουν “μπάνγκαλοους”». Χρονολογία κειμένου 80, 90, 95, 96, 97, 98, 99, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004... Και δώστου! Γραφικός ο Καββαθάς.

Παράλληλα η Ελλάς ενημερώνονταν από τον περιοδικό τύπο «Πώς να τον πάρετε από αφτιά και κώλο συγχρόνως», οι Ελληνίδες κυρίες πλουσίων κυριών φωτογραφίζονταν με τα άπειρα παπούτσια της γκαρνταρόμπας τους και ο μουντζούρης της τράπουλας περνούσε από χέρι σε χέρι. Όλοι βιώναμε χαρές, πανηγύρια και κλείναμε τις συζητήσεις μας με τη λέξη «super!» ή «μαλάκα μου, τι μαλακία είπε ο μαλάκας». Το μέλλον περίμενε να μας καταπιεί, αλλά με χαρές. Θα μου πεις, ωραία τα έλεγε, αλλά τι έκανε; Αυτό τον ξεχώριζε. Ήταν πρακτικός. Πνίγονταν στις ιδέες αλλά οργάνωνε το πώς θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν, συνδέονταν-συνεργάζονταν με πανεπιστήμια, εμπιστεύονταν νέους ανθρώπους, διοργάνωνε διαγωνισμούς απευθυνόμενος σε σπουδαστές, κατέθετε πλάνα και σχέδια, σπάνια χτυπούσε πόρτες υπουργείων... «Γραφικός ο Καββαθάς». Χόρτασε ενθαρρυντικά χτυπήματα στην πλάτη. Μου θύμιζε φόρμουλα. Σταθερός στη θέση του, ενώ έτρεχε με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Όγκωσαν τα περίπτερα με περιοδικά κρεμασμένα από μανταλάκια και οι συναθροίσεις με εκδότες με πούρα στο στόμα. Δεν ξιπάστηκε, δεν ήρθε σε αλισβερίσια, δεν κιότεψε. Πάντα μελαγχολικός αλλά δυναμικός. Σε μια δική του στρατόσφαιρα. Με τη Σοφία στο πλευρό του, ισοβίως, με τα 1.000 αδέσποτα, με τους ίδιους φίλους και με την αιώνια «γκρίνια» του. Την Καββάθιο γκρίνια στο «Κωσταλέξι του». (έτσι του το είχα βαφτίσει και χαμογέλασε... ποτέ δεν γέλασε). Να ταξιδεύει, ούτε ξέρω και ‘γω σε πόσα ταξίδια τον χρόνο, να ενημερώνεται για ό,τι καινούργιο σε τεχνολογία και επιστήμη και να το κάνει εργαλείο στη δουλειά του, να τρέχει με τη μηχανή του, να πετάει με ανεμόπτερα, ελικόπτερα, Μιράζ... Όσο για τα αυτοκίνητα; Πρέπει να το καταθέσω να μείνει. Να το έχει η νέα γενιά, που κατακλύζει τα εργαστήρια δημοσιογραφίας, να το θυμάται. Όταν μια μεγάλη εταιρεία αυτοκινήτων, με τεράστιο διαφημιστικό πρόγραμμα, τον απείλησε προκειμένου να γράψει ένα κείμενο να «γαληνέψει» μια κριτική αρθρογράφου, εκείνος πολύ απλά διέκοψε τη συνεργασία αδιαφορώντας για το διαφημιστικό κονδύλι. Κλασικός Καββαθάς. Πώς το έλεγε ο σημαντικός μου; Ακέραιος, φερέγγυος, αμερόληπτος, έντιμος, καλό και ντροπαλό παιδί. Πάρτε λεξικό για τις λέξεις. Έχουν χαθεί από το λεξιλόγιο. Οι αναγνώστες των εντύπων του; Ειδική κατηγορία. Το ένιωσα από το πρώτο κείμενο. Από το πρώτο γράμμα που έλαβα από αναγνώστη. Άσπρος φάκελος, μπλε άσπρο σιρίτι ένα γύρω. 4τροχίτες! Τι να σας λέω; Τυχερή για ό,τι έζησα και ζω. Πόσο μάλλον για ό,τι ζούσε και ζει και θα ζει εκείνος! Λες και ήταν απόφοιτοι από την Καββάθιο σχολή. «Κύριε Καββαθά». Λες και σε κλώτσαγε «το σύστημά τους» αν δεν είχες τα στοιχεία της σεμνότητας, της απλότητας, της ευγένειας. «Θα παραδίδεις δισκέτα κάθε 20 του μηνός και κοίτα μην πάρουν ποτέ τα μυαλά σου αέρα». Α, ρε μάστορα! Έτσι τον προσφωνώ ανέκαθεν. Ο δάσκαλος διδάσκει, ο μάστορας διδάσκει και δείχνει. Μάστορας!

Και μετά; Μια λάθος συνεργασία. Μια εμπορική κίνηση έξυπνη, αλλά με λάθος επιλογή συνεργάτη. Δείξτε μου έναν Έλληνα που δεν την πάτησε. Που δεν εμπιστεύτηκε λάθος. Δείξτε μου! Μόνο τα ανθρωπάκια που πίνουν φραπόγαλο και ξύνουν διαχρονικά τους όρχεις τους μέχρι να ματώσουν, κριτικάροντας και ξεπετώντας ένα «όλοι τα ίδια σκατά είναι». Επιταγές σφραγισμένες, ό,τι έβγαλε φωτιά και στάχτη, αγώνας, αξιοπρέπεια. Θα το έλεγες και τύφλα να 'χει η αρχαία τραγωδία. Οι Τεχνικές Εκδόσεις αρχικά παραδίδονται στα χέρια του ομίλου Λυμπέρη. Θάνατος πριν τον θάνατο. Λογικά, τότε πέθανε. Νεκραναστημένος έκτοτε. Πώς να συνεργαστούν δυο πλάτες; Τι κοινό να είχαν; Δυο εκ διαμέτρου αντίθετες φιλοσοφίες. Η οικονομική διαχείριση περνάει εξ ολοκλήρου στα χέρια Λυμπέρη. Πορεία προς τον τερματισμό. Λάστιχα. Κλαταρίσματα. Προσπάθειες. Αγωνιστής. Τώρα θα τα παράταγε; Σκέψεις, αρνήσεις, προτάσεις, ακυρώσεις, αντιμέτωπος με το «τα λεφτά μας» συνεργατών και υπαλλήλων, ενώ το ταμείο το είχε άλλος. Μια εταιρεία που από την ίδρυσή της, 38 χρόνια, δεν είχε καθυστερήσει λεπτό τη μισθοδοσία, δεν είχε ούτε μια οικονομική ατασθαλία με το ελληνικό κράτος, ούτε μια ανεκπλήρωτη υποχρέωση, ούτε ΙΧΝΟΣ αλισβερισιού με «επιδοτήσεις», έστω και έμμεσες... Και από την άλλη, μια οικονομική κρίση, ανεργία στο επάγγελμα, υποχρεώσεις ανοιχτές των υπαλλήλων και συνεργατών. Για δες καιρό που διάλεξε... Εκβράζονται βρωμόνερα. Φθηνοί. Προδοσία. Το παιδί τρώει το παιδί. Είθισται! 4 Τροχοί χωρίς Καββαθά. Τι τροχοί; Αν δεν είσαι χοντρόπετσος. Αν δεν είσαι καθίκι. Αν δεν έχεις εξοικειωθεί με την απατεωνιά. «Θέλω να πεθάνω μόνος μου σαν τους γερασμένους ελέφαντες». Ο μάστορας έχει διαλέξει τη δική του μοναχική πορεία. Αξιοπρεπής. Υπεύθυνος. Μια ζωή κουβάλαγε «δανεικούς» σταυρούς. Σταυρούς που δεν του αναλογούσαν. Και ήταν το μόνο που με θύμωνε! Όποτε τον έκανα να γελάσει, το φρενάριζε «μαστόρισσα, υπάρχουν άνθρωποι που πεινάνε ενώ εμείς γελάμε»... Φαντάσου τον τώρα. Αντιμέτωπο με τον δικό του σταυρό. Θα μπορούσα να σεβαστώ την απομόνωσή του. Παλιά του τέχνη κόσκινο... Μόνο που... Κάθε μέρα λαμβάνω ένα σωρό mail αγνώστων. Αρχίζουν «4ΤΡΟΧΙΤΗΣ είμαι, κα Βιτάλη». Το καθένα κλείνει με άλλον τρόπο. Αλλά όλα αναδύουν την ίδια ακριβώς μελαγχολική αίσθηση. Μας λείπει πολύ. Έχουμε ανάγκη τώρα, όσο ποτέ, ανθρώπους σαν τον Κώστα Καββαθά. Άσε την «Αφρική», μάστορα. Λες και δεν έχουμε εδώ ζούγκλα! Πετάνε ελέφαντες με Μιράζ;

Ταξιδιώτης

Εδώ και μερικές ημέρες η γιαγιά Γεωργία είναι άρρωστη και αναγκάστηκε να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο.
Όπως καταλαβαίνεις, δεν μπορούσε να σου κρατάει συντροφιά, οπότε μετακόμισες στη Γλυφάδα.  Ταυτόχρονα, η μαμά έπρεπε να λείψει με τη δουλειά της στο εξωτερικό οπότε έχασες και τη μανούλα.  Ο μπαμπάς στο νοσοκομείο και η μανούλα μακριά...

Ευτυχώς είχες τη Νένη σου και πέρασες καλά αυτές τις ημέρες.
Με πολύ παιχνίδι και όμορφες στιγμές στην πυλωτή του σπιτιού της γιαγιάς στη Γλυφάδα.

Προχθές επέστρεψε η μαμά και σε φέραμε για μια μέρα επάνω.  Χθες το βράδυ σε πήγαμε πάλι κάτω... Είσαι ένας μικρός ταξιδιώτης.

Χθες, όταν η μαμά γύρισε από τη Γλυφάδα ήταν πολύ στεναχωρημένη.  Όχι μόνο για το θέμα του παιδικού σταθμού αλλά κυρίως για το ότι ακόμα μια φορά ήταν αναγκασμένη να σε αποχωριστεί.

Την Κυριακή θα φύγω εγώ ταξίδι με τη δουλειά και θα επιστρέψω μετά από 5 μέρες... Πόσ θα μου λείψετε, δεν λέγεται....

Παιδικός Σταθμός

Με τη μανούλα σου χθες, είδαμε έναν ακόμα παιδικό σταθμό.  Θέλουμε οπωσδήποτε να σε πάμε για πολλούς και διάφορους λόγους.  Ο πιο σημαντικός είναι η κοινωνικοποίησή σου. 

Μέχρι σήμερα οι άνθρωποι που γνωρίζεις είναι λίγοι και τα παιδάκι που συναναστρέφεσαι ακόμα λιγότερα.  Θεωρούμε λοιπόν ότι πρέπει να αρχίζεις να έρχεσαι σε επαφή μαζί τους για να γνωρίσεις τον κόσμο καλύτερα.

Ο τελευταίος σταθμός που είδαμε ήταν και ο καλύτερος από άποψη περιβάλλοντος.  Τώρα από θέμα παιδαγωγών... Δεν το γνωρίζω.  Ο χρόνος θα δείξει.

Η μαμά ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι το παιδάκι της μεγάλωσε.  Ήταν πολύ στεναχωρημένη χθες το βράδυ.  Συνειδητοποίησε ξαφνικά ότι το παιδάκι της είναι έτοιμο να ανοίξει τα φτερά του...

Πόσο πολύ σε αγαπάει...

Χρόνια πολλά!!!!

Σαν σήμερα, πριν από δύο χρόνια ήρθες στη ζωή μας και την άλλαξες εντελώς. 

Δεν θα την ξεχάσω ποτέ τη μέρα αυτή.Το ίδιο και η μαμά σου. Είναι πολλές φορές που συζητάμε και διαπιστώνουμε πως θυμόμαστε ακόμα και λεπτομέρειες...

Να είσαι καλά παιδάκι μας.  Να είσαι καλά ανθρωπάκι μας.

Σε αγαπάμε όσο δεν φαντάζεσαι.  Θα είμαστε εδώ για 'σένα για όσο μας χρειάζεσαι.

Να είσαι γερός και πάντα να προσπαθείς αυτά που ονειρεύεσαι να τα κάνεις πραγματικότητα.

Η φωτογραφία είναι από την πρώτη μας εκδρομή, στο Διακοπτό, όταν ήσουν 3+ μηνών.