Ματιές....

Τις τελευταίες ημέρες έχεις αρχίσει να ΚΟΙΤΑΣ!!! Το τονίζω γιατί πλέον το βλέμμα σου εστιάζει σε'μας!

Σου μιλάμε και μας κοιτάς στα μάτια!  Πόσο απολαμβάνω αυτές τις στιγμές δεν φαντάζεσαι...

θα ήθελα να μπορούσα να μπω στο μυαλό σου να μάθω τι σκέφτεσαι.  Τι σε φοβίζει, τι σε κάνει να χαίρεσαι, τι σε κάνει να γελάς...

Όχι από περιέργεια αλλά από αγάπη. Θα μου πεις, αυτά είναι τα λεγόμενα "εγκλήματα αγάπης".

Να καταπατάς την ελευθερία του άλλου στο όνομα της αγάπης.

Χθες γιόρταζε ο παππούς ο Μίμης.  Παρόλο που ήμουν κουρασμένος ήθελα πάρα πολύ να  πάμε να του ευχηθείς! Έπεσα διάνα.  Χάρηκε πάρα πολύ που σε είδε και μας ευχαρίστησε πολλές φορές που σε πήγαμε.  Τον έβλεπα πόσο χαιρόταν όταν σου μιλούσε κι εσύ τον κοιτούσες μέσα στα μάτια.  Μου αρέσει πως λέει το όνομά σου τραγουδιστά... 

Έχει ανάγκη από τέτοιες όμορφες στιγμές.  Είναι πολύ ρομαντικός κι ευαίσθητος και τον καταλαβαίνω πόσο του αρέσουν τέτοιες κινήσεις.  

Σήμερα με τη μαμά θα πάμε μια εκδρομούλα για να κοιμηθούμε.  Εσύ θα μείνεις στη γιαγιά τη Ζωρζία και τον παππού τον Γιάννη.  Θα μας λείψεις πάρα πολύ.  Υπόσχομαι στην επόμενη εκδρομή να σε πάρουμε μαζί μας και να περάσουμε όλοι μαζί ένα Σαββατοκύριακο!

Θα μου λείψεις αγαπάκι μου!!!

Σ.Κ. Forever

Τα Σαββατοκύριακα είναι η μεγαλύτερη απόλαυση!!!


Πραγματικά απολαμβάνω πολύ να σε έχουμε στην αγκαλιά μας τα πρωινά του Σ.Κ. και να σε παίζουμε να σε χαϊδεύουμε να σε φιλάμε...


Αυτή την Κυριακή, όσο η μαμά έφτιαχνε το γάλα σου, εμείς ακούγαμε τραγούδια και χορεύαμε. Μη φανταστείς τίποτα τρελούς χορούς... Στο κρεβάτι ξάπλα ήμουν, σε είχα ανάμεσα στα πόδια μου και σε χόρευα.
Φαινόταν πως το απολάμβανες αλλά κάποια στιγμή η πείνα υπερίσχυσε με αποτέλεσμα να έρθει το γνωστό νιαούρισμα!!!


Χθες το απόγευμα ήσουν πάλι νευρικός... Κάτι σε ενοχλούσε.  Νύσταζες αλλά δεν μπορούσες να κοιμηθείς.  Εγώ έπρεπε να τρέξω για κάτι χαζομάρες στην πολυκατοικία και η μαμά σου είχε αναλάβει δράση.  Όταν τελικά ξέμπλεξα, σου έκανα τις γνωστές χορευτικές φιγούρες αλλά πάλι δεν κατάφερα να σε ηρεμήσω... 


Ο νονός σου ο Θοδωρής που είχε έρθει σπίτι είπε να σε πάρει αγκαλιά και τελικά τον φιλοδώρησες με έναν μεγαλοπρεπέστατο εμετό!!!!
"Ρουκέτα" όπως είπε και ο ίδιος!  Μετά σε τάϊσα πάλι ενώ η μαμά ανησυχούσε γιατί είχες φάει πάρα πολύ... Τελικά, αφού έφαγες και τα δάχτυλά σου, πήγεσ στην αγκαλιά της μαμάς και αποκοιμήθηκες...


Ανυπομονώ να έρθουν οι στιγμές που θα μπορείς να μου πεις τι σε βασανίζει για να μπορώ να σε βοηθήσω καλύτερα...


Σε αγαπώ πολύ μικρούλη μου...

Γιαγιά Ζωρζία

Χθες ήταν σειρά της γιαγιάς σου της Ζωρζίας να σε κρατήσει!

Από ότι έμαθα πρωί πρωί που με πήρε για ενημέρωση, τα πήγατε περίφημα.  Βέβαια, η γιαγιά σου είναι πολύ προληπτική, κουσούρι που κουβαλάει λόγω καταγωγής από τη Σμύρνη.

Οπότε είναι απόλυτα φυσιολογικό που ήταν τόσο χαρούμενη που είχες κάνει τα κακά σου μέσα στα χέρια της την ώρα που σε τάϊζε!!! Λεφτά λεφτά μου έλεγε! Αν έχει δίκιο θα καταργήσω τις πάνες... και θα σε κρατάω συνέχεια στα χέρια μου!!!

Σήμερα ήταν μια δύσκολη μέρα στο γραφείο.  Ανυπομονώ να γυρίσω και να σε πάρω αγκαλιά...

Αρχίζει Σαββατοκύριακο παιδάκι μου και θα σε χαρώ πολλές πολλές ώρες!!!!

Βρε παιδάκι μου!!!

Βρε κουκλί μου, βρε αγόρι μου όμορφο, βρε αγαπάκι μου,  είχες τόσες μέρες να με δεις και μου κρατάς μούτρα?? Ούτε να γυρίσεις να με κοιτάξεις?  Ούτε ένα χαμόγελο στον μπαμπάκα σου??

Δεν πειράζει!  Μου φτάνει που σε είχα στην αγκαλιά μου.  Που σε είδα να έχεις μεγαλώσει κι άλλο... Να έχουν αλλάξει οι αντιδράσεις σου και να γίνεσαι ακόμα πιο "ανθρωπάκι"!

Το βράδυ κοιμήθηκες 7(!) ώρες συνεχόμενα!!! Από τις 9.30 μέχρι τις 3.30!!! Ξύπνησες, σε τάϊσε η μαμά και κοιμήθηκες αμέσως!!! Μετά ξύπνησες στις 6, σε τάϊσα και κοιμήθηκες πάλι αμέσως!!

Βρε, λες να άρχισες τις καλές συνήθειες?  Η αλήθεια είναι πως η μαμά σε κράτησε ξύπνιο όλη τη μέρα και ίσως να κουράστηκες.  Δεν παύει όμως να ήταν μια μεγάλη αλλαγή για όλους μας!

Είσαι υπέροχη φατσούλα και δεν σε χορταίνω.  Ανυπομονώ να γυρίσω σπίτι να σε δω... Κι εσένα και την μανούλα σου...

Μου έλειψες παιδάκι μου!!!

Παιδάκι μου γλυκό, σήμερα επιτέλους θα σε δω μετά από 3 μέρες!!!

Λόγω επαγγελματικού ταξιδιού ήμουν εκτός Ελλάδος και μου λείψατε πάρα πολύ και εσύ και η μητέρα σου!

Αύριο πάλι με νέες εμπειρίες! 

Έμαθα από τη μαμά σου πως κάνεις τρελά πράγματα!!! Για να σε δω! Θα με θυμάσαι???

Μανούλα!

Σήμερα θα ήθελα να πω μερικές κουβέντες για τη μανούλα σου.


Σας έβλεπα χθες το βράδυ μαζί και ένιωθα απίστευτη ευτυχία.  Την έβλεπα πως σε κοίταζε, πως σε χάϊδευε, πως σε περιποιούνταν... Έβλεπα την ευτυχία στο πρόσωπό της.


Κάθε μέρα ξεπερνάει τις δυνάμεις της για να είσαι εσύ καλά!  Βλέπω μπροστά μου την πραγματική σημασία της λέξης "Μητέρα". Είναι υπέροχο να νιώθω πως κι εσύ παίρνεις την ίδια αγάπη που πήρα κι εγώ από τη δική μου μητέρα όταν ήμουν παιδί.


Να την προσέχεις και να την φροντίζεις γιατί σε λατρεύει.  Έτσι να την αγαπάς κι εσύ.

Μεγάλες αλήθειες...

Αγόρι μου, 


όταν θα διαβάζεις αυτό το ημερολόγιο, δεν ξέρω ποια θα είναι η κατάσταση στο περιβάλλον γύρω σου. 
Θέλω όμως να σου μεταφέρω το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσα εγώ. Αν δεις κάτι από τα παρακάτω να συμβαίνουν γύρω σου, τότε να είσαι σίγουρος πως γνωρίζεις και τη συνέχεια.


Διάβασέ το.  Έχει πολύ ενδιαφέρον και το έχει γράψει ένας πολύ έγκριτος δημοσιογράφος της εποχής μου.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ».

Χειρότερο απ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ όλα είναι το δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ’ αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος. Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ απολυθούν κάποιοι απ αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμένο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι αυτό θέλω να τελειώνουμε.

Μπανάκι - Μανάκι

Όταν σε κάνουμε μπάνιο είσαι φοβερή φάτσα!
Ξυπνάς με γκρίνια διότι πεινάς κι εμείς σε παίρνουμε από τα μούτρα και σε χώνουμε στην μπανιέρα. Το απολαμβάνεις όμως πάρα πολύ!
Έχεις μια φατσούλα γεμάτη ηρεμία, μας κοιτάς που κάνουμε σαν βλαμμένα γύρω σου και δείχνεις να απολαμβάνεις την περιποίηση.
Το πάρτυ αρχίζει μόλις σε βγάλουμε διότι αρχικά κρυώνεις και αμέσως μετά θυμάσαι ότι πεινάς!


Έ ρε γλέντια! Είναι το δεκάλεπτο της συμφοράς! μιλάμε για πολύ κλάμα!!


Ευτυχώς πλέον σε κάνουμε μπάνιο μέσα στο μπανιεράκι σου διότι στην αρχή σε κάναμε στο χέρι.  Ήταν ο μεγαλύτερος φόβος μας. Μη μας γλιστρήσεις και πέσεις... Ευτυχώς ήμασταν πάντα προσεκτικοί κι έτσι επιβίωσες και από αυτή τη δοκιμασία!


Χθες το βράδυ ήσουν πάλι ανήσυχος... Εγώ είχα πέσει για ύπνο από νωρίς και σε είχε αναλάβει η μανούλα.  Στη μία το βράδυ ξύπνησα από το κλάμα σου και τον απορροφητήρα. Σε πόναγε πάλι το στομαχάκι σου.  Από τη μια λυπόμουν τη μανούλα σου που ήταν κουρασμένη και στεναχωρημένη που σε έβλεπε έτσι, από την άλλη όμως χάρηκα διότι ήταν η πρώτη φορά που κατάφερα να σε ηρεμήσω. Μέχρι χθες γινόταν πάντα το αντίθετο. Μόλις έφευγες από τα χέρια μου ηρεμούσες...
Μετά από μία ώρα κατάφερες να κοιμηθείς εξουθενωμένος από το κλάμα...


Ευτυχώς το βράδυ κύλησε πολύ ήρεμα.

Βραδιά ανδρών!

Δύο τα σημαντικά γεγονότα της χθεσινής ημέρας!

1. Μέρα με την ημέρα έχεις αρχίσει να γίνεσαι περισσότερο "ανθρωπάκι" και δεν εννοώ μόνο αναφορικά με το μέγεθος, όπου παρεμπιπτόντως έχεις φτάσει τα 4,5 κιλά!!!  Χθες σου έβγαζα τη γλώσσα και μου έκανες κι εσύ το ίδιο!  Ήταν πολύ όμορφο να σε βλέπω να αντιδράς σε κάτι που σου κάνω. Να μου απαντάς με τον ίδιο τρόπο. Σε χαζεύαμε με τη μανούλα σου και γελούσαμε. Στην αρχή νομίζαμε πως ήταν τυχαίο αλλά όταν το επανέλαβες 3-4 φορές, ήμασταν σίγουροι πως δεν είμαστε τόσο "χαζογονείς"!  Το βραδάκι, έγινες πάλι γκρινιάρης.  Μακάρι να ξέραμε τι σε ενοχλεί ψυχούλα μου... Κάναμε τα πάντα για να σε ηρεμήσουμε αλλά δεν δούλευε τίποτα. Τελικά, μετά από δύο ώρες με κλάματα, έφαγες και κοιμήθηκες.

2. Το βράδυ σε ανέλαβα πλήρως εγώ γιατί η μανούλα ήταν κουρασμένη. Ξύπνησες στις 3 παρά, έφαγες λίγο και κοιμήθηκες αμέσως! Αγγελούδι!  Ξύπνησες ξανά στις 5, έφαγες ένα σχεδόν  πλήρες γεύμα για τα δεδομένα τα δικά σου  (120ml)  και μετά από 1 ώρα είχες πάλι κοιμηθεί!  Υπέροχο! Ούτε με κούρασες, ούτε κουράστηκες ούτε τίποτα! 

Ανυπομονώ να σε δω το βράδυ αγαπάκι μου!

Φιλιά!!!

Χθες ένιωσα πως μου είχες λείψει πάρα πολύ... Σε είχα όλη την ώρα στην αγκαλιά μου, σε έπαιζα, σε χάϊδευα και σε φιλούσα! Σε φιλούσα συνέχεια στα μαγουλάκια, στα ποδαράκια στα χεράκια... 


Κάποια στιγμή που σε άφησα άρχισες να γκρινιάζεις. Σε πήρα και πήγαμε στο κρεβάτι μας.  Εκεί ξαπλώσαμε και οι δύο μαζί και σου έκανα μασαζάκι, σε χάϊδευα, σου μιλούσα και μόλις τελείωσε και η μαμά το μπανάκι της, είχαμε ξαπλώσει όλοι μαζί και τα λέγαμε.  Στο τέλος εμείς οι δύο κοιμηθήκαμε και η μανούλα μας έβγαζε φωτογραφίες.


Κάθε μέρα που περνάει νομίζω πως σε αγαπώ ακόμα περισσότερο...

Ζήλιες!!!

Πέρασε το Σαββατοκύριακο και δεν σε απολαύσαμε πολύ.  Λόγω της κούρασης είπαμε με την μανούλα σου να σε αφήσουμε στην γιαγιά την Ελένη την Παρασκευή το βράδυ. Έτσι κι έγινε και καταφέραμε να πάρουμε λίγες δυνάμεις.


Το Σάββατο ήρθαμε να σε δούμε και να σε πάρουμε πίσω στην αγκαλιά μας.


Εγώ άρχισα τις ζήλιες γιατί προτιμάς την αγκαλιά της μανούλας σου από τη δική μου.  Έτσι έλεγα σε όλους πως είμαστε μαλωμένοι. 
Αυτό βέβαια στεναχώρησε τη μανούλα σου γιατί νόμιζε πως το εννοούσα! Μα είναι δυνατόν να είμαι μαλωμένος με εσένα???


Εσύ άρχισες να τρως λιγότερες ποσότητες με αποτέλεσμα να ξυπνάς περισσότερες φορές. Πλέον κάθε 2,5 με 3 ώρες είσαι στο πόδι και πεινάς!  Εμείς περιμέναμε πως και πως το αντίστροφο και τώρα πρέπει να βρούμε τρόπο να σε γυρίσουμε στα παλιά!  


Για να δούμε αν θα τα καταφέρουμε!


Έχω να σε δω από χθες το απόγευμα και μου λείπεις...

Αδύναμος...

Χθες το απόγευμα είχαμε πάλι τα ίδια... 

Πονάς, υποφέρεις, ζορίζεσαι, δεν σε χωράει ο τόπος... κι εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να σε κοιτάμε. Να 'ξερες πόσο πονάει το να νιώθεις ανήμπορος να βοηθήσεις τον άνθρωπο που αγαπάς...

Ευτυχώς το βράδυ ηρέμησες.  Κοιμήθηκες και ξεκουράστηκες.

Το ίδιο κάναμε κι εμείς. Από τις 10 είχαμε κοιμηθεί. Αν μας το έλεγε αυτό κάποιος λίγους μήνες νωρίτερα θα γελούσαμε.  Κι όμως αυτός ο ύπνος ήταν ο καλύτερος!!

Παρατηρούσα τη μαμά σου.  Έχει κουραστεί υπερβολικά. Πονάνε τα γόνατα της, η πλάτη της, τα χέρια της.  Ξεχαρβαλώθηκε όπως λέει και η ίδια. Την έβλεπα πόσο ήρεμα κοιμόταν και καταλάβαινα πόσο ανάγκη έχει τον ύπνο και την ξεκούραση!

Είμαστε όμως πολύ ευτυχισμένοι. Σε κοιτάμε πως μεγαλώνεις καθημερινά και αμέσως ξεχνάμε την κούραση ή την αϋπνία. Μας χαρίζεις ένα χαμόγελο και όλα διαγράφονται μονομιάς.

Σε αγαπάμε πάρα πολύ...

Απαρηγόρητος!

Το βράδυ που πέρασε, ήθελα να δώσω μια γερή ανάσα ξεκούρασης στη μανούλα.

Έτσι λοιπόν όταν ξύπνησες από τον απογευματινό ύπνο γύρω στις 12 το βράδυ (!!!) σου έφτιαξα το γάλα σου, σε τάισα, σε άλλαξα και κάπου εκεί... το χάος.

Το μάτι σου έγινε σαν της γαρίδας! Δεν βολευόσουν πουθενά και τίποτα δεν μπορούσε να σε συνεφέρει! Πιπίλα, έξτρα γάλα, ξάπλα στον καναπέ, καθιστοί στον καναπέ απέναντι από τον πίνακα που σου αρέσει, ξάπλα στο ριλάξ, όρθιος για βόλτες στο σαλόνι, βόλτες μπαλκονάτες (θα σου εξηγήσω άλλη φορά τι είναι αυτό) μέχρι και την έσχατη λύση του απορροφητήρα επιστράτευσα αλλά και αυτή λειτούργησε για λίγα λεπτά μόνο... Και ξανά, πιπίλα, έξτρα γάλα, ξάπλα στον καναπέ, καθιστοί στον καναπέ απέναντι από τον πίνακα που σου αρέσει, ξάπλα στο ριλάξ... και ξανά και ξανά...

Στο τέλος σου είπα: "Εντάξει κύριος! Κέρδισες!" και άναψα όλα τα φώτα στο σαλόνι για να γίνει πάλι μέρα που από ότι φαίνεται σου αρέσει πιο πολύ από το σκοτάδι! Ηρέμησες πάλι για 10 λεπτά και μετά άρχισες πάλι... Η ώρα είχε πάει 2.30 και στο τέλος σηκώθηκε και η μητέρα σου από τα κλάματα σου.  Μόλις πήγες στην αγκαλιά της, ηρέμησες... Δεν ξέρω αν φταίει αυτό το δέσιμο μαμάς και γιού ή αν απλά είχες εξαντληθεί από το κλάμα επί δύο ώρες αλλά μέσα σε 5 λεπτά κοιμήθηκες...

Τουλάχιστον είχε προλάβει η μανούλα και είχε ξεκουραστεί οπότε, κατά το ήμισυ, ο στόχος επετεύχθη! 

Ήταν μια εμπειρία από αυτές που σηκώνεις τα χέρια ψηλά! Όταν σε βλέπω έτσι νευρικό και αγχωμένο και στεναχωρημένο και δεν μπορώ να κάνω κάτι, τρελαίνομαι... Αυτό παθαίνει και η μανούλα και είναι το μόνιμο άγχος μας... Αυτό παθαίνεις όταν αγαπάς πολύ...

Στις 5.30 ξύπνησες γιατί πεινούσες... Συγγνώμη αλλά δεν κατάλαβα τίποτα κι έτσι σε ανέλαβε η μανούλα...

Τετάρτη 05/10/2011

Ημέρα πρώτη,

Η μάλλον για να είμαστε ακριβείς, Ημέρα 31η!

Είσαι ένα μήνα μαζί μας και όμως έχεις αλλάξει τόσο πολύ! 

Κάθε μέρα που γυρίζω από τη δουλειά σε βλέπω και διαφορετικό. Κάτι έχει αλλάξει στο βλέμμα σου, στο πρόσωπό σου, στην όψη σου, στις αντιδράσεις σου.  

Το βλέμμα σου μονίμως κολλημένο στον κόκκινο πίνακα πάνω από τον καναπέ!  Θα γίνεις καλλιτέχνης μωρέ?

Από την πρώτη μέρα σου έκανε εντύπωση αυτός ο πίνακας.  Στην αρχή νόμιζα πως είναι τυχαίο μα όταν άλλαξα θέση και το βλέμμα σου ήταν ακόμα εκεί... με έπεισες...

Τις τελευταίες ημέρες έχεις αρχίσει και μας παρατηρείς. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το προηγούμενο Σάββατο. Σε είχα στα χέρια μου και σου έκανα γκριμάτσες και εντελώς ξαφνικά, χαμογέλασες! Μπορεί να ήταν τυχαίο αλλά μετα βίας συγκράτησα τα δάκρυα μου.

Χαμογελάς και στη μανούλα!  Όταν σου μιλάει και σου κάνει αστείες φωνές. Η γιατρός λέει πως είναι τυχαία αυτά και πως το πρώτο σου χαμόγελο θα μας το χαρίσεις μετά από 2 εβδομάδες.  Θα σε περιμένω!

Χθες το βράδυ ήσουν ανήσυχος και αυτό συνέχισε και το μεσημέρι από ότι μου είπε η μανούλα. Λογικά πρέπει να είναι οι κωλικοί που πιάνουν όλα τα παιδάκια... Εσύ βέβαια γίνεσαι σαν το μπαρμπούνι κατακόκκινος από το σφίξιμο!

Η γιατρός είπε να μην ανησυχούμε, όλα καλά! Όλα φυσιολογικά!

Όπως κάθε μέρα, ανυπομονώ να έρθω σπίτι να σας δω! Αποφάσισα το διάλειμμα μου στη δουλειά να το περνάω κάνοντας κάτι χρήσιμο.

Κάτι που θα το δεις μετά από χρόνια και θα έχει κάτι να σου πει.

Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι πως η μανούλα σου κι εγώ σε αγαπάμε όσο δεν φαντάζεσαι...

Θα σου το δείχνουμε με κάθε τρόπο.  Κι όταν αυτή η αγάπη μας κάνει πιεστικούς και σου σπάμε τα νεύρα, να μας το πεις να γίνουμε χειρότεροι!

Νέα ζωή - Νέα αρχή

Νέα ζωή, νέα αρχή, όλα νέα.

Αυτό είναι!  Μια νέα ζωή που έρχεται στη ζωή σου, τα αλλάζει όλα... 

Οι ρυθμοί σου, οι συνήθειες σου, οι φίλοι σου, οι γονείς σου... όλα διαφορετικά. Όλοι διαφορετικοί.

Ένας πολύ καλός φίλος είπε: "Το μέγεθος δεν μετράει" και είχε απόλυτο δίκιο.  Αυτή η μικρή, απροστάτευτη ψυχή μπαίνει στη ζωή σου σαν σίφουνας... Δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο πέρασμά του. Κι όλα αυτά σε συσκευασία "τσέπης"!

Μια νύχτα δύσκολη, με πολύ ξενύχτι, με έκανε να σκεφτώ όλους αυτούς που μοιράζονται την ίδια εμπειρία με 'μένα. Τι να νιώθουν, τι να βιώνουν, ποιες οι ανησυχίες τους, ποια τα όνειρα τους;

Daddy new λοιπόν, για όλους όσοι είναι στην ίδια θέση ή ετοιμάζονται για τη μεγάλη αλλαγή στη ζωή τους...

Πετάω το μπουκάλι στον ωκεανό του διαδικτύου με την ελπίδα να βρεθούμε όλοι και να συζητάμε τις εμπειρίες μας!

Όλα νέα - Όλα καλά!