Απαρηγόρητος!

Το βράδυ που πέρασε, ήθελα να δώσω μια γερή ανάσα ξεκούρασης στη μανούλα.

Έτσι λοιπόν όταν ξύπνησες από τον απογευματινό ύπνο γύρω στις 12 το βράδυ (!!!) σου έφτιαξα το γάλα σου, σε τάισα, σε άλλαξα και κάπου εκεί... το χάος.

Το μάτι σου έγινε σαν της γαρίδας! Δεν βολευόσουν πουθενά και τίποτα δεν μπορούσε να σε συνεφέρει! Πιπίλα, έξτρα γάλα, ξάπλα στον καναπέ, καθιστοί στον καναπέ απέναντι από τον πίνακα που σου αρέσει, ξάπλα στο ριλάξ, όρθιος για βόλτες στο σαλόνι, βόλτες μπαλκονάτες (θα σου εξηγήσω άλλη φορά τι είναι αυτό) μέχρι και την έσχατη λύση του απορροφητήρα επιστράτευσα αλλά και αυτή λειτούργησε για λίγα λεπτά μόνο... Και ξανά, πιπίλα, έξτρα γάλα, ξάπλα στον καναπέ, καθιστοί στον καναπέ απέναντι από τον πίνακα που σου αρέσει, ξάπλα στο ριλάξ... και ξανά και ξανά...

Στο τέλος σου είπα: "Εντάξει κύριος! Κέρδισες!" και άναψα όλα τα φώτα στο σαλόνι για να γίνει πάλι μέρα που από ότι φαίνεται σου αρέσει πιο πολύ από το σκοτάδι! Ηρέμησες πάλι για 10 λεπτά και μετά άρχισες πάλι... Η ώρα είχε πάει 2.30 και στο τέλος σηκώθηκε και η μητέρα σου από τα κλάματα σου.  Μόλις πήγες στην αγκαλιά της, ηρέμησες... Δεν ξέρω αν φταίει αυτό το δέσιμο μαμάς και γιού ή αν απλά είχες εξαντληθεί από το κλάμα επί δύο ώρες αλλά μέσα σε 5 λεπτά κοιμήθηκες...

Τουλάχιστον είχε προλάβει η μανούλα και είχε ξεκουραστεί οπότε, κατά το ήμισυ, ο στόχος επετεύχθη! 

Ήταν μια εμπειρία από αυτές που σηκώνεις τα χέρια ψηλά! Όταν σε βλέπω έτσι νευρικό και αγχωμένο και στεναχωρημένο και δεν μπορώ να κάνω κάτι, τρελαίνομαι... Αυτό παθαίνει και η μανούλα και είναι το μόνιμο άγχος μας... Αυτό παθαίνεις όταν αγαπάς πολύ...

Στις 5.30 ξύπνησες γιατί πεινούσες... Συγγνώμη αλλά δεν κατάλαβα τίποτα κι έτσι σε ανέλαβε η μανούλα...