Ημέρα πρώτη,
Η μάλλον για να είμαστε ακριβείς, Ημέρα 31η!
Είσαι ένα μήνα μαζί μας και όμως έχεις αλλάξει τόσο πολύ!
Κάθε μέρα που γυρίζω από τη δουλειά σε βλέπω και διαφορετικό. Κάτι έχει αλλάξει στο βλέμμα σου, στο πρόσωπό σου, στην όψη σου, στις αντιδράσεις σου.
Το βλέμμα σου μονίμως κολλημένο στον κόκκινο πίνακα πάνω από τον καναπέ! Θα γίνεις καλλιτέχνης μωρέ?
Από την πρώτη μέρα σου έκανε εντύπωση αυτός ο πίνακας. Στην αρχή νόμιζα πως είναι τυχαίο μα όταν άλλαξα θέση και το βλέμμα σου ήταν ακόμα εκεί... με έπεισες...
Τις τελευταίες ημέρες έχεις αρχίσει και μας παρατηρείς. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το προηγούμενο Σάββατο. Σε είχα στα χέρια μου και σου έκανα γκριμάτσες και εντελώς ξαφνικά, χαμογέλασες! Μπορεί να ήταν τυχαίο αλλά μετα βίας συγκράτησα τα δάκρυα μου.
Χαμογελάς και στη μανούλα! Όταν σου μιλάει και σου κάνει αστείες φωνές. Η γιατρός λέει πως είναι τυχαία αυτά και πως το πρώτο σου χαμόγελο θα μας το χαρίσεις μετά από 2 εβδομάδες. Θα σε περιμένω!
Χθες το βράδυ ήσουν ανήσυχος και αυτό συνέχισε και το μεσημέρι από ότι μου είπε η μανούλα. Λογικά πρέπει να είναι οι κωλικοί που πιάνουν όλα τα παιδάκια... Εσύ βέβαια γίνεσαι σαν το μπαρμπούνι κατακόκκινος από το σφίξιμο!
Η γιατρός είπε να μην ανησυχούμε, όλα καλά! Όλα φυσιολογικά!
Όπως κάθε μέρα, ανυπομονώ να έρθω σπίτι να σας δω! Αποφάσισα το διάλειμμα μου στη δουλειά να το περνάω κάνοντας κάτι χρήσιμο.
Κάτι που θα το δεις μετά από χρόνια και θα έχει κάτι να σου πει.
Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι πως η μανούλα σου κι εγώ σε αγαπάμε όσο δεν φαντάζεσαι...
Θα σου το δείχνουμε με κάθε τρόπο. Κι όταν αυτή η αγάπη μας κάνει πιεστικούς και σου σπάμε τα νεύρα, να μας το πεις να γίνουμε χειρότεροι!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου