Αδύναμος...

Χθες το απόγευμα είχαμε πάλι τα ίδια... 

Πονάς, υποφέρεις, ζορίζεσαι, δεν σε χωράει ο τόπος... κι εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να σε κοιτάμε. Να 'ξερες πόσο πονάει το να νιώθεις ανήμπορος να βοηθήσεις τον άνθρωπο που αγαπάς...

Ευτυχώς το βράδυ ηρέμησες.  Κοιμήθηκες και ξεκουράστηκες.

Το ίδιο κάναμε κι εμείς. Από τις 10 είχαμε κοιμηθεί. Αν μας το έλεγε αυτό κάποιος λίγους μήνες νωρίτερα θα γελούσαμε.  Κι όμως αυτός ο ύπνος ήταν ο καλύτερος!!

Παρατηρούσα τη μαμά σου.  Έχει κουραστεί υπερβολικά. Πονάνε τα γόνατα της, η πλάτη της, τα χέρια της.  Ξεχαρβαλώθηκε όπως λέει και η ίδια. Την έβλεπα πόσο ήρεμα κοιμόταν και καταλάβαινα πόσο ανάγκη έχει τον ύπνο και την ξεκούραση!

Είμαστε όμως πολύ ευτυχισμένοι. Σε κοιτάμε πως μεγαλώνεις καθημερινά και αμέσως ξεχνάμε την κούραση ή την αϋπνία. Μας χαρίζεις ένα χαμόγελο και όλα διαγράφονται μονομιάς.

Σε αγαπάμε πάρα πολύ...