Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που έγραψα τελευταία φορά για 'σένα.
Ήταν τόσο γρήγορη η εξέλιξή σου όλον αυτόν τον καιρό που δεν προλάβαινα να την καταγράφω.
Πλέον είσαι μαθητής της πρώτης δημοτικού και είσαι στο σχολείο που λέγεται Εκπαιδευτική Αναγέννηση.
Τον πρώτο καιρό δυσκολεύτηκα πολύ να προσαρμοστώ στις απαιτήσεις που έχει το καθημερινό σου διάβασμα. Δοκιμάστηκαν τα όρια της ψυχικής αντοχής όλων μας.
Εσύ έκλαιγες, η μαμά κι εγώ κάναμε ασκήσεις ηρεμίας. Πιστεύω πως πλέον έχουμε όλοι προσαρμοστεί και συνεργαζόμαστε πολύ καλά.
Σήμερα είναι τα γενέθλιά μου. Σας πήρα εσένα και τη μαμά και πήγαμε να φάμε Burger, που μαζί με την πίτσα είναι τα αγαπημένα σου φαγητά.
Πριν φάμε, σου κάναμε και μια μεγάλη ανακοίνωση. Η μαμά είναι έγκυος στο αδελφάκι σου.
Σε λίγο καιρό η οικογένειά μας θα μεγαλώσει.
Μόλις το άκουσες, γούρλωσες τα μάτια σου κι άνοιξες διάπλατα το στόμα σου.
Χάρηκες πολύ.
Έκανες κάποιες ερωτήσεις και μετά όλα επέστρεψαν στην κανονική τους ροή.
Το βράδυ ήθελες τη μαμά "Να κάτσει λίγο μαζί σου" μέχρι να κοιμηθείς.
Η μαμά όμως ήταν κουρασμένη κι εσύ της εξέφρασες το πρώτο σου παράπονο.
"Ξέρω ότι αγαπάς πιο πολύ το μωράκι που έχεις στην κοιλιά σου"....
Ξαφνιαστήκαμε. Εγώ αγχώθηκα γιατί από την πρώτη στιγμή φοβάμαι ακριβώς αυτό. Πως θα αμφισβητείς την αγάπη μας.
Είμαι σίγουρος πως θα σου αποδείξουμε το αντίθετο.
