Παπαπαπαπα

Αντράκι μου, άλλο ένα Σ.Κ. πέρασε και είμαι πολύ χαρούμενος που σε απόλαυσα.


Κάθε μέρα η προσπάθειά σου να επικοινωνήσεις μαζί μας προχωράει ένα βήμα παρακάτω.  Τώρα πλέον έχεις προσθέσει και το "πα" στο ρεπερτόριο, το οποίο αρχίζει να γίνεται πιο πλήρες.
Μπορεί να μην χρησιμοποιείς συχνά όσα έχεις μάθει αλλά τουλάχιστον καταχωρούνται στο μυαλουδάκι σου.


Το βράδυ του Σαββάτου σε έπιασε ένα παράπονο, απίστευτο.  Ξαφνικά, άρχισες να κλαις με λυγμούς και δεν μπορούσαμε να σε συνεφέρουμε με τίποτα.  Από την ανησυχία μας καλέσαμε τη γιατρό σου η οποία μας είπε να μην ανησυχούμε και πως κατά πάσα πιθανότητα αυτό οφείλεται στα δοντάκια που βγάζεις...
 Ευτυχώς μετά από λίγο ηρέμησες και δεν είχαμε παρόμοιο φαινόμενο τις επόμενες μέρες.


Στο ύπνο σου έχεις πολύ πλάκα!  Δεν μπορείς να είσαι σκεπασμένος!  Όλο το βράδυ ερχόμαστε με τη μητέρα σου και σε σκεπάζουμε και συνέχεια εσύ είσαι ξεσκέπαστος!
Το ωραίο είναι πως μέσα στον ύπνο σου περιστρέφεσαι με τη φορά των δεικτών του ρολογιού! Σήμερα το πρωί βρήκα τους "δείκτες" να δείχνουν 8 ενώ είχες ξεκινήσει από τις 12.
Έχουμε περιφράξει όλο σου το κρεββάτι γιατί μας φοβίζουν οι βραδυνές σου βόλτες!!


Άντε να μεγαλώσεις και να πηγαίνεις όσες βόλτες θέλεις!  Από τις κανονικές εννοώ!

Μια μέρα!

Τη Δευτέρα που μας πέρασε, χρειάστηκε να γυρίσω αργά στο σπίτι λόγω δουλειάς.


Όταν έφτασα, είχες ήδη κοιμηθεί οπότε δεν σε είδα καθόλου.  Χθες το απόγευμα όταν γύρισα στο σπίτι, ήσουν στην τουαλέτα με τη μαμά και σου άλλαζε την πάνα.  Όταν εμφανίστηκα κι εγώ, μου έριξες μια ματιά κι αμέσως χαμογέλασες πλατιά... Ξέρω, ξέρω έχω γίνει κουραστικός με αυτό αλλά θα το πω ακόμα μια φορά.


Αυτό το χαμόγελο είναι όλη η ευτυχία! Είναι όλη η ομορφιά του κόσμου!  Προσπαθώ να σκεφτώ λέξεις που να περιγράφουν το συναίσθημα της στιγμής που χαμογελάς.  Δεν μπορώ.  Ίσως τα δάκρυα απόλυτης χαράς που συγκρατώ με βία να μπορούν να το περιγράψουν ή απλώς η λέξη "χεσμένος"... 


"Παιγιέ" μου, η μαμά σου κι εσύ είστε όλη μου η ζωή!


ΥΓ: Παιγιέ ή Παιγιό προέρχεται από τη σύμπτυξη των λέξεων Παιδί και Γιος.  Νομίζω πως έχεις αρχίσει να την αναγνωρίζεις καλύτερα από το όνομά σου.

9 μηνών!

Σήμερα σε πήγε η μαμά στη γιατρό για να δει το δερματάκι σου που ήταν ερεθισμένο σε διάφορα σημεία. Η γιατρός απεφάνθει πως είναι ένα είδος αλλεργίας το οποίο, κατά πάσα πιθανότητα, ο έχεις πάρει από 'μένα.

Κατά την εξέταση, ενημέρωσε τη μαμά σου πως είσαι αρκετά ψηλός για την ηλικία σου και πως δείχνεις σαν παιδί 9 μηνών!  Φαίνεται πως σε ταΐζουμε πολύ καλά.

Το βράδυ του Σαββάτου πήγαμε στο φίλο σου τον Κωνσταντίνο.   Εκεί, για πρώτη φορά έδειξες πως δεν είσαι τόσο ψώνιο, όσο νομίζαμε, έκανες κίνηση να πιάσεις τον Κωνσταντίνο και να τον κοιτούσες επίμονα. 

Το ξημέρωμα της Κυριακής, ξύπνησες δύο φορές, στις 3 και στις 6.  Και στις δύο περιπτώσεις, όταν ήρθαμε να σε δούμε, μας χαμογελούσες διάπλατα σαν να μας έλεγες "Ωραία, ήρθατε!  Πάμε να παίξουμε"  Την πρώτη φορά, η πιπίλα έσωσε την κατάσταση και κοιμήθηκες ξανά.  Τη δεύτερη όμως φορά ήσουν αποφασισμένος να μείνεις ξύπνιος και τελικά σε πήραμε μαζί μας στο κρεβάτι όπου κατάφερες να κοιμηθείς μια ωρίτσα ακόμα.  Το καλό είναι πως ενώ ξυπνάς, δεν κλαις παρά μόνο μας φωνάζεις με τις δικές σου κραυγές "αααααα" "οοοοο" "αγκουουοου"... Κάτι μου λέει πως όταν μεγαλώσεις θα σε ψάχνουμε τα βράδια!

Την Κυριακή το απόγευμα σε βάλαμε με τη μαμά στο κρεβάτι και σου κάναμε ασκήσεις.  Εγώ προσπάθησα να σε κάνω να μπουσουλήσεις και η αλήθεια είναι πως  με λίγη βοήθεια διένυσες μερικά εκατοστά! Οι ασκήσεις θα συνεχιστούν!!! 

Δοντάκια! (ή μήπως όχι?)

Το βράδυ που μας πέρασε ήσουν πολύ ανήσυχος! Μέσα στον ύπνο σου έβαζες συνέχεια τα χέρια σου στο στόμα και έδειχνες πως υπέφερες.  Όπως πάντα όμως, ήσουν κύριος! Ούτε έκλαιγες, ούτε φώναζες ούτε τίποτα.  Μόνο τέντωνες τα ποδαράκια σου κι έβγαζες μικρές, κοφτές ανάσες όπως κάνεις όταν δυσανασχετείς.


Μάλλον ήρθε η ώρα να βγουν τα πρώτα σου δοντάκια και γι'αυτό σε πονάνε τα ούλα σου.  Δεν μπορώ να σε φανταστώ με δοντάκια, φαφουτάκο μου!   Πλέον, μεγαλώνεις και δεν θα είσαι το νεογέννητο μωράκι μας! Ακόμα και οι πάνες σου, από το επόμενο μέγεθος, δεν γράφουν "New born"!! 


Ανυπομονώ να αρχίσουμε να σου δίνουμε κανονικό φαγητό για να δω τις αντιδράσεις σου!
Θα σε κάνω γκουρμέ τύπο!

Μπουουου - Μπρρρ

Αυτές είναι οι λέξεις που πρωταγωνιστούν περισσότερο στο λόγο σου.
Καθημερινά, τις στιγμές που είσαι μόνος με τα παιχνίδια σου, μονολογείς χρησιμοποιώντας αυτές τις λέξεις.


Είναι ο δικός σου τρόπος επικοινωνίας με τον κόσμο και είναι μεγάλη η χαρά σου όταν βλέπεις πως σε στηρίζουμε και τις χρησιμοποιούμε κι εμείς για να επικοινωνήσουμε μαζί σου.


Εξέλιξη αυτής της εβδομάδας?  Μπορείς και σηκώνεις το κορμί σου όταν είσαι στην αγκαλιά μας έτσι ώστε να είσαι καθιστός.  Το κάνεις συνέχεια, προφανώς γιατί είναι κάτι νέο και το απολαμβάνεις.  


Τι σε εκνευρίζει περισσότερο?  Το otrisalin που χρησιμοποιούμε για την αναρρόφηση της μυξούλας από τη μύτη σου.


Με το που το βλέπεις στραβώνεις τη μουρίτσα σου κι ετοιμάζεσαι για μάχη!!! Είναι η ακριβώς αντίθετη αντίδραση από αυτή που έχεις όταν βλέπεις το γάλα σου!  Έχεις μάθει να αναγνωρίζεις αντικείμενα και αντιδράς θετικά ή αρνητικά, ανάλογα με το ερέθισμα!


Όπως έχω ξαναπεί, μέρα με τη μέρα γίνεσαι όλο και πιο διαδραστικός (interactive - που λένε και στο χωριό μας) και είσαι σκέτη απόλαυση!


Μεγαλώνεις αγόρι μου και μαζί σου μεγαλώνει και η αγάπη μας για 'σένα!

Δια χειρός Ρέας Βιτάλη...

Όλοι οι άνθρωποι έχουν τα δικά τους "τάλαντα" ή αλλιώς ταλέντα.

Κάποιος είναι καλός στη μουσική, κάποιος είναι καλός στο τραγούδι, κάποιος ξέρει να παίζει ποδόσφαιρο, κάποιος άλλος να γράφει...

Τον τελευταίο καιρό έχω "ανακαλύψει" τη Ρέα Βιτάλη.  Ειρωνία... Στα εφηβικά μου χρόνια ήμουν φανατικός αναγνώστης του περιοδικού αυτοκινήτου 4Τροχοί κι ενώ η Ρέα έγραφε κείμενα σε αυτό, εγώ τα αγνοούσα παρασυρμένος από τη δίψα μου να μάθω για επιταχύνσεις, τεχνικά χαρακτηριστικά, βασικούς εξοπλισμούς και ότι άλλο αφορούσε το αυτοκίνητο.

Ήταν κάτω από τη μύτη μου και τελικά την ανακάλυψα τυχαία 20 χρόνια μετά.

Στο σημερινό της άρθρο αποχαιρετά το 2011.  Επειδή μου άρεσε, θέλω να το μοιραστώ μαζί σου.

Κάθε χρονιά, απ΄όταν ξεκίνησα να δημοσιοποιώ τις σκέψεις μου, υπολόγισε 1986 «4Τροχοί», σκοτωνόμουν να καταγράψω τα δικά μου «Γεια σου» της χρονιάς που αποχαιρετούσα. Ήταν το ποδαρικό μου. Κι είχα επιλέξει αυτόν τον τίτλο διαχρονικά γιατί χώραγε αποχαιρετισμούς και καλωσορίσματα. Αυτό δεν είναι η ζωή; Αποχαιρετισμοί και καλωσορίσματα. Φέτος θέλησα να γράψω τον κατάλογό μου τη μέρα που θα ξεστόλιζα το χριστουγεννιάτικο δέντρο μου. Πάμε λοιπόν…

-Γεια σου στα μάτια της καθώς έκλειναν οι πόρτες του ασανσέρ. Λίγο πριν είχε αρνηθεί να καθίσει σε αναπηρικό καροτσάκι «Μα δεν είμαι άρρωστη!». Το ίδιο είχα πει και γω όταν πήγα να τη γεννήσω. Γεια σου στο πώς καμώνονταν την γενναία. «Δεν με είχες προετοιμάσει απόλυτα» μου είπε μετά. Τη ζωή δεν την περιγράφεις καρδούλα μου, τη ζεις. Τι ευλογημένο να βλέπω το χέρι σου να χαϊδεύει το χεράκι της! Τι αξιωθήκατε εσείς. Και ‘μεις…

-Γεια σου στο ροζ μωρό. Κορίτσι! Καινούργιος άνθρωπος μ΄ένα σωρό παλιά κομμάτια. Και ‘μεις ένα σωρό κεφάλια, ένα σωρό χαμόγελα από πάνω της. Όλα λύνονται στη ζωή μ΄ένα χαμόγελο κατανόησης στα χείλη και συγκατάβασης στην ψυχή. Θα δεις!

-Γεια σου σ΄ένα βράδυ καλοκαιριού στο χωριό Κώμη της Τήνου. Περπατούσα μέσα στην νύχτα όταν άκουσα περίεργες απροσδιόριστες ομιλίες. Μα τι νάναι; Από πού έρχονται; Στην κεντρική πλατεία, καρέκλες πλαστικές, κόσμος πολύς να γελάει ενώ παρακολουθούσε κινηματογραφική ταινία στον τοίχο ενός σπιτιού. Δεν πίστευα τι έβλεπα. Πού με γύρισαν; Σκυφτή πέρασα από μπροστά τους. Μια σκιά πάνω στην οθόνη, πάνω στον τοίχο ενός σπιτιού. Ευλογημένες σκιές που περνούν στην οθόνη της ζωής μας. Μια στιγμή, ένα δευτερόλεπτο, ένα τσακ. Τεράστιο! Πάντα η Τήνος μου δίνει τ΄ ωραίο ταξίδι.

-Γεια σου στον Παπα-Αντώνη στο Κτικάδο καθώς ανασήκωσε τα ράσα του, δρασκέλησε το μαντρότοιχο κι έβαλε σε μια σακούλα από το μποστάνι του δυο κολοκύθια, δυο μελιτζάνες, 2 ντομάτες. Βγήκε το φαγητό της μέρας. Η ζωή είναι απλή. Ξέρω, ξέρω Καμπουράκη. Σε διάβασα. Αλλά άσε με να κάνω όνειρα. Μια μέρα, ένα μποστάνι, μια φέτα θάλασσα, ένας ήλιος, ένα απαγορευτικό. Η ζωή είναι απλή. Άσε με στο όνειρο Καμπουράκη! 

-Γεια σου στα πορτραίτα του ζωγράφου Μιχάλη Τζακουντή. Στα βλέμματα όπως αυτός τα καταγράφει.

-Γεια σου στη συναυλία Πρωτοψάλτη-Ρεμπούτσικα στο Παλλάς. Γεια σου σε όσους δεν πρόδωσαν την τέχνη που αξιώθηκαν να υπηρετήσουν. Σε όσους δε φθήνυναν.

-Γεια σου στην έκθεση του Γιάννη Μετζικώφ με τα συγκλονιστικά του κοστούμια. Γεια σου στον τρόπο που αφηγείται αλήθειες και ψέματα. Δικαιούνται κι οι μεγάλοι ν΄ ακούν παραμύθια.

-Γεια σου στη διάρρηξη και στην εγκληματικότητα που άλλαξε τη ζωή μας. Τέρμα τα παραμύθια για μεγάλους. Μια μονάδα και μεις σε μια στατιστική. Δεν είναι όσο απλό ακούγεται…

-Γεια σου στην καρδιά που επέστρεψε στο λαιμό μου. Δώρο των παιδιών μου στα γενέθλιά μου. Τι διαδρομή έκανε! Μόνο αυτά μπορούσαν να φέρουν πίσω την καρδιά μου. Τώρα που το σκέφτομαι.

-Γεια σου στο τσάι και στις κουβέντες μας με το Λεωνίδα. Στη ψυχοθεραπεία του κους κους. Πώς θάταν η ζωή χωρίς κους κους με φίλους. Χωρίς τα «και μου λέει», «και του λέω», «σώωωωωπα!»…

- Γεια σου στο νησί τον χειμώνα και τον Αύγουστο στην Αράχοβα. Στο στενό. Ψύχρα, ζακετούλα, η Νούλα με το λάστιχο στα χέρια, τα παιδιά με τα ποδήλατα, ο Κωστάκης μου να πουλάει νερό από την πηγή στους περαστικούς. Δεν αποβάλλεται το εμπόριο από το dna μας. Ο Λουκάς φέρνει κάτι μοσχομυριστό «για δοκίμασε κάτι που μαγείρεψα». Μια ζωή να δοκιμάζουμε αντάμα γεύσεις! Στα αλατοπίπερα των γεύσεων, στα μπαχάρια των αισθήσεων, έγραψα στο μαυροπίνακα του εστιατορίου του.

-Στη Νίκη που αγκαλιάζει όλο και πιο σφιχτά χρόνο με το χρόνο. Και στην Άντα όπως γελάει.

-Γεια σου στο ΥοοΜοο στη Γλυφάδα και στο παγωτό γιαούρτι του. Γεια σου στην μπάντα που διασκέδαζε τον κόσμο τα Σάββατα στα παγκάκια του. «Επιτέλους λίγο χαρά!» Μια φράση άγνωστης κυρίας ενώ έγλυφε παγωτό γιαούρτι με το τέλειο άλλοθι. Μηδέν λιπαρά. Λες να έγινε επιτέλους η χαρά απλή υπόθεση στη ζωή μας στην Αθήνα; 

-Γεια σου στην νύχτα. Την παχιά. Το βαθύ σκοτάδι. Μέσα στο αυτοκίνητο, χνωτισμένα τζάμια, μια αλεπού διέσχισε το δρόμο. Μια καθημερινή για το Μεγάλο Χωριό. Μόνοι στη γη. Έρημη η Ελλάδα τις καθημερινές. Τι ωραία να παίζεις με το φόβο! Αρκεί να είναι δίπλα μου εκείνος.

-Γεια σου στην πεζοπορία για τη Μαύρη Σπηλιά. «Φοβάμαι, γυρίζω πίσω», «Προχώρα».

-Γεια σου στον τρόπο που ανοίγει τη βαλίτσα του όταν γυρίζει και βγάζει δώρα για όλους μας! Γεια σου στο «αχ μάνα» όπως το λέει κάθε φορά που φεύγει.

-Γεια σου στον τρόπο που υποδέχεται τον Αρίστο, ο Απόλλωνας. Στο πώς πηδάει πάνω του! Τι ατσούμπαλο σκυλί! Βρήκε μια αγκαλιά και τούτο το κοπράκι.

-Γεια σου στο Ρούντολφ. 12 χρόνια συντρόφεψε τη μάνα μου. Γεια σου στην όρθια ουρίτσα του, στα κατάμαυρα ματάκια του, στις ιδιοτροπίες του, στον τρόπο που κοίταζε τα πουλιά, στο πώς φοβόταν τους κεραυνούς, στο τελευταίο μπιφτέκι που έφαγε, στο πώς κάθισε στον ήλιο να λιαστεί, στο πώς κούρνιασε στην αγκαλιά μου. Τέλος! Θα μας λείψει. Να γίνονταν κάποτε κι οι άνθρωποι να χαιρετούνε με αξιοπρέπεια τη ζωή. Πριν τους ισοπεδώσει ο πόνος. Κοιμάται πια κάτω από μια ελιά. Άραγε έχει κεραυνούς εκεί που είναι;  

-Γεια σου στο Δημήτρη Γαρμπή. Εμπιστεύομαι τους γιατρούς που τιμάνε τη ζωή. Οι μισάνθρωποι προσφέρουν μισές υπηρεσίες σε όλα.

-Γεια σου στις κουβέντες μαζί της. «Ρέα γερνάω, έφτασα 75». Πόσα επεισόδια θα ζήσω δίπλα της; Τι ωραία με περπατάει στις εμπειρίες της. Κάποτε ήταν εκείνη μαμά μου, κάποτε έγινα «μαμά» της. Κάποτε ίσως της πω «δεν με προετοίμασες απόλυτα». Και κείνη ίσως μου απαντήσει από κάπου «τη ζωή δεν τη διηγείσαι, τη ζεις»…

-Γεια σου στις ανακαλύψεις της Εριέττας. Ότι έχει πόδια και τα κοιτάει καλά καλά ενώ την περπατάμε, ότι έχει γλώσσα και μας τρελαίνει στα ντρλ ντρλ, μπρ, μπρ, μπα, πα, πα. Γεια σου στη μαγεία να παρατηρείς ένα μωρό ν΄ανακαλύπτει όλα αυτά που ξέχασες εσύ ότι ανακάλυψες κάποτε.

-Γεια σου στα φώτα που σβήνουνε στο σινεμά. Στο θέατρο. Στις συναυλίες. Όχι γι αυτό που παρακολούθησες αλλά για την ανάλυση, για την κουβέντα μετά. Γι αυτό που σου αφήνουν. Τι θάταν η ζωή χωρίς σχολιασμό;

-Γεια σας στα σχόλια σας. Όλοι εσείς οι γνωστοί άγνωστοι που ξετυλίγουμε μαζί ένα νήμα. Σας ξέρω. Με ξέρετε. Σας ξέρω; Με ξέρετε;

-Γεια σου σε κείμενα. Λατρεμένα. Πού τα διαβάζεις και λάμπεις και λες «τι έγραψε ο άνθρωπος!»… «O ιππότης του φθινοπώρου» του Αύγουστου Κορτώ, το «Πάμε;» του Οδυσσέα Ιωάννου, το «Αυτό που ζούμε»του Θεοδωράκη, το «Η πίκρα του ετεροχαρούς» του Κυφωνίδη…Τι το ξεκίνησα; Kάθε μέρα και ένα τέτοιο στο protagon. Πόσοι «ωραίοι» γράφουν στο protagon!

-Γεια σου σε στίχους τραγουδιών που σου κόλλησαν κι άντε να τους ξεκολλήσεις. «Όταν έχω εσένα» του Κραουνάκη, «Οι ονειροπόλοι θα τη σώσουνε την πόλη» αγαπημένε Παχίδη, «Λέω να την κάνω σιγά σιγά» μέγας Μαχαιρίτσας και Ισαάκ Σούσης.

-Γεια σου στο βιβλίο που επιτέλους ξεκίνησα και ταξιδεύω και ταξιδεύω και ταξιδεύω στις μνήμες. Λες του χρόνου στα γεια σου να…Θα δούμε!

-Γεια σου στα καλοκαιρινά μεσημέρια με το μεγάλο τραπέζι στρωμένο να τους περιμένω. Να λέω «άντε θέλω να κοιμηθώ» κι ωστόσο να μένω. Αυτό το «άντε μωρέ, κάτσε λίγο ακόμα» που λένε οι φίλοι. Στα γέλια. Στα δάκρυα. Στις συνεννοήσεις με τα μάτια. Στις ρακιές. Στα «στην υγειά μας». Στα χαζοξενύχτια. Στις διαφωνίες. Στις σφαγές που καταλήγουν: Άντε στην υγειά μας!

-Γεια σου στις αφίξεις στο λιμάνι. Η Εριέττα, η Λίλα, ο Γιώργος, ο Αρίστος και 40 σκυλιά μαζί…Ε όχι ρε παιδιά! Δε σέβεστε τίποτα. Στις γκρίνιες! Στο πώς προσποιούμαστε εγώ κι αυτός τους αυστηρούς. Και μετά γινόμαστε ίσωμα… 

-Γεια σου στα τζάκια και στον ήχο των ξύλων. Στον υπνάκο που σε παίρνει. Κυρίως στη κουβέρτα που φέρνει κάποιος και σε τυλίγει τρυφερά.

-Γεια σου στα απλά, στα καθημερινά, στα τυχαία, στα τίποτα, στα τόσο δα! Τόσο δα είμαστε και μεις στο σύμπαν. Τόσοι δα! Αλλά ένας…

Υ.Γ Πόσα είχα να γράψω για τη χρονιά που πέρασε! Κι ούτε μια πολιτική κουβέντα μια σκέψη πολιτική. Πτου! Πόσα κείμενα με πολιτικό περιεχόμενο παρέδωσα στο σάιτ μας. Χαμένα; Λες;

Ίσως πολιτική είναι το πώς ζεις.

Ο λόγος που σου το παραθέτω είναι για να σου δείξω πόσο υπέροχη είναι η δημιουργία όταν την έχεις μέσα σου.  

Εύχομαι κάποια μέρα να βρεις το δικό σου ταλέντο.  Αυτό που θα σε κάνει χαρούμενο και που θα σε "γεμίζει" σαν άνθρωπο. Και τότε, αυτό που θα δημιουργείς θα είναι ποιότητας εφάμιλλης με αυτό που διάβασες πριν.

Εμβόλιο Νο 4

Χθες έκανες το τέταρτο εμβόλιο!  Η αλήθεια είναι πως ακόμα μια φορά ανησυχούσαμε για το πως θα αντιδράσεις.


Εκτός από τον πόνο που μου περιέγραψε η μαμά, τη στιγμή που σου έκανε η γιατρός το εμβόλιο, χθες ήσουν μέσα στην τρελή χαρά! 


Χαμογελούσες όλη την ώρα σε όλο τον κόσμο!  Μέχρι και σε έναν γείτονα, τον Αλέξανδρο, που ήρθε να πληρώσει τα κοινόχρηστα, χαμογελούσες!  


Αφού άρχισα να αναρωτιέμαι τι είχε μέσα το εμβόλιο και σε είχε πιάσει τέτοια χαρά!


Η γιατρός που σε εξέτασε είπε πως αναπτύσσεσαι πολύ γρήγορα και πως πολύ σύντομα θα βγουν και τα δοντάκια σου.  Εγώ ανησυχούσα μήπως είσαι λίγο παχουλός αλλά η γιατρός μας είπε πως είσαι τέλειος και δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας.
Της έκανε εντύπωση πως μπορείς και κάθεσαι κανονικά και μας πρότεινε να σου πάρουμε ένα καρεκλάκι για να μπορείς να κάθεσαι και να παίζεις! 


Μόλις γύρισα στο σπίτι, η μανούλα σου έσπευσε στο κατάστημα με τα παιδικά για να σου το πάρει!  Δυστυχώς όμως ήταν κλειστό κι έτσι το νέο σου δωράκι αναβλήθηκε για σήμερα!


Είμαι σίγουρος πως η μανούλα σου θα σου πάρει το καλύτερο καρεκλάκι που υπάρχει!  Λογικό, με τέτοια αγάπη που σου έχει!!!

"Εξαγωγές"

Σήμερα νομίζω πως έχασα ένα μέρος της "άνεσης" μου σε ότι αφορά τις αντιδράσεις σου...

Ενώ είχαμε ξυπνήσει πολύ ωραία, είχαμε φάει, κάναμε τις κουβέντες μας και είχαμε και τα χαμογελάκια μας, είπαμε να κοιμηθούμε λίγο ακόμα.

Εκεί που φαινομενικά σε είχε πάρει ο ύπνος, έκανες ένα πολύ σιγανό βήχα από τους συνηθισμένους. Η μαμά σου αμέσως πετάχτηκε από τον ύπνο της και σε έπιασε στα χέρια της, μπροστά στα εμβρόνητα μάτια μου! Κι ενώ ήμουν έτοιμος να της πω "Αμάν ρε αγάπη, πως κάνεις έτσι?", όλο το γάλα που είχες πιει μισή ώρα πριν, εκσφενδονίστηκε με δύναμη από το στόμα σου.  Για δύο δευτερόλεπτα προσπαθούσες να πάρεις ανάσα και μόλις τα κατάφερες αμέσως επανήλθε το χαμόγελο στα χειλάκια σου, καθησυχάζοντάς μας...

Νομίζω πως μετά από αυτό θα αρχίσω να μην είμαι τόσο άνετος όταν βήχεις ή όταν κλαις...

Δυστυχώς, όπως σε πολλές περιπτώσεις, πρέπει να πάθεις για να μάθεις.

Τώρα σε έχω δίπλα μου και σε χαζεύω που παλέυεις στο ρηλάξ με αποτέλεσμα να κοντεύεις να βγεις έξω από αυτό. Τώρα με φωνάζεις να σε βοηθήσω... χαχαχαχα έχεις πολύ πλάκα όταν το κάνεις αυτό!!

Μη φωνάζεις, έρχομαι!!!

Πολύτιμο Χαμόγελο

Τις τελευταίες δύο ημέρες, όταν επιστρέφω στο σπίτι, μου ρίχνεις μια πονηρή ματιά και αμέσως μου χαμογελάς πλατιά!


Ειλικρινά, κάθε βάσανο, κάθε κούραση, κάθε άσχημη σκέψη φεύγει αμέσως από το μυαλό μου όταν βλέπω το χαμόγελο αυτό.


Όπως λέω και στους φίλους μας, μέρα με τη μέρα γίνεσαι όλο και πιο "Interactive" και αυτό είναι ΜΑΓΙΚΟ!


Έχω ήδη αρχίσει να ονειρεύομαι τις στιγμές που θα βγαίνουμε μαζί για περίπατο, για ποδήλατο και αργότερα και για τρέξιμο, αν σου αρέσουν φυσικά!  Πρέπει όμως να συγκρατώ τις σκέψεις μου για να μπορώ να απολαμβάνω την κάθε στιγμή μαζί σου.


Τις ημέρες των εορτών είχα άδεια κι έτσι σε απόλαυσα.  Οι αλλαγές που γίνονται επάνω σου είναι καθημερινές.  Στη φωνή σου, στις γκριμάτσες σου, στις αντιδράσεις σου, σε όλα!
Το συζητούσα με τον αδελφό μου, και μου έλεγε πως κάθε μέρα που ξυπνάς έχει εγκατασταθεί ακόμα ένα Service Pack στον εγκέφαλό σου!
Service Packs είναι οι μεγάλες αλλαγές στα λειτουργικά συστήματα Windows της Microsoft.  Το αναφέρω διότι μέχρι να μεγαλώσεις, δεν ξέρω τι θα ισχύει, οπότε καλό είναι να ξέρεις και λίγη ιστορία!


Χθες το βράδυ, σε πήραμε με τη μαμά σου και σε βάλαμε στο κρεβάτι για να σου κάνουμε λίγη γυμναστική.  Η βασική άσκηση που σου κάνουμε είναι να σε βάζουμε μπρούμυτα με σκοπό να καταφέρεις να γυρίσεις ανάσκελα χωρίς βοήθεια!  Προς το παρόν κάνεις την κίνηση που απαιτείται αλλά δεν έχεις αρκετή δύναμη ακόμα.
Φαίνεται όμως πως πολύ σύντομα θα τα καταφέρεις.  Ήδη όταν είσαι στο ρηλάξ, τεντώνεις το κορμάκι σου και καταφέρνεις να κινηθείς προς τα κάτω.  Αυτό μας έχει προβληματίσει και μάλλον θα αρχίσουμε να σε δένουμε με τις ζώνες ασφαλείας για να μην έχεις κανένα ατύχημα!

Καλή Χρονιά!

Σε έχω απέναντί μου και σε βλέπω να κοιμάσαι στο ρηλάξ σου.

Μόλις τελείωσες το παιχνίδι σου και τώρα ξεκουράζεσαι.

Σήμερα παρακολουθήσαμε και την συμφωνική ορχήστρα της Βιέννης.  Ήταν μια καλή ευκαιρία να ακούσεις λίγη κλασσική μουσική.

Είναι η πρώτη χρονιά που ξεκινάει τόσο αισιόδοξα!  Βλέπω το μουτράκι σου και νιώθω πολύ ευτυχισμένος που υπάρχεις.

Σήμερα παρακολουθήσαμε και την συμφωνική ορχήστρα της Βιέννης.  Ήταν μια καλή ευκαιρία να ακούσεις λίγη κλασσική μουσική.

Καλή μας χρονιά παιδί μου.  Καλή χρονιά σε όλη μας την οικογένεια!