"Εξαγωγές"

Σήμερα νομίζω πως έχασα ένα μέρος της "άνεσης" μου σε ότι αφορά τις αντιδράσεις σου...

Ενώ είχαμε ξυπνήσει πολύ ωραία, είχαμε φάει, κάναμε τις κουβέντες μας και είχαμε και τα χαμογελάκια μας, είπαμε να κοιμηθούμε λίγο ακόμα.

Εκεί που φαινομενικά σε είχε πάρει ο ύπνος, έκανες ένα πολύ σιγανό βήχα από τους συνηθισμένους. Η μαμά σου αμέσως πετάχτηκε από τον ύπνο της και σε έπιασε στα χέρια της, μπροστά στα εμβρόνητα μάτια μου! Κι ενώ ήμουν έτοιμος να της πω "Αμάν ρε αγάπη, πως κάνεις έτσι?", όλο το γάλα που είχες πιει μισή ώρα πριν, εκσφενδονίστηκε με δύναμη από το στόμα σου.  Για δύο δευτερόλεπτα προσπαθούσες να πάρεις ανάσα και μόλις τα κατάφερες αμέσως επανήλθε το χαμόγελο στα χειλάκια σου, καθησυχάζοντάς μας...

Νομίζω πως μετά από αυτό θα αρχίσω να μην είμαι τόσο άνετος όταν βήχεις ή όταν κλαις...

Δυστυχώς, όπως σε πολλές περιπτώσεις, πρέπει να πάθεις για να μάθεις.

Τώρα σε έχω δίπλα μου και σε χαζεύω που παλέυεις στο ρηλάξ με αποτέλεσμα να κοντεύεις να βγεις έξω από αυτό. Τώρα με φωνάζεις να σε βοηθήσω... χαχαχαχα έχεις πολύ πλάκα όταν το κάνεις αυτό!!

Μη φωνάζεις, έρχομαι!!!