Ουράνιο Τόξο

Χθες το απόγευμα επιστρέφαμε στο σπίτι με το αυτοκίνητο.
Μόλις είχε σταματήσει μια μεγάλη νεροποντή και ο ουρανός άρχιζε να καθαρίζει.

Κάποια στιγμή έκανε την εμφάνισή του το ουράνιο τόξο.
"Γιάννη, κοίτα αριστερά! Βλέπεις κάτι;"

Στην αρχή κοίταξες βαριεστημένα διότι νύσταζες. Ξαφνικά, όταν το μάτι σου εντόπισε το ουράνιο τόξο, φώναξες δυνατά. "Ουράνιο Τόξο"!!!!

Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπες ένα πραγματικό ουράνιο τόξο.
"Μπαμπά έχει όλα τα χρώματα"
"Μπαμπά έχει και κόκκινο που μου αρέσει"
"Μπαμπά έχει και πράσινο, το αγαπημένο μου"
"Μπαμπά έχει και μωβ για τα κοριτσάκια"

Ενθουσιάστηκες πάρα πολύ.
Δυστυχώς έπρεπε να προχωρήσουμε διότι άναψε το φανάρι και χάσαμε το ουράνιο τόξο.
Εσύ το έψαχνες κοιτώντας δεξιά κι αριστερά.

Μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι, μονοπώλησε την κουβέντα μας.

Ανείπωτος πόνος

Σήμερα όλα τα site δείχνουν αυτή τη φωτογραφία.

Σε μια χώρα, όχι πολύ μακριά από εμάς, γίνεται πόλεμος.
Οι άνθρωποι φεύγουν όπως όπως κι έρχονται με βάρκες και με ότι άλλο μέσο μπορούν για να γλυτώσουν.
Πάρα πολλοί από αυτούς δεν τα καταφέρνουν.

Έτσι κι αυτό το παιδάκι.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσο καιρό έχω να νιώσω τόσο πόνο βλέποντας μια φωτογραφία.
Κάποια στιγμή πίστευα πως έτσι όπως έχουμε γίνει με την καθημερινότητά μας, τίποτα δεν μας εκπλήσσει, τίποτα δεν μας αγγίζει.

Κάθε φορά που βλέπω τη φωτό αυτή, κλαίω. Σαν να ήταν αυτό το παιδάκι, δικό μου παιδί...

4 ετών

Σήμερα είναι τα γενέθλιά σου παλληκαράκι μου.

Γίνεσαι τεσσάρων ετών.

Χθες είχες κοιμηθεί στη γιαγιά σου τη Γεωργία και τον παππού τον Γιάννη κι έτσι ήρθα το πρωί και σε πήρα να πάμε στον παιδικό σταθμό.

Μόλις παρκάραμε σε ξύπνησα όπως πάντα και διαπίστωσα ότι είχα ξεχάσει την τσαντούλα σου.  Ξεκινήσαμε λοιπόν να πάμε πίσω να την πάρουμε.
"Μπαμπά είσαι παλαβός" μου είπες και γελάσαμε.

Στο δρόμο σου εξηγούσα τα γεγονότα που είχαν συμβεί πριν από 4 χρόνια.
Σου έλεγα πως πήγαμε με τη μαμά στο μαιευτήριο, πως με φώναξαν σε ένα δωμάτιο και σε έφεραν να σε δω και όλα αυτά τα ωραία που συνέβησαν εκείνη την ημέρα.
Εσύ χαμογελούσες κι έκανες ερωτήσεις. "Μιλούσα τότε;" "Περπατούσα τότε;"

Απόλαυσες πολύ αυτή τη σύντομη κουβέντα και όταν φτάσαμε στο σχολείο σου ήσουν πολύ χαρούμενος.

"Θα πας περπατώντας ή θέλεις αγκαλιά;" σε ρώτησα.
Εσύ χαμογέλασες και είπες χαμηλόφωνα "Αγκαλιά..."

Να σε χαιρόμαστε αγόρι μου.

Μαυράκι

Αυτές τις ημέρες είσαι στη Σίφνο με τη μαμά και κάνετε διακοπές.

Όλη την ημέρα είσαι μέσα στο νερό και κολυμπάς. Σου αρέσει πολύ και απολαμβάνεις τις διακοπές. Καλά κάνεις. Κάποια στιγμή θα μεγαλώσεις και θα τα αναπολείς όλα αυτά.

Έχεις ξεκινήσει να μιλάς και στο τηλέφωνο.  Γενικά το αποφεύγεις και δεν μιλάς αλλά τις τελευταίες ημέρες μιλάς είτε με τη γιαγιά Γεωργία είτε με 'μένα.

Το βασικό και πρώτο πράγμα που ρωτάς κάθε φορά που μιλάμε είναι το αν σου αγόρασα τον Ρομάν στον πάγο. Ένα αυτοκινητάκι της σειράς Cars το οποίο έχασες στη Σίφνο και όταν έφυγα να γυρίσω στην Αθήνα μου ζήτησες να σου το πάρω.

Σήμερα μιλούσαμε με τη μαμά και γελούσαμε γιατί κι εκείνη όταν θέλει κάτι, σε τρελαίνει ζητώντας το συνεχώς, μέχρι να το κάνεις.

Ίδιοι ακόμα και σε αυτό!!!!

Εξελικτικές Ανησυχίες...

Καλοκαιράκι.... Οι διακοπές σου έχουν ήδη ξεκινήσει. Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο κατεβήκαμε στη Σίφνο για ένα γάμο και φυσικά πήραμε κι εσένα μαζί μας.

Κάθε μέρα παίζαμε στην παραλία.  Ένα από τα αγαπημένα σου παιχνίδια είναι να σκάβω λάκκο, να μπαίνεις μέσα και να λέω την ιστορία του καλού γίγαντα που τον έθαψαν κάποιοι κακοί άνθρωποι στην παραλία. Και ξαφνικά ο γίγαντας (εσύ) ξυπνάει και βγαίνει μέσα από το χώμα και αποδεικνύεται ότι ο θρύλος αυτός ήταν τελικά πραγματικότητα.

Καθώς σκάβαμε με τα χέρια μας στην παραλία, δοκίμασες να σκάψεις με το πόδι σου.  όπως ήταν φυσικό, δυσκολεύτηκες και δεν τα κατάφερνες.
Σου εξήγησα ότι είναι λογικό να μην τα καταφέρνεις καλά με το πόδι διότι το σχήμα του δεν βοηθάει στο σκάψιμο.

Τότε λοιπόν με ρώτησες. "Γιατί μας έφτιαξέ έτσι;"
"Τι εννοείς;" σε ρώτησα.

"Αυτός που μας έφτιαξε, γιατί μας έφτιαξε έτσι;" "Ποιος μας έφτιαξε έτσι;"

Δεν δίστασα στιγμή να σου απαντήσω πως μόνοι μας οι άνθρωποι εξελιχθήκαμε και έχουμε τη σημερινή μας μορφή.

Χαμογέλασες και συνέχισες το σκάψιμο.

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που ο Θεός - Δημιουργός - Τιμωρός - Προστάτης είχε έντονη παρουσία. Θεωρώ ότι αυτό λειτούργησε αρνητικά σε πολλά ζητήματα τα οποία, αν σε ενδιαφέρει κάποια στιγμή στο μέλλον, μπορούμε να τα συζητήσουμε.

Προς το παρόν, προτιμώ να μεγαλώσεις γνωρίζοντας το τι λέει η επιστήμη. Οι πνευματικές σου ανησυχίες ας καθοριστούν από εσένα.

ΠΑΡΑΞΕΝΟ...

Χθες το βράδυ ήσουν με τη μαμά στο δωμάτιο και παίζατε αγώνες με τα αυτοκίνητα.

Εγώ χάζευα τηλεόραση το έργο "Ποτέ την Κυριακή" και παράλληλα στο Twitter τις πολιτικές εξελίξεις οι οποίες τις τελευταίες ημέρες είναι δραματικές....

Εκείνη τη στιγμή στο έργο άρχισε να παίζει το τραγούδι "Τα παιδιά του Πειραιά".
Μόλις το άκουσες, πετάχτηκες από το δωμάτιο σου και ήρθες τρέχοντας στο σαλόνι.

Η μαμά κι εγώ ξαφνιαστήκαμε. Κοιτούσες την τηλεόραση χαμογελώντας και όταν σε ρώτησε η μαμά αν σου αρέσει το τραγούδι είπες ναι κι επέστρεψες στο παιχνίδι σου...

Πολύ παράξενο! 

Πρώτη ακτινογραφία...

Την Κυριακή που μας πέρασε ήσουν καλεσμένος στο πάρτυ του συμμαθητή σου του Ανδρέα του Στάμου. 

Το πάρτυ έγινε στο Adventure Park στη Μαλακάσα.

Όταν φτάσαμε ήσουν διστακτικός. Είδες ότι όλα τα παιχνίδια είχαν να κάνουν με σκαρφάλωμα, με σκοινιά, με γάντζους κι ένιωσες μια ανασφάλεια.

Σιγά σιγά όμως, όταν είδες τα υπόλοιπα παιδάκια να σκαρφαλώνουν και να απολαμβάνουν το παιχνίδι αποφάσισες να ακολουθήσεις.

Έπαιξες πολύ και κυρίως με τον φίλο σου τον Γιάννη Παπακουτή και την αδελφή του Κατερίνα.

Μετά αποφασίσατε να κάνετε τραμπολίνο.

Καθώς περιμέναμε να έρθει η σειρά σας, εσύ έπεσες από το παγκάκι που καθόσουν και προσγειώθηκες στον δεξιό σου αντίχειρα.

Αμέσως σηκώθηκες και κρατιόσουν να μη βάλεις τα κλάματα. Δεν άντεξες όμως διότι ο πόνος ήταν μεγάλος.  Κρατούσες το δάχτυλό σου και όταν μας το έδειξες ξαφνιαστήκαμε.

Είχε βγει από τη θέση του και σε πονούσε αφόρητα. Εγώ προσπάθησα να το βάλω ξανά στη θέση του αλλά μόλις το πήγαινες προς τα πίσω αυτό "κλείδωνε" στην κακή θέση.

Φύγαμε εσπευσμένα από το πάρκο και πήγαμε στο ιατρικό κέντρο.

Ο γιατρός που σε εξέτασε διαπίστωσε ότι και τα δύο σου δάχτυλα (αντίχειρες) έχουν χαλαρούς συνδέσμους και βγαίνουν εκτός θέσης. Οπότε δεν ήταν κάτι ανησυχητικό. 

Για να είμαστε όμως καλυμμένοι, βγάλαμε και μία ακτινογραφία, την πρώτη σου!!

Ενθουσιάστηκες που είδες το εσωτερικό του χεριού σου.  Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για σένα.

Ευτυχώς η μικρή αυτή περιπέτεια έληξε χωρίς άλλα προβλήματα.

Μπιμπερό ΤΕΛΟΣ

Προσπαθώ να σκεφτώ κάτι που να σε συνδέει με την βρεφική ηλικία.

Νομίζω ότι πλέον δεν υπάρχει κάτι.

Μέχρι προχθές το βράδυ, το γάλα σου το έπινες σε μπιμπερό όταν ήσουν στο σπίτι.

Προχθές λοιπόν, σου είπε η μαμά με ωραίο τρόπο πως ήρθε η ώρα να σταματήσεις να πίνεις το γάλα στο μπιμπερό.  Μάλιστα διοργανώσαμε και τελετή αποχωρισμού στην οποία εσύ το πέταξες στον κάδο των σκουπιδιών αμέσως μόλις ήπιες το γάλα σου.

Τότε κι εμείς ξεσπάσαμε σε χειροκροτήματα κι εσύ χαμογελούσες υπερήφανος.

Δέκα λεπτά αργότερα, ενώ είχες πέσει για ύπνο ρωτούσες τη μαμά όλο αγωνία "Δηλαδή δεν θα ξαναπιώ γάλα;" "Πότε θα αγοράσουμε νέο μπιμπερό;"

Η μαμά σου εξήγησε ότι δεν θα πάρουμε μπιμπερό διότι μεγάλωσες και δεν το χρειάζεσαι. 

Την επόμενη μέρα ήμασταν οι δύο μας στο σπίτι.  Σου ετοίμασα το γάλα σου και σου το έφερα σε ποτήρι με καλαμάκι, όπως το πίνεις και στον παιδικό σταθμό, ένα χρόνο τώρα.

Δεν το ήθελες με τίποτα.

Τελικά χθες το βράδυ η μαμά σε κατάφερε να το πιεις στο ποτήρι.

Νομίζω ότι και το τελευταίο στοιχείο που σε συνέδεε με τη βρεφική ηλικία, καταργήθηκε πανηγυρικά από εσένα!!

Μπράβο αγοράκι μου!

Σας αγαπώ μέχρι...

Χθες το βράδυ μας ήθελες και τους δύο στο κρεβάτι σου για να σου κρατήσουμε παρέα μέχρι που να κοιμηθείς.

Μας έλεγες λοιπόν ότι μας αγαπάς πάρα πολύ.
"Σας αγαπώ μέχι τον ουρανό. Μέχι τα αστέρια και μέχι τα φρύδια του Ήλιου!"
"Σας αγαπώ μέχι τον Κρόνο και το διάστημα!"

Κι εγώ σου είπα:
"Γιάννη, εμείς σε αγαπάμε μέχρι τον Πλούτωνα."
"Μα μπαμπά, ο Πλούτωνας είναι πολύ μικρός" απάντησες.......

ΝΤΟΙΝΓΚ.....

Δεν καταλαβαίνω...

Προσπαθώ συστηματικά να αποφεύγω κείμενα τα οποία θα σε επηρεάσουν ως προς τις αποφάσεις που θα κάνεις στη ζωή σου.
Θέλω να είσαι ελεύθερος να κρίνεις καταστάσεις και να επιλέγεις αυτό που ανταποκρίνεται καλύτερα στις πεποιθήσεις σου και τα πιστεύω σου.

Πριν λίγο διάβασα ένα ρεπορτάζ το οποίο με έβγαλε εκτός εαυτού.

Το θέμα δεν είναι αν πιστεύω στη θρησκεία ή όχι ούτε να σε επηρεάσω προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση.
Το θέμα είναι να καταλάβεις ότι θα συναντήσεις ανθρώπους στη ζωή σου οι οποίοι θα προσπαθήσουν να σε εκμεταλλευτούν ακόμα και όταν εσύ θα πονάς.
Θα προσπαθήσουν να σε πατήσουν ακόμα και όταν εσύ θα είσαι πεσμένος.

Να έχεις, πάντα, όλες τις αισθήσεις σου σε εγρήγορση, αγόρι μου.

Αυτό.

Σου παραθέτω και το ρεπορτάζ για να έχεις μια ιδέα.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Πανζουρλισμός και λιποθυμίες

Το αδιαχώρητο στο «Άγιος Σάββας» για την Αγία Βαρβάρα [φωτορεπορτάζ / βίντεο]

• Άρθρο
• Σχόλια (44)

Πλήθος πιστών έχει συγκεντρωθεί έξω από το «Αγιος Σάββας» για να προσκυνήσει τα λείψανα της Αγίας Βαρβάρας 

---

• 8

---

Αθήνα

Στο παρεκκλήσι του Αντικαρκινικού Νοσοκομείου «Άγιος Σάββας» βρέθηκε από τις 10:00 έως τις 12:00 η λειψανοθήκη με το σκήνωμα της Αγίας Βαρβάρας. Το αδιαχώρητο δημιουργήθηκε από πλήθος πιστών που έσπευσαν να προσκυνήσουν. Ουρές, λιποθυμίες και διαμαρτυρίες συνέθεσαν το σκηνικό. Το μεσημέρι το σκήνωμα επιστρέφει στον ιερό ναό της Αγίας Βαρβάρας.



Από νωρίς το πρωί συγκεντρώθηκε πλήθος πιστών έξω από το νοσοκομείο, που αυξανόταν όσο περνούσε η ώρα. Όταν έφθασε το σκήνωμα στο παρεκκλήσι, σχηματίστηκαν τεράστιες ουρές. Η ένταση, η μακρά αναμονή και οι ασφυκτικές συνθήκες προκάλεσαν λιποθυμίες, ενώ σε πολλές περιπτώσεις ακούστηκαν διαμαρτυρίες για τις συνθήκες του προσκυνήματος.

Πολλοί διαμαρτυρήθηκαν καθώς δεν πρόλαβαν να προσκυνήσουν, παρά την πολύωρη αναμονή τους. Ζητούσαν να παραμείνει το σκήνωμα περισσότερη ώρα, ενώ κατήγγειλαν ότι προσκύνησαν πολλοί που δεν ήταν ούτε ασθενείς, ούτε συγγενείς ασθενών για τους οποίους κυρίως μεταφέρθηκαν εκεί τα λείψανα.



Την ίδια ώρα, παρά την παρουσία αστυνομίας, οι ιεράρχες που συνόδευαν το σκήνωμα εξέφραζαν φόβους για τις συνθήκες ασφάλειας των λειψάνων, λόγω του τεράστιου πλήθους. Μέσα στο παρεκκλήσι, μπροστά από τη λειψανοθήκη σχηματίστηκε ένας αυτοσχέδιος φραγμός από εθελοντές για να μην σημειωθεί κάποιο ατύχημα.



Η μεταφορά των λειψάνων στον «Αγιο Σάββα» πραγματοποιήθηκε μετά το τέλος της λειτουργίας στον ιερό ναό της Αγίας Βαρβάρας, όπου το σκήνωμα επιστρέφει το μεσημέρι.





Το σκήνωμα δεν υποδέχθηκε, όπως αρχικά είχε ανακοινωθεί, ο υπουργός Υγείας Παναγιώτης Κουρουμπλής. «Είναι θέμα εντελώς προσωπικό του κάθε ανθρώπου και δεν χρειάζεται να συνεχίζουμε να το συζητάμε» δήλωσε ο ίδιος στον ΑΝΤ1.

Το σκήνωμα της Αγίας Βαρβάρας έφτασε στην χώρα το απόγευμα της Κυριακής με τιμές αρχηγού κράτους και θα παραμείνει ώς τις 24 Μαΐου. Εξετάζεται, ωστόσο, η παράταση της παραμονής του στην Αθήνα, λόγω της μεγάλης προσέλευσης πιστών στον ναό της Αγίας Βαρβάρας, στον ομώνυμο Δήμο, για να προσκυνήσουν.

Καθημερινά, το προσκύνημα αρχίζει στις 06.30 και ολοκληρώνεται στις 21.30, ενώ παράλληλα τελούνται πρωινές και απογευματινές ακολουθίες και αγρυπνίες.

Στον ναό της Αγίας Βαρβάρας μετέβη την Πέμπτη και ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος προκειμένου να προσκυνήσει το σκήνωμα.

Σε δηλώσεις που έκανε κατά την αποχώρησή του από τον ναό, ο Αρχιεπίσκοπος δεν θέλησε να σχολιάσει τον «πόλεμο» που μαίνεται τόσο για την υποδοχή του σκηνώματος με τιμές αρχηγού κράτους, όσο κυρίως για την προγραμματιζόμενη μεταφορά του στο αντικαρκινικό νοσοκομείο Άγιος Σάββας.

«Ακούγονται τις τελευταίες ημέρες σχόλια και λόγια από επισήμους και μη. Δεν θέλω να σχολιάσω. Όλα αυτά τα αφήνω να περάσουν απαρατήρητα. Θα μιλήσει η Ιστορία» είπε.

Και πρόσθεσε: «Οι άνθρωποι αυτοί είναι των λόγων. Τα λόγια, όμως κούρασαν και έφτασαν τον τόπο σε αυτή την κατάσταση. Χρειαζόμαστε λόγο και όχι λόγια».

Όσο για τον διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας ο Αρχιεπίσκοπος απάντησε: «Ας μη χαλάσουμε αυτή την ατμόσφαιρα. Αυτό θέλει πολύ συζήτηση και έχουμε ολοκληρωμένες απαντήσεις. Αυτοί που σκέφτονται τέτοια πράγματα θα το μετανοήσουν».

Απλές κουβέντες

αλλά πολύ πολύ σημαντικές...

Είχαμε ξεκινήσει τη διαδικασία για ύπνο και σε πήγα να κάνεις πιπί πριν κοιμηθείς.

Ενώ καθόμουν δίπλα σου και περίμενα να τελειώσεις, εσύ σηκώθηκες, με αγκάλιασες και μου είπες:
"Μπαμπά, είσαι πολύ ευγενικός"...

Είναι αυτές οι μικρές στιγμές ευτυχίας που δίνουν δύναμη για τη συνέχεια.

---------

iPad

Τις τελευταίες ημέρες, έχω δώσει στη γιαγιά και τον παππού ένα ipad για να σου βάζουν παιχνιδάκια και βίντεο.

Ο παππούς ο Γιάννης, όλο περηφάνια, μου λέει συνέχεια.
"Πιο καλά το χειρίζεται αυτός από 'μένα"
Είναι υπερβολικός, μεν αλλά είναι μεγάλη και η έκπληξή του δε, οπότε είναι αναμενόμενο!

Σοβαρές συζητήσεις

Η γιαγιά με ενημέρωσε ότι χθες είχατε μια πολύ σοβαρή κουβέντα.

Της έλεγες ότι δεν σου αρέσει να σου φωνάζουμε και ότι στεναχωριέσαι πολύ όταν το κάνουμε. Επίσης είπες στη γιαγιά πως σου φωνάζουμε όταν δεν μας ακούς.

Έως σήμερα μπορώ να πω με σιγουριά πως δεν έχουμε απλώσει ποτέ το χέρι μας επάνω σου. Θεωρητικά μιλώντας, αυτός είναι ένας σωστός τρόπος διαπαιδαγώγησης.
Μου κάνει εντύπωση ότι οι φωνές μας σε ενοχλούν τόσο πολύ ώστε να το αναφέρεις στη γιαγιά.
Ακόμα και όταν σου φωνάζουμε, το κάνουμε σε εξαιρετικές περιπτώσεις που κινδυνεύεις ή κάνεις πράγματα του κεφαλιού σου και μας αγνοείς.

Με έχει προβληματίσει λίγο όλο αυτό. Θα δω τις επόμενες ημέρες πως θα εξελιχθεί...

ΠΑΣΧΑ 2015

Φέτος το Πάσχα πήγαμε στο Ξηροκάμπι της Λακωνίας.  Ένα χωριό λίγο έξω από την Σπάρτη.

Εκεί μας υποδέχτηκαν ο Λεωνίδας και η Φανή, φίλοι του θείου Γιώργου και της θείας Μαρίας.

Περάσαμε πολύ όμορφα.  Εσένα σου άρεσαν πολύ τα σκυλάκια και το γατάκι που κυκλοφορούσαν εκεί.

Ξεκινήσαμε να παίξουμε και ποδόσφαιρο αλλά σύντομα σταματήσαμε διότι δεν σου άρεσε που απέκρουσα ένα σουτ και έβαλες τα κλάματα.
Να δω πότε θα καταλάβεις ότι η ζωή μας, εκτός από νίκες και χαρές, έχεις ήττες και στεναχώριες οι οποίες δεν θα πρέπει να μας καταβάλλουν.

METALLICA

Γυρίζοντας στο σπίτι αποφάσισα να σε μυήσω σε ένα από τα αγαπημένα συγκροτήματα της νιότης μου.
Τους Metallica.

Σε ρώτησα αν θέλεις τραγούδι άγριο ή ήρεμο και μου απάντησες "άγριο"!

Σου έβαλα λοιπόν το ...and justice for all

Την περισσότερη ώρα κουνούσες τα χέρια σου ρυθμικά σαν να χτυπούσες τα τύμπανα. Κάποια στιγμή με άκουσες που τραγουδούσα και είπες μαζί μου "...is done"...
Γύρισα, σου χαμογέλασα, χαμογέλασες κι εσύ κι απόλαυσες όλο το υπόλοιπο τραγούδι κάνοντας πως παίζεις κιθάρα και δείχνοντάς μου πως κρατάμε σωστά την κιθάρα....

ΕΞΥΠΝΑΔΕΣ

Χθες πήρα τηλέφωνο τη γιαγιά να δω πως είσαι.

Φυσικά δεν ήθελες να κοιμηθείς και ζήτησα να σου μιλήσω για να σε πείσω.

Στην αρχή μου είπες "μπαμπά δεν θέλω αν κοιμηθώ" και τότε σου εξήγησα ότι καλό θα ήταν να κοιμηθείς λίγο για να έχεις δύναμη να πάμε να παίξουμε στην παιδική χαρά.

Έδωσες το τηλέφωνο στη γιαγιά και μετά απο λίγο της είπες να σου το δώσει πίσω.

"Μπαμπά, θα κοιμηθώ" μου είπες καικαθώς έδινες το τηλέφωνο πίσω στη γιαγιά της έλεγες ψυθιριστά "Γιαγιά, ΔΕΝ θα κοιμηθώ"

Εξυπνάδες...

Χθες ήρθε και ο νονός σου ο Θοδωρής με τη γυναίκα του τη Γεωργία και τη μικρή του κόρη την Κατερίνα για να σου φέρουν το δώρο σου.
Ήταν μία πίστα με αυτοκίνητα Macqueen.
Ξετρελάθηκες. Αν και μας παίδεψε λίγο για να δουλέψει, τελικά το ευχαριστήθηκες πολύ.

Θλίψη μεγάλη

Η ζωή, όπως σου έχω εξηγήσει, δεν είναι γεμάτη μόνο με όμορφες στιγμές.

Τις περισσότερες φορές είναι σκληρή, άδικη και προκαλεί πόνο.

Λίγες ημέρες πριν, ένα αεροπλάνο έπεσε στις Άλπεις. Όπως δείχνουν τα στοιχεία, το αεροπλάνο έπεσε επειδή έτσι ήθελε ο συγκυβερνήτης του.

150(!) άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους επειδή ένας αποφάσισε να τερματίσει τη δική του.

150 ζωές έζησαν 10 εφιαλτικά λεπτά βλέποντας το αεροπλάνο που επιβαίνουν να πέφτει.

150 ζωές, όνειρα και χαμόγελα σταμάτησαν 

Τραγικό.  Είναι από τα γεγονότα που με έχουν συγκλονίσει και απλά ήθελα να το μοιραστώ μαζί σου.

Μπλογκ

Όσο μεγαλώνεις, τόσο λιγότερο γράφω μέσα στο μπλογκ.
Δεν είναι ότι έχω χάσει τη διάθεση να το κάνω. Είναι το γεγονός ότι μερικές φορές σκέφτομαι πως επαναλαμβάνομαι.
Πάνω στον ενθουσιασμό μου να αποτυπώσω τα κατορθώματά σου αλλά και τα γεγονότα της ζωής σου, γράφω πολλές φορές τα ίδια.

Θα συνεχίσω να γράφω τα σημαντικά που σου συμβαίνουν και που επιτυγχάνεις.

Όχι συχνά αλλά σίγουρα πιο ουσιαστικά.

Ίσως μια μέρα τα διαβάσεις και δεις τον εαυτό σου να μεγαλώνει μέσα από τα μάτια μου...

Αυτάκια πονεμένα

Από τις 3 το πρωί ξυπνήσαμε σήμερα.
Σε είχαμε δίπλα μας γιατί είσαι λίγο άρρωστος.

Από εκείνη την ώρα πονούσες και έπιανες το αυτί σου. Άου άου έκανες.

Στις 7 σηκώθηκα, ντύθηκα και σε πήγα νοσοκομείο.
Ωτίτιδα, η διάγνωση.
Τέλεια. Ξεκινάς πάλι αντιβίωση. Μέσα σε 3 εβδομάδες, για δεύτερη φορά.

Αρχίζει η κλασσική μάχη για να την πάρεις.
"Δεν μου αρέσει η γέψη της" λες και γυρίζεις το κεφάλι σου αλλού...

Ταξίδι στο εξωτερικό!

Σήμερα κάναμε το πρώτο μας ταξίδι στο εξωτερικό σαν οικογένεια!

Πήγαμε στο Λονδίνο στον θείο τον Αντώνη και την Αλεξάνδρα, τη μέλλουσα σύζυγό του.

Ξετρελάθηκες! Σου άρεσε τόσο πολύ! Το σπίτι των παιδιών, τα μαγαζιά με τα παιχνίδια, η πόλη! Φεύγοντας μας έλεγες "Θέλω να έρθουμε ξανά στο Λονδίνο!"
Ελπίζω οι συνθήκες στη χώρα να μη μας αναγκάσουν να έρθουμε έτσι κι αλλιώς...

Ύπνος βαθύς στο αεροπλάνο!

Μια μικρή γειτονιά...

Η ταχύτητα με την οποία κινείται πλεόν κοσμός μας, έχει φτάσει σε απίστευτα επίπεδα.

Σου παραθέτω απόσπασμα από ένα κείμενο το οποίο, με αφορμή τη δολοφονία των δημοσιογράφων ενός Γαλλικού περιοδικού, περιγράφει πολύ παραστατικά αυτό που σου γράφω στην πρώτη πρόταση.

"Ο κόσμος μας έχει πάρει επικίνδυνες τροχιές και είναι αφέλεια να νομίζουμε ότι γι’ αυτό φταίνε μόνο οικονομικές αιτίες. Η εικονική πραγματικότητα που ανταγωνίζεται πια ευθέως την πραγματική ζωή, η ιλιγγιώδης ανάπτυξη της γνώσης που έχει γίνει πια ακατανόητη για το μέσο άνθρωπο, η ανασφάλεια που προκαλούν οι ταχύτητες της διαδικτυακής σύνδεσης της ανθρωπότητας, η μετάβαση σε νέα μορφή οικονομίας, μπορούν επίσης να εξηγήσουν τα φαινόμενα απόδρασης από τη νεωτερικότητα και την επιστροφή σε παλιότερους κόσμους."

Το κείμενο είναι του Φώτη Γεωργελέ από την εφημερίδα Athens Voice η οποία είχε δεχτεί "χτύπημα"  από αντιεξουσιαστές, λίγες μέρες πριν.

Ο κόσμος μας αλλάζει, παιδί μου.
Αν αλλάζει προς το χειρότερο ή προς το καλύτερο, αυτό δεν το γνωρίζω.
Κατά τη γνώμη μου, έχει ξεκινήσει ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος. Σιωπηλά. Απλώνεται αργά, παντού, σε όλο τον πλανήτη.
Πριν η τεχνολογία φτάσει στο επίπεδο που είναι τώρα, ένας πόλεμος στην άλλη άκρη της γης δεν μας επηρρέαζε. Ο πλανήτης τώρα είναι πολύ μικρός.
Όλοι είμαστε στην ίδια "γειτονιά".
Πόλεμος λοιπόν. Μακάρι να κάνω λάθος.

Για το μόνο που είμαι αισιόδοξος είναι πως μετά από κάθε μεγάλο πόλεμο, η ανθρωπότητα ήταν καλύτερη.

Σου εύχομαι να ζήσεις αυτόν τον καλύτερο κόσμο αγόρι μου...

Νέα Χρονιά

Το 2015 ξεκινάει. Όπως πάντα με ανανεωμένη διάθεση, με όνειρα, με υποσχέσεις και στόχους που θέτουμε στον εαυτό μας...

Πάνω από όλα να είμαστε καλά παιδάκι μου.  Να είμαστε καλά για να σε απολαμβάνουμε.

-----------------

Ξεκινάω το 2015 με μία ατάκα σου που μας άφησε άφωνους.

Ήμασταν στον καναπέ με τη μαμά και κάποια στιγμή είπες:
"Μαμά, φέρε μου το αυτοκινητάκι μου από το δωμάτιο"
"Δε μπορώ διότι είμαι κουρασμένη", απάντησε η μαμά.
"Μπαμπά, φέρε μου το αυτοκινητάκι μου από το δωμάτιο" είπες ξανά εσύ
"Δε μπορώ διότι κρατάω το χέρι της μαμάς" απάντησα.

"Ε, τότε να πάτε μαζί!" Με αποστόμωσες....

----------------

Καλή χρονιά να έχουμε παιδάκι μου!