Πονηριά!

Με κίνδυνο να θεωρηθούμε χαζο-γονείς, θα ήθελα να σου περιγράψω ένα τυχαίο (?) γεγονός!

Ήσουν στην αγκαλιά της μαμάς σου και είχες στα χέρια σου μια κρέμα σώματος.  Ως συνήθως προσπαθούσες να βάλεις την κρέμα στο στόμα σου και ταυτόχρονα η μαμά σου τραβούσε το χέρι μακριά και σου εξηγούσε ότι δεν είναι σωστό.

Τότε, έκανες κάτι μαγικό.  Της έδειξες με το χεράκι σου το ταβάνι σαν να της λες "κοίτα".  Η μαμά σου κοίταξε ψηλά και αμέσως εσύ έβαλες την κρέμα πάλι στο στόμα σου!

Εννοείται ότι σκάσαμε στα γέλια, τόσο δυνατά που εσύ τρόμαξες.

Ήταν όμως ένα υπέροχο σκηνικό που το απολαύσαμε!!

Αν από τώρα άρχισες να κάνεις τέτοια κόλπα... Τη "βάψαμε"!!!!

ΟΡΘΙΟΣ!!!

Παιδάκι μου γλυκό,

Όταν γύρισα χθες στο σπίτι, ο παππούς και η γιαγιά ήταν πολύ χαρούμενοι.  Ο λόγος; Φυσικά εσύ και τα κατορθώματά σου.  Τι ήταν αυτό που τους έκανε χαρούμενους;  Για πρώτη φορά στάθηκες όρθιος χωρίς να στηρίζεσαι πουθενά.  Σύμφωνα με τον παππού, ο οποίος υπερβάλλει καμιά φορά, στάθηκες όρθιος 30-40 δευτερόλεπτα!  Μετά από αυτό, ήσουν ευτυχισμένος.  Φώναζες, γελούσες, χτυπούσες παλαμάκια... Είναι απίστευτη η χαρά σου κάθε φορά που καταφέρνεις κάτι!  Μπράβο σου παιδί μου!  Μπράβο!  Έκανες ένα ακόμη βηματάκι για τον κόσμο των "μεγάλων".  

Ακόμα μια φορά σου αντιγράφω το σημερινό κείμενο της αγαπημένης μου Ρέας Βιτάλη...  Μιλάει για τη φράση "Σ' αγαπώ"...  Εκπληκτικό, ακόμα μια φορά.

Μέρες τώρα οι άνεμοι λυσσομανούσαν στο νησί. Ο αέρας σήκωνε την άμμο, τις πετσέτες, τις κουβέντες των ανθρώπων. Ούτε να συνεννοηθείς, ούτε να κρυφακούσεις στην παραλία. Μα από χθες καταλάγιασε. Άπλωσα την πετσέτα μου στην καρέκλα, χαμογέλασα στις κυρίες της δίπλα ομπρέλας. Τρεις γυναίκες που τα είχαν τα χρονάκια τους μα ωστόσο έκτακτες…Πώς το λένε; Καλοδιατηρημένες. Τι φράση! Η κάθε μια με άλλο χρώμα βερνίκι στο πόδι. Κάτι σαν προσωπική τους επανάσταση. Η μια μπλε καταμπλε, η άλλη πράσινο καταπράσινο, η τρίτη κίτρινο. Σαν ξωτικά πουλιά. Η κουβέντα τους αφορούσε την παρουσία της μιας σε γάμο. Το «και τι θα φορέσεις;» έφερε την αναστάτωση. «Ένα ασπρόμαυρο φόρεμα», «Καλέ καλοκαιριάτικα; Να του βάλεις και ένα χρώμα να το σπάσεις» (η επίδραση της απόχρωσης του νυχιού στην ψυχολογία) «Σαν τι δηλαδή;» αναρωτήθηκε η ατυχής. «Να του βάλεις ένα φούξια μαντήλι. Μ΄αρέσει το φούξια», «Το έχω βαρεθεί. Το έχω χιλιοφορέσει. Προτιμώ το κόκκινο», «Το κόκκινο μπορεί να βγει γύφτικο. Είναι περίεργο χρώμα. Το βαθύ που μπορντίζει ίσως αλλά μου κάνει χειμώνα» , «Μωρέ ένα παπαγαλί!» αποφάνθηκε ξαφνικά η κυρία με το πράσινο νύχι. Τις άκουγα κι ευγνωμονούσα το ταξιδάκι που μου προσφέρανε στο σύμπαν το χρωματικό το γυναικείο. Στις αποχρώσεις. Αυτός είναι και ο βασικός διαχωρισμός των φύλων. Οι γυναίκες κοιτάνε αποχρώσεις, οι άνδρες χρώματα. Οι μεν παιδεύονται με λεπτομέρειες, διυλίζουν τα μικρά, ακολουθούν με μεγάλη εξοικείωση δαιδαλώδη μονοπάτια, αλιεύουν τα «τι θέλει να πει» του κάθε τι. Οι δε σουλατσάρουν στα απλά, στα ξεκάθαρα, στα βατά, ξενοιάζουν στην πέτσα αυτού που ακούνε και μόνο. Εγκατέλειψα την κατασκοπεία στο «μακάρι να βρεις κάτι κοραλλί. Όχι πορτοκαλί χτυπητό, ένα κοραλλί!». Μαγεία! Σαν να πήγα σε spa το μυαλό μου. Ανέμελα «δράματα» σε γυναικείες κουβέντες….

Ώσπου ήρθε ένα ζευγάρι στην πίσω ομπρέλα. Εκείνη είχε «Καμπουράκιο» κατασκευή. Ζουμπουρλού, παχουλή, μ΄ένα χαμόγελο από μάγουλο σε μάγουλο. Μια γλύκα. Εκείνος ήταν βαρύς. Σαν να τον έσουρε στην παραλία ενώ εκείνος προτιμούσε μια μπυρίτσα στο απέναντι ταβερνάκι. Του άπλωσε την πετσέτα στην καρέκλα, του πρότεινε να τον αλείψει λάδι. «Δεν καίγομαι» είπε εκείνος, «Λίγο να στους ώμους» επέμενε εκείνη και εκείνος με νεύμα της έδωσε το ΟΚ. «Τι ωραία η θάλασσα!» είπε εκείνη όλο χαρά. «Πρώτη φορά την βλέπεις;» αναρωτήθηκε βαρύς. «Μα δεν είναι όνειρο!» προσπέρασε εκείνη. Μετά εκείνος ξάπλωσε κάτω από την σκιά. «Πάμε να βουτήξουμε;» του πρότεινε, (άντε να τον σηκώσεις τώρα που έκατσε!) «Αργότερα. Μπες εσύ αν θες» της είπε. Ανακάθισε εκείνη χαμηλώνοντας στροφές ενθουσιασμού. Και τελείως στα ξαφνικά, με χαμηλή φωνή τον ρώτησε «Μ΄αγαπάς;». Kι ήταν τόσο γλυκιά η φωνή της, τόσο παιδικά διψασμένη και χαμηλόφωνη που μου ήρθε ν΄ανασηκωθώ εγώ να της φωνάξω «σ΄αγαπάει, σ΄ αγαπάει» μα συγκρατήθηκα περιμένοντας με αγωνία την εξέλιξη. Και κείνος είπε «Τι είναι αυτά που ρωτάς;» και κείνη ξαναρώτησε «μ΄αγαπάς;» και κείνος είπε «Άλλο και τούτο! Είναι αυτές ερωτήσεις;» και εκείνη είπε «Ναι είναι!» και κείνος ξεφύσησε και είπε «Παιδιά είμαστε; Δηλαδή είναι να σου απαντήσω σε τέτοιες ερωτήσεις; Δεν ξέρεις;». Kαι κείνη επέμενε «θέλω να το ακούσω» και κείνος χτύπησε την κοιλιά του και ξανάπε «άλλο και τούτο!». Και εκείνη….Μάλλον όχι! Δεν έμαθα την συνέχεια. Σηκώθηκα και χώθηκα στην θάλασσα. Δεν άντεχα την συνέχεια. Μελαγχόλησα….

Πίσω από το «μ΄αγαπάς;» της, αποκρυπτογραφούσα ένα σωρό λέξεις…Ένα σωρό «φοβάμαι», «αγωνιώ», «σκέφτομαι», «θέλω να πιαστώ από κάπου», έναν κουβά «ΑΝ». Πόσα τυλίγουμε οι άνθρωποι στο αμπαλάζ του «μ΄αγαπάς;». Τι βιοκαύσιμο είναι για την ψυχή το «σ΄αγαπώ». Πόσο απελπισμένα ανάγκη έχουμε να το ακούσουμε. Και από την άλλη…Πόσοι και πόσοι τρέμουν μη και το προφέρουν. Μη και τους ξεφύγει και το πούνε. Τι άραγε βαρίδια να κουβαλάει στην ψυχή του όποιος το τσιγκουνεύεται;   

Άδικα πήγε τελικά το spa του μυαλού…Πάνε τ΄ανάλαφρα των τριών κυριών. Τι ήθελε και καταλάγιασε ο άτιμος αέρας! Και κατακάθονται οι λέξεις. Και μπορείς και κρυφακούς καμουφλαρισμένες αγωνίες ανθρώπων…. 

Κούρεμα!!!!

Το Σάββατο που μας πέρασε, πήγαμε στο κομμωτήριο της μαμάς και σε κουρέψαμε!!


Όχι εμείς, φυσικά, αλλά ο Μάνος ο κομμωτής που είναι και φίλος της μαμάς.  Ο Μάνος έχει κι αυτός ένα παιδάκι στην ηλικία σου (τρεις εβδομάδες μικρότερο) και την πρώτη φορά όπως μας είπε, το κούρεψε το παιδί του με την ψιλή.  Κοινώς του ξύρισε το μαλλί!  
Μας πρότεινε κι εμάς το ίδιο για να αρχίσουν να στρώνουν τα μαλλάκια σου αλλά εμείς δεν θέλαμε διότι είσαι υπέροχος με το μαλλάκι σου.  


Το τελικό αποτέλεσμα το ευχαριστηθήκαμε πολύ!  Είσαι πάλι ένας κούκλος!  Όχι γιατί είσαι παιδί μας αλλά γιατί είσαι απλά υπέροχος!!!

Γάμος - Βάπτιση - Διακοπές!!!!

Παιδί μου,

Έχω πολύ καιρό να γράψω διότι ήμασταν στη Σίφνο για το γάμο μας, τη βάπτισή σου και φυσικά για να διακοπάρουμε!!!!

Συνέβησαν πολλά πράγματα αυτές τις ημέρες και θα τα μοιραστώ μαζί σου λίγα λίγα.  Όσα θυμάμαι θα τα προσθέτω τις επόμενες ημέρες!

Ύπνος!

Χαλαρά συνέχισες να ξυπνάς από τα άγρια χαράματα.  Τις πρώτες ημέρες κοιμόσουν με τις γιαγιάδες σου οι οποίες είχαν βρει την ευκολία και μόλις ξυπνούσες σε περίμεναν με ένα μπουκάλι γάλα για να ξεχαστείς!!! Και φυσικά τα κατάφερναν διότι μόλις έπινες το γάλα, έπεφτες πάλι για ύπνο!!! Μια χάρα!

Σφήκα!

Την παραμονή του γάμου το απόγευμα, καθόμουν σε ένα σουβλατζίδικο για να φάω κάτι διότι όλη την ημέρα δεν είχα φάει τίποτα.  Ξαφνικά βλέπω τον παππού σου τον Γιάννη να τρέχει τις σκάλες.  Τον ρώτησα τι έγινε κι εκείνος μου είπε πως σε τσίμπησε σφήκα.  Αμέσως έτρεξα μαζί του να δω τι συμβαίνει.  Βρήκα εσένα να κλαις όπως δεν είχες κλάψει ποτέ, τη μαμά σου αγχωμένη, τις γιαγιάδες τρομαγμένες και γενικά μια κατάσταση φοβερή.

Φοβόμασταν όλοι μήπως πάθεις κάποια αλλεργία που μπορεί να έχεις κληρονομήσει από 'μένα.  Ευτυχώς, σου βάλαμε λίγη κρέμα, στα 4(!!!) σημεία που σε είχε τσιμπήσει και μετά από λίγο ήταν όλα καλά.   Σε πήγα μια βόλτα στην αγκαλιά μου για να ηρεμήσεις και μετά από λίγο σε πήρε ο ύπνος.  Τέλος καλό, όλα καλά....

Βάπτιση

ΚΛΑΜΑΑΑΑΑ.  Πλάνταξες από το κλάμα.  Κάτι η ζέστη, κάτι η πίεση από την όλη διαδικασία σε έκαναν να κλαις ασταμάτητα.  Η μαμά σου ήταν στην εκκλησία και υπάρχει και μια φωτογραφία που φαίνεται η αγωνία της.  Εγώ δεν άντεχα και στο μεγαλύτερο μέρος του μυστηρίου ήμουν έξω.  Οι νονοί σου, η Χαρά και ο Θοδωρής ήταν άψογοι και τα δώρα τους ήταν εκπληκτικά!  Ειδικά τα ρούχα που σου πήραν, έκλεψαν την παράσταση!

Γάμος

Πάρτυ ατελείωτο με όλους τους φίλους μας!  Εσύ, όταν κουράστηκες, απλά κοιμήθηκες παρά τη φασαρία από τη μουσική!  Η πλάκα είναι πως όταν τελείωσε το γλέντι, γύρω στις 3 το βράδυ, εσύ ξύπνησες και δεν είχες πολύ κέφι να κοιμηθείς!  Τελικά η γιαγιά σου η Ζωρζία σε κατάφερε!!

Μπάνιααααα

Κάθε μέρα ήμασταν στη θάλασσα!  Εννοείται πως κάθε μέρα έκανες το μπανάκι σου.  Τις τελευταίες ημέρες, δεν σου άρεσε και τόσο και γκρίνιαζες λίγο.  Βέβαια είχε πολλή ζέστη και έπρεπε με κάποιο τρόπο να σε δροσίσουμε.

Ένα απόγευμα, ενώ σε είχε η μαμά σου στα χέρια της μέσα στο νερό, εσύ κοιμήθηκες...

Για τέτοια κούραση μιλάμε!!!

Για τα υπόλοιπα νέα θα σε ενημερώσω τις επόμενες ημέρες!