Κιθάρα!!!

Από τότε που είχαμε πάει στη Ναύπακτο σου είχε κολλήσει στο μυαλό να σου πάρουμε μια κιθάρα. Είχες δει στο διπλανό τραπέζι την κιθάρα που είχε ένα κοριτσάκι και ήθελες ίδια.

Μάλιστα είχες πει και στη μαμά ότι από τον Άη Βασίλη θέλεις δώρο μία κιθάρα.

Την κιθάρα τελικά σου την πήρε ο θείος σου ο Αντώνης από το Brighton!

Μόλις την είδες ξετρελάθηκες!!
Κίμου κίμου φώναζες Ταρα μου!!

Τη λάτρεψες!

Δεν είναι αυτή της φωτογραφίας αλλά μία παρόμοια που πήρε ο θείος σου από αυτό το μαγαζί!

Mens night & Zouboutou

Χθες το βράδυ η μαμά βγήκε βόλτα με φίλους της οπότε μείναμε οι δυο μας.
Ήσουν πολύ κουρασμένος κι εκνευρισμένος αλλά παίξαμε λίγο ποδόσφαιρο και λίγο με την κιθάρα σου και ξεχάστηκες.

Μετά, βάλαμε πυτζάμες κι αράξαμε στον καναπέ.  Ζήτησες γάλα και τον αγαπημένο σου κεραυνό Μακ Κουήν να παίζει στο λαπτοπ.

Κάποια στιγμή κουράστηκες και μου λες:
"Μπαμπά, νάνι εγώ τώρα" και ξάπλωσες στο μαξιλάρι σου.  Σε ρώτησα εγώ: "Να σου χαϊδέψω τα ποδαράκια;" κι εσύ είπες "Ναι".

Σου χάιδευα λοιπόν τις πατούσες και κάποια στιγμή μου είπες "Φτάνει". Μετά αποκοιμήθηκες.

ΜΟΥΤΡΑ

Με τη μαμά είχαμε φύγει το Σαββατοκύριακο και πήγαμε στο Brighton στην Αγγλία στο θείο τον Αντώνη.

Γυρίσαμε την Δευτέρα το βράδυ.  Όταν φτάσαμε στο σπίτι αμέσως έτρεξες να αγκαλιάσεις τη μαμά σου. Εμένα δε μου έδωσες ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ!!!

Σου έλεγαν όλοι, να φιλήσεις το μπαμπά, να μιλήσεις στο μπαμπά κι άλλα τέτοια κι εσύ έκανες ότι δεν άκουγες!!!

Ήσουν απίστευτος.  

Φυσικά στο σπίτι, όταν σου είπε η μαμά να πάτε για ύπνο, αμέσως θυμήθηκες την παρουσία μου και ήθελες αγκαλιά!!! 

Βρωμόπαιδο!!!!

Τα κλειδιά...

Ένα υπέροχο κείμενο από τον Οδυσσέα Ιωάννου.

Μη φεύγεις χωρίς κλειδιά


Photo: .krish.Tipirneni. @flickr



Θυμάμαι τη μητέρα μου να φεύγει από το σπίτι χωρίς κλειδιά. Στη μία και μοναδική φορά που τσακώθηκε με τον πατέρα μου. Ήμουν έξι. Από τότε, κάθε που ετοιμαζόταν να βγει έξω, την κυνηγούσα στο σπίτι να της δώσω τα κλειδιά. Όταν φεύγει κάποιος χωρίς κλειδιά, είναι αποφασισμένος, όχι αφηρημένος. Ή τουλάχιστον μπορείς εύκολα να διακρίνεις τη διαφορά. Πρέπει να είμαι ο μοναδικός άνθρωπος που δεν τα έχει ξεχάσει ποτέ. Κινητό, τσιγάρα, αναπτήρα, πορτοφόλι, πολλές φορές. Τα κλειδιά είναι οι άνθρωποι που θέλω να ξαναγυρίσω. Να επιστρέφω, να ανοίγω την πόρτα, να με περιμένουν, να τους περιμένω. Ρωτάω συνέχεια, πήρες τα κλειδιά σου; «Μα αφού έχεις πάρει τα δικά σου, δύο ζευγάρια θα κουβαλάμε;». Μου έρχεται να της πω «θα ξαναγυρίσεις;» αλλά καταλαβαίνω πόσο χαζό θα ακουστεί.

Αύγουστος 2003. Τροχαίο στην Πατησίων. Ένας πιτσιρικάς με παπάκι, χτυπήθηκε από ένα αυτοκίνητο που πέρασε με κόκκινο. Πεσμένος, ματωμένος, ζωντανός, χωρίς τις αισθήσεις του και από τις τσέπες του είχαν σκορπίσει στον δρόμο το πορτοφόλι του, ένα πακέτο Marlboro, και τρία κλειδιά δεμένα σε ένα μπρελόκ με το σήμα του Ολυμπιακού. Κάποιοι έτρεξαν στο παιδί και κάποιοι να μαζέψουμε τα πράγματα του. Πήγα κατευθείαν στα κλειδιά. Ένας ηλικιωμένος κύριος μάζεψε το πορτοφόλι, τα τσιγάρα έμειναν εκεί. Αισθανόμουν σαν να κρατούσα εγώ τη ζωή του στα χέρια μου και όχι ο νοσοκόμος που του προσέφερε τις πρώτες βοήθειες πριν τον βάλουν στο ασθενοφόρο. Σκέφτηκα πως όσες μαλάξεις να του κάνουν και όσες φροντίδες να του δώσουν οι γιατροί, εγώ είχα επάνω του το δικαίωμα της ζωής ή του θανάτου. Όχι μεταφορικά, κυριολεκτικά! Μία κίνησή μου να τα ρίξω στον υπόνομο, ή να τα βάλω στην τσέπη μου και τέλος… Πρόλαβα και τα πέταξα επάνω στο φορείο πριν κλείσουν οι πόρτες. Δεν θα μάθει ποτέ ποιος του έσωσε τη ζωή.

Στο πρόσφατο βιβλίο «Υπόγειος» του Δημήτρη Μητσοτάκη και του Αλέξανδρου Σικιαρίδη, στην Αθήνα του 2013, η Μαρία, γκρεμισμένη από την κρίση, αφού σκότωσε όλα της τα κοσμήματα σε ένα Buy Gold, μοίρασε τα ελάχιστα χαρτονομίσματα σε τρεις φακέλους, έγραψε στον καθένα το όνομα του κάθε παιδιού της, τους άφησε στο τραπέζι και έφυγε από το σπίτι. Δεν πήρε μαζί της κλειδιά.

Ο Ντάννης ο Αμπίδας

Πως σε λένε αγόρι μου; Ποιος είσαι; Ντάννης Αμπίδας...

Χριστούγεννα !!!!! (από τώρα!!!!!)

Η μανούλα δεν γνωρίζει τη λέξη υπομονή.  Έχω την αίσθηση ότι κι εσύ έχεις ακριβώς την ίδια άγνοια... Δεν είμαι σίγουρος, θα φανεί.

Στις 9 Νοεμβρίου λοιπόν, μόλις 46 μέρες πριν τα Χριστούγεννα, αποφασίσαμε να στολίσουμε!
Εννοείται ότι φέτος συμμετείχες κι εσύ στο στόλισμα και μάλιστα σου άρεσε πολύ!

Τι έχεις ζητήσει από τον Άγιο Βασίλη; Κιθάρα!

Για να δούμε, θα σε ακούσει;;;;

Πιπί - Γιο Γιο

Σήμερα μας ενημέρωσαν από τον παιδικό σταθμό ότι για πρώτη φορά έκανες πιπί στο γιογιο!!

Αμέσως πήρα τηλέφωνο τη μανούλα σου για να την ενημερώσω.

Η αντίδρασή της; "Θα βάλω τα κλάμματα" 

Μανάδες....

Όταν είναι ελεύθερες κοροιδεύουν τις μαμάδες για τους γιους που μεγάλωσαν και όταν γίνουν οι ίδιες μαμάδες... κάνουν ακριβώς τα ίδια!!!!

Κούρεμα χαλαρό!!!

Σήμερα πήγαμε να κουρέψουμε τα μαλλάκια μας.

Εννοείται πως ο εκνευρισμός είχε αρχίσει να σε πιάνει από τη στιγμή που πλησιάζαμε στο κομμωτήριο.

Κι εκεί ήρθε η έκπληξη! Σου είπα: "Γιάννη, πάμε να μας κουρέψει η Κέλλυ;" κι εσύ είπες "ΝΑΙ".

Καθίσαμε και στο μεγαλύτερο μέρος της διαδικασίας καθόσουν ήσυχος.  Προς το τέλος είχες αρχίσει να κουράζεσαι και γκρίνιαζες αλλά γενικά ήταν το πρώτο σου ΧΑΛΑΡΟ κούρεμα!

Μεγαλώνεις όπως φαίνεται...

Παπάμε

Με τη μαμά, πολλές φορές σε αγκαλιάζουμε ταυτόχρονα, σε σηκώνουμε, σε φιλάμε και σου λέμε "Σε αγαπάμε παιδάκι μας"!!!

Τις τελευταίες δυο μέρες το κάνεις εσύ!  Έρχεσαι, μας αγκαλιάζεις και τους δύο ταυτόχρονα και λες "Παπάμε".
Είσαι τόσο γλυκός όταν το κάνεις αυτό...