Πιτ μπουλ

Έκανες τρελές χαρές με τον Μπόρις. Ένα σκυλάκι που θα βλέπεις οπότε έρχεσαι στη γιαγιά την Ελένη. Κάποιες στιγμές το χάιδευες άλλες το φοβόσουν αλλά το καλύτερο ήταν όταν σε έγλυφε κι εσύ σιχαινόσουν!!!

HFM Disease - Επιστημονικό!!!

Την προηγούμενη εβδομάδα έλειπα επαγγελματικό ταξίδι στην Πολωνία. 
Το βράδυ της Πέμπτης πριν επιστρέψω, μου είπε η μανούλα σου ότι έχεις πυρετό.  Αποφασίσαμε πως αμέσως μόλις επέστρεφα θα σε πήγαινα στο γιατρό.
Έτσι κι έγινε!  Σε όλο το δρόμο σου εξηγούσα ότι η Μαρία (γιατρός) δεν θα σου κάνει τζιζ (ένεση)  και ότι απλά θα σε δει, οπότε δεν υπήρχε λόγος να φοβηθείς... 
Μάταια όμως.  Μόλις αναγνώρισες το ιατρείο γραπώθηκες από πάνω μου κι άρχισες να φωνάζεις τη γιαγιά Γεωργία που ήταν μαζί μας για να σε σώσει.
Όταν δε είδες τη Μαρία, εκεί άρχισε το πανηγύρι... Κλάμα γοερό χωρίς καν να σε ακουμπήσει.  
Μετά από πολλά βάσανα, είδε ότι είχες κάτι σημαδάκια στο λαιμό και μας έγραψε αντιβίωση.

Ξεκινήσαμε να σου δίνουμε αντιβίωση (άλλο δύσκολο έργο αυτό) και μέσα σε μια μέρα ο πυρετός έπεσε.  Το πρωί του Σαββάτου η μαμά με φώναξε να μου δείξει κάτι μικρά σημαδάκια που είχες στα πόδια σου.  Παρένθεση.  Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να τονίσω πως η μαμά έχει ακτίνες Χ στα μάτια της και βλέπει σημάδια που δεν υπάρχουν. Κλείνω την παρένθεση λέγοντας πως για να μην της χαλάσω το χατήρι, είπα πως τα είδα κι εγώ. 

Τελικά όντως άρχισαν να βγαίνουν σημαδάκια κόκκινα παντού στο σώμα σου.  Αμέσως υποψιαστήκαμε αλλεργία από την αντιβίωση και ύστερα από εντολή της γιατρού την διακόψαμε.

Εν τω μεταξύ, άρχισα να έχω πυρετό κι εγώ. Στην αρρώστια πάμε "πακέτο" εμείς οι δύο!
Μόλις έπεσε ο πυρετός άρχισα να βγάζω κι εγώ σημάδια στα πόδια και τα χέρια μου.

Αμέσως ενημερώσαμε τη γιατρό η οποία μας είπε να μην ανησυχούμε διότι έχουμε και οι δύο Hand Foot Mouth Disease...

Από εκείνη την ημέρα κάνουμε υπομονή να φύγουν τα σημάδια.  Εσύ άρχισες σιγά σιγά να τρως και πάλι και όλα δείχνουν να επανέρχονται στους φυσιολογικούς ρυθμούς!

_____

Εκπληκτική στιγμή:
Στο ιατρείο της γιατρού που σε πήγαμε χθες για να δει πως είσαι.  Μόλις μπήκαμε μέσα, κλασσικά, με γράπωσες και δείχνοντας την πόρτα της εξόδου φώναζες "Εκεί! Εκεί!"
Τζάμπα η φωνούλα σου....

____

Δύσκολη στιγμή.  Το βράδυ της Κυριακής, εγώ με πυρετό να τρέμω κι εσύ με βήχα να πνίγεσαι.  Η μαμά σε απελπισία να σε κρατάει στα χέρια της και να σε κάνει βόλτες σε όλο το σπίτι για να ηρεμήσεις.  Κλάμα κλάμα κλάμα κι εμείς ανήμποροι να σε βοηθήσουμε... Ευτυχώς μετά από 15 λεπτά, όλα ήταν καλά...

Καθαρά Δευτέρα

Χθες, πήγαμε στη θεία σου τη Μαρία για το γεύμα της Καθαρής Δευτέρας.

Μετά το φαγητό βγήκαμε όλοι έξω και πήγαμε για να πετάξουμε τον χαρταετό.  Εσύ ενθουσιάστηκες πολύ που τον έβλεπες να ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό και κοίταζες συνέχεια επάνω.

Σου δώσαμε και λίγο την καλούμπα για να τον κρατήσεις, με προσοχή φυσικά να μη σου κόψει τα δαχτυλάκια.

Όταν γυρίσαμε πίσω στο σπίτι της θείας, ήσουν πολύ ανήσυχος.  Έκλαιγες συνέχεια, και δεν ήθελες να βλέπεις κανέναν από εμάς δίπλα σου.  Ήταν από τις στιγμές που η μαμά σου κι εγώ κοιταζόμαστε με απελπισία μη μπορώντας να κάνουμε κάτι.

Ευτυχώς όταν γυρίσαμε στο σπίτι ήσουν πάλι το γνωστό καλόκεφο παιδάκι μας. 

Κάποια στιγμή είχα αγκαλιάσει τη μαμά και την φιλούσα κι εσύ μας κοίταζες από μακριά και χαμογελούσες. Τότε σου είπε η μαμά "Έλα κι εσύ Γιάννη" κι αμέσως ήρθες κι εσύ στην αγκαλιά μας και σε πνίξαμε στα φιλιά!

Επίσης πρόσεθεσες νέες λέξεις στο λεξιλόγιό σου.  Πλέον δεν μπορώ να τις συγκρατήσω διότι είναι πάρα πολλές!  

Αύριο φεύγω για επαγγελματικό ταξίδι στην Πολωνία.  Θα μου λείψετε πολύ η μαμά κι εσύ διότι θα είμαι εκεί για 3 μέρες...  Από τώρα ανυπομονώ να γυρίσω.

____

Την Κυριακή το βράδυ καλέσαμε κάποιους φίλους μας για να διασκεδάσουμε.  Έτσι λοιπόν είχες κι εσύ την ευκαιρία να ξενυχτήσεις και να περάσεις όμορφα γιατί είχαν έρθει και ο Χάρης με την Μελίνα που θα βαφτίσουμε σε λίγο καιρό.  Ειδικά με την μπέμπα ήσουν πολύ τρυφερός και την χάϊδευες όποτε ήταν στο καλαθάκι της.

____

Το πρωί της Κυριακής πήγαμε με τους φίλους μας τον Γιώργο και την Άννα στον παιδότοπο (τον γνωστό στο Golden Hall) που σου αρέσει πολύ.  Εκεί έπαιξες και διασκέδασες πάρα πολύ.  Οι φίλοι μας έχουν κι αυτοί ένα παιδάκι 3 μήνες μικρότερό σου, τον Γιάννη  τον οποίο στην αρχή τον φοβόσουν αλλά μετά ήσουν λίγο πιο χαλαρός.  Όχι όμως τόσο ώστε να του δίνεις τα παιχνίδια σου... Όσο κι αν σου εξηγούσα πως θα πρέπει να τα μοιράζεσαι για να παίζετε παρέα, ήσουν πολύ διστακτικός να το κάνεις.

Όπως κατάλαβες παιδάκι μου, ήταν ένα τριήμερο πολύ όμορφο και διασκεδαστικό για όλους μας!

Μπία!

"Μπία" είπες και πρόσθεσες ακόμα μία λέξη στο λεξιλόγιό σου! 

Χθες ήταν "βραδιά" ανδρών!  Η μαμά άργησε να γυρίσει από τη δουλειά και έγινε χαμός στο σπίτι!

Παίξαμε παράνομα παιχνίδια (παράνομα διότι η μαμά φοβάται πως θα χτυπήσεις), τρέξαμε γύρω γύρω από το τραπέζι, χοροπηδήσαμε στο κρεβάτι, φτιάξαμε πύργο για να γκρεμίσεις και έλιωσες στα γέλια από το πολύ γαργαλητό!!

Μετά κάναμε το μπανάκι μας, ετοιμαστήκαμε και καθίσαμε να φάμε! Εν τω μεταξύ ήρθε και η μαμά και φάγαμε όλοι μαζί κεφτεδάκια από τα χέρια της γιαγιάς Ζωρζίας.  Τα λατρεύεις τα κεφτεδάκια της και νιώθει πολύ περήφανη!

Στο τέλος της ημέρας είπα να σε πάω για ύπνο... Εσύ ξάπλωσες στο κρεβάτι σου κι εγώ απ'έξω είχα περάσει το χέρι μου μέσα από τα κάγκελα και σε χάιδευα.  Μετά από ένα τέταρτο ήρθε η μαμά να με ξυπνήσει διότι είχαμε κοιμηθεί και οι δύο!!! Κλασσικά!!

Αγαπημένη Ρέα. Λατρεμένη Άνοιξη.

Υπάρχουν ακόμα παιδιά των 

λουλουδιών;

• Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
• Μείωση μεγέθους γραμματοσειράς

Οι άνδρες θα έλεγαν «κόκκινο» και θα ξένοιαζαν. Οι γυναίκες, «κοραλί». Και η Μοιραράκη θα ξεπέταγε δέκα χρώματα σε μια λέξη. Όπως και να 'χει, μιλάμε για το χρώμα που έχει το γεράνι. Μα, όπως και να το χαρακτηρίσεις, το γεράνι θα με ταξιδέψει στα παιδικά μου χρόνια. Τότε που μαδούσαμε τα πέταλά του… Ένα-ένα πεταλάκι. Το σαλιώναμε και το κολλάγαμε πάνω στο νύχι. Και μέχρι να κολλήσεις το ένα, ξεκόλλαγε το άλλο. Μα, για το ένα δευτερόλεπτο βουτάς στη θηλυκότητα, άξιζε τον κόπο. Για 'κείνο το λαθραίο ταξίδι στον κόσμο των «μεγάλων». Για τον ψεκασμό «γυναίκας» στην ατμόσφαιρά μας. Από πού σκάει μύτη η θηλυκότητα; Πόσο φαντασία παράγει το παιδικό μυαλό ενώ φοράει τακούνια δέκα νούμερα μεγαλύτερα και τα σέρνει; Τόσα γεράνια που ξέκανα στα μικράτα μου, τόσο απέφυγα τα μακριά βαμμένα νύχια στα ενήλικά μου. Σχεδόν με τρόμαζαν. Τζάμπα πήγαν τόσα γεράνια! Και εκείνα τα κραυγαλέα στοιχεία θηλυκότητας… Όσο και τα κραυγαλέα στοιχεία ανδρισμού. Τι θλιβερή αστειότητα. Σε ένα φύλο, τελικά, κατέληξα. Των γοητευτικών ή μη, ανθρώπων.

Αμ, οι παπαρούνες! Αγριολούλουδο. Αγαπημένες. Για το καθαρό κόκκινο. Το κατακόκκινό τους. Μα πιο πολύ για την ανεξαρτησία τους. Κόψε μια να τη βάλεις σε ανθοδοχείο, αν τολμάς. Θα μαραθεί στο δευτερόλεπτο. Θα γύρει ατιμασμένη. Δεν θα σου κάτσει η παπαρούνα. Δεν της πάει να γίνει διακοσμητικό σε βάζο. Μην το παλέψεις.

Τελευταίες αφήνω τις μαργαρίτες. Έχω θέμα. Πεθαίνω για μαργαρίτα. Μια συγκεκριμένη. Κάθε χρόνο την περιμένω. Σήμερα έκοψα την πρώτη. Εδώ είναι, δίπλα μου, τώρα που σου γράφω. Σ' ένα ποτήρι, με λίγο νεράκι. Η απόλυτή μου! Ξέρεις για ποια μιλάω; Για τη μαργαρίτα με τα άσπρα πέταλα και το κίτρινο στη μέση, που ξεφεύγει από το πλαίσιο και στάζει μια σταγόνα κίτρινο στο άσπρο των πετάλων. Μελέτησέ το! Με συνεπαίρνει. Το πώς ξεφεύγει, το πώς δραπετεύει γλυκά, χύνεται απαλά, για να αξιωθεί τα δικά της όρια. Όχι άναρχα, όχι ανεξέλεγκτα… Ξεγλιστράει σχεδόν ηδονικά. Γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Γιατί αν μείνει στα περιφρουρούμενα, απλώς θα πεθάνει. Δηλαδή, δεν θα πεθάνει. Θα πάθει χειρότερα. Θα μαραζώσει.

Λουλούδια… Αγριολούλουδα της άνοιξης. Πας καλά; Τόσα που συμβαίνουν γύρω μας! Τόσα δράματα που εκτυλίσσονται. Τόσες ειδήσεις που τρέχουν… Τρέχουν; Τόσες φωνές. Τόσες απελπισίες μαζεμένες. Τόσα αδιέξοδα. Μα, για λουλούδια εσύ θα γράψεις; Τα 'παιξες;

Κάθε άνοιξη… Ο κόσμος να χαλάει, θα τον θυμάμαι. Σε μια καρέκλα νοσοκομείου. Σε μια πολυθρόνα βολική για τους συνοδούς το βράδυ. Με πονάνε αυτές οι καρέκλες… Εκεί καθόταν. Είχα μπει φουριόζα. Ίσως από συνήθεια, ίσως για να μην κοντοσταθώ στα μάτια του. Τελικά, το δεύτερο. Έβαλα λουλούδια σε ένα ανθοδοχείο. Αγριολούλουδα. Και μετά ένα cd με τον Γιάννη Σπάρτακο να παίζει πιάνο. Του παρέδωσα ακουστικά να βάλει στα αφτιά κι έφυγα κάτι για να φέρω. Γύρισα δέκα λεπτά αργότερα, μπορεί και έντεκα. Κι είχε κλειστά τα μάτια, το κεφάλι γερμένο πίσω, σαν να ταξίδευε σε μαγικό προορισμό, ένα γαλήνιο χαμόγελο και μια μαργαρίτα που κουνούσε πέρα δώθε στο ένα χέρι. Με διαισθάνθηκε. Άνοιξε τα μάτια, έβγαλε το ένα ακουστικό από το αφτί, με κοίταξε «Ααααχ! Ευχαριστήθηκε η ψυχή μου», μου είπε και έλαμψε. «…η ψυχή μου». Σίγουρα η τηλεόραση θα διατυμπάνιζε ειδήσεις. Στα νοσοκομεία πάντα παίζει και μια τηλεόραση, παρηγοριά της συμφοράς. Σίγουρα θα ανέλυαν απελπισίες. Διεκδικήσεις, αιτήματα, «πεινάω» ανθρώπων. Μα, στο δικό μου τελευταίο πλάνο μένει ένα ανθοδοχείο με αγριολούλουδα, ένας ρυθμός από πιάνο και η φράση «ευχαριστήθηκε η ψυχή μου» με ένα Αχχχχ αργόσυρτο… Λίγες μέρες μετά, ταξίδεψε. Έμεινε η πολυθρόνα για τον επόμενο.
Μα, για λουλούδια θα μιλάμε τώρα; Ναι, ψυχή μου.

Παιδάκι - Παιδάκι - Παιδάκι

Όσο περνάει ο καιρός, γίνεσαι ακόμα πιο παιδάκι!
Φεύγεις εντελώς από το μωρουδίστικο στυλ και μπαίνεις στον κόσμο των μεγάλων.

Η επικοινωνία σου μαζί μας είναι καλύτερη.  Μπορεί να μη λες πολλές λέξεις αλλά ξέρεις τι να ζητήσεις και πως να το ζητήσεις.  Η γιατρός λέει συνέχεια ότι είσαι πολύ ανεπτυγμένος στο ψυχολογικό-διανοητικό κομμάτι.  Εμείς τέτοια ακούμε και είμαστε ακόμα πιο περήφανοι...

Όταν θέλεις να παίξεις μαζί μας, έρχεσαι και μας σηκώνεις από το χέρι, μας τραβάς στο δωμάτιό σου και μας κάνεις νόημα με το χεράκι σου να καθίσουμε κάτω για να παίξουμε.
Είσαι τόσο γλυκός όταν το κάνεις.

Έχεις γίνει και πολύ τρυφερός.  Τώρα είσαι λίγο πιο δεκτικός στις αγκαλιές, τα χάδια και τα φιλιά.  Κάποιες στιγμές νιώθουμε ότι τα αποζητάς κιόλας.  Δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο χαιρόμαστε τις αλλαγές σου αυτές.  Είναι πολύ σημαντικές και τις απολαμβάνουμε!

Την προηγούμενη εβδομάδα η μαμά σε πήγε για κούρεμα και έγινες ένα κουκλί πραγματικό! 
Είμαστε λίγο κουκουβάγιες η μαμά κι εγώ, το παραδεχόμαστε αλλά τι να κάνουμε που σε αγαπάμε...

Το Σαββατοκύριακο, όπως πάντα, πήγαμε βόλτες.  Το Σάββατο πήγαμε στον ξαδελφό σου το Νίκο που είχε γενέθλια.  Όταν βρίσκεσαι με παιδιά, το απολαμβάνεις και περνάς πολύ όμορφα.
Φαίνεσαι ότι το διασκεδάζεις.

Χθες πήγαμε στο πάρκο στου Παπάγου μαζί με τους μέλλοντες κουμπάρους μας, το Γιάννη, τη Λίλιαν τον Χάρη και την Μπέμπα που θα βαφτίσουμε.
Εκεί έτρεξες, έκανες τσουλήθρα, περπάτησες στο δάσος, ανεβήκαμε σε γέφυρα (μπι έ μπι α) μέχρι που εξαντλήθηκες και σε πήρε ο ύπνος αμέσως μόλις μπήκαμε στο αυτοκίνητο.

Το βράδυ είχε έρθει και ο νονός σου ο Θοδωρής και σου έφερε δώρο ένα ελικόπτερο.  Η αλήθεια είναι πως δεν ήσουν πολύ διαχυτικός μαζί του αλλά είναι λογικό διότι δεν τον έχεις συνηθίσει.  Απόλαυσες τουλάχιστον το παιχνίδι με το ελικόπτερό σου.  Κάποια στιγμή είχαμε μαζευτεί όλοι στο δωμάτιό σου, συζητούσαμε και παίζαμε ταυτόχρονα.  Ήταν ένα ήρεμο και χαλαρωτικό Κυριακάτικο βραδυνό...

Εμβόλιο...

Χθες πήγαμε στο γιατρό να κάνουμε ένα προγραμματισμένο εμβόλιο...
Από τη στιγμή που μπήκαμε στο ιατρείο της Μαρίας, κατάλαβες τι σε περιμένει.
Σου εξήγησα ότι η Μαρία θα σου κάνει ένα μικρό "τζζζτ" θα πονέσεις λιγάκι και μετά θα φύγουμε. Φοβόσουν όμως πάρα πολύ...
Από τη στιγμή που μπήκαμε στο εξεταστήριο δεν ξεκόλλησες από πάνω μου.  Δεν ήθελες να πας σε κανέναν κι έκλαιγες γοερά.  Η Μαρία σε εξέτασε ενώ ήσουν γαντζωμένος πάνω μου.

Τελικά ήρθε η ώρα του εμβολίου το οποίο σου το έκανε η γιατρός ενώ ήσουν στην αγκαλιά μου.  Πρέπει να μας άκουσαν σε όλο το Ψυχικό.  Μετά σε έντυσα και φύγαμε από το εξεταστήριο μέχρι που η μαμά να ενημερωθεί από τη γιατρό.  Μόλις βγήκαμε έξω, ηρέμησες.  Όλα καλά λοιπόν.

___

Χθες είπες για πρώτη φορά μια τρισύλλαβη λέξη.  Στο ξύλινο τρενάκι που έχεις, σου είχα φτιάξει ένα τούνελ και το είχα βάλει μετά τη γέφυρα που έχει.  Σου έλεγα να περάσεις το τρένο κάτω από τη γέφυρα και μέσα από το τούνελ.  Τότε κι εσύ είπες μια λέξη τριών συλλαβών που ακούστηκε σαν γέφυρα.  Η μαμά γούρλωσε και με κοίταξε.  Αμέσως μετά εσύ επανέλαβες "γέ-φυ-βα" (ή κάτι τέτοιο) και αμέσως χαμογελάσαμε και οι δύο!
Ήταν φοβερή η σύμπτωση διότι με τη μαμά σου, φιληθήκαμε για πρώτη φορά κάτω από μια γέφυρα.  Αυτή του Ρίου-Αντιρρίου.  Όπως καταλαβαίνεις χαρήκαμε πολύ διότι θυμηθήκαμε τα παλιά.
Σε αγαπάμε πάρα πολύ, γλυκό μας παιδάκι...

Φουσκωτά!!

Μετά το φαγητό ήρθαμε σε ένα παιδότοπο για παιχνίδι!

Η μαμά σου έχει πολύ πλάκα διότι σε πλησιάζουν τα κοριτσάκια κι εκείνη μου κάνει νόημα ότι τα πνίξει!!!

Κακιά πεθερά!!

Μπριζολίτσα!!!

Σήμερα ήρθαμε να φάμε στη γιαγιά την Ελένη.
Είναι μεγάλη μαστορισσα στο ψήσιμο κρεάτων κι έτσι την βάλαμε να μας ψήσει!!
Όπως βλέπεις στη φωτογραφία, έφαγες κι εσύ το μεζεδακι σου!!!