Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2014

Ένα εξαιρετικό κείμενο...

Ένα κείμενο που περιγράφει με όμορφο τρόπο την ιδέα που έχουμε οι Έλληνες για τον εαυτό μας. Πιο βαθιά όμως το κείμενο θέλει να μας δείξει το τι παθαίνεις όταν ζεις μέσα στον μικρόκοσμό σου. Τι χάνεις όταν έχεις τις αισθήσεις σου φραγμένες και δεν λαμβάνεις τα σωστά ερεθίσματα. Το πόσο κακό είναι να έχεις μια λανθασμένη ιδέα για τον εαυτό σου και να νομίζεις ότι είναι η σωστή...

Το άρθρο είναι του Σπύρου Κιτσινέλη

_____

Σύγχρονη ελληνική μυθολογία

Photo: Nick Paleologos / SOOC



1. Ελληνική γενναιοδωρία

Ο γενναιόδωρος άνθρωπος, ο ανοιχτοχέρης. Ο γενναιόδωρος Έλληνας που τσακώνεται με τον ξάδελφο για το ποιος θα πληρώσει τα παϊδάκια και τις μπριζόλες. Που από την γενναιοδωρία και τον αλτρουισμό θα είχε πρωτιές σε αιμοδοσία και δωρεά οργάνων και δεν θα ήταν τελευταίος στην Ευρώπη. Που δεν θα πάτωνε σε δείκτες διαφθοράς επειδή ζητά φακελάκι σε όποιο πόστο και αν δουλεύει. Τι και αν χάνεται το γεροντάκι στο νοσοκομείο…τι και αν γεννά η φτωχή κοπέλα…τι και αν θέλει το δίπλωμα του ο νεαρός φοιτητής. Ο μισθός ποτέ δεν έφτανε, ούτε στις καλές μέρες. Γιατί πάνω από τον μισθό είναι μια ιδέα…να τα αρπάξει αυτός πριν τα αρπάξει άλλος και τον πουν κορόιδο. Αχ γενναιόδωρε Έλληνα, μην με περιμένεις στη διασταύρωση και μην μου παραχωρείς τη θέση στην ουρά…μη με σκλαβώνεις διαρκώς και προχώρα εσύ πρώτος. Σου κάνω εγώ παραχώρηση γιατί είμαι σαν εσένα…γενναιόδωρος Έλληνας.

2. Ελληνική φιλοξενία

Μη μας κοιτάς τώρα που γεμίσαμε με εκατομμύρια μετανάστες και μας χτύπησε η κρίση. Μην μας κοιτάς τώρα που μας προκαλεί η Τρόικα και μας πορώνει η ακροδεξιά. Πήγαινε πιο πίσω για να καταλάβεις τι σημαίνει Ελληνική φιλοξενία. Τότε που η οικογένεια δίπλα μας από την Αλβανία ήταν ενσωματωμένη όσο οι μαύροι πριν μισό αιώνα στον αμερικάνικο νότο αφού μας έπιασε η πραγματικότητα απροετοίμαστους. Τότε που ο ξένος στα χωράφια μας έπαιρνε…ας το πούμε ανταγωνιστικούς μισθούς. Τότε που η αντιμετώπιση που είχε ήταν…ας το πούμε σκληρή αγάπη. Τότε που το αλλοδαπάκι τιμούσε τη γλώσσα μας και έβγαινε πρώτο στο σχολείο και εμείς αντί να χαιρόμαστε και να το αγκαλιάζουμε, το απειλούσαμε αν τολμούσε να σηκώσει τη σημαία μας. Τόσο φιλόξενοι και τόσο έξυπνοι στην εθνική μας πολιτική. Τότε που νομίζαμε ότι η φιλοξενία κρατά όσο οι διακοπές και ξένος επισκέπτης είναι μόνο αυτός που έχει δολάρια ή μάρκα για πέταμα. Τότε που ο ταξιτζής έκανε Αεροδρόμιο Ελληνικού - Σύνταγμα όσο έκανα εγώ Κηφισό - Κόρινθο και χρέωνε ανάλογα. Σαν τώρα το θυμάμαι…νεαρός ήμουν σε ελληνικό νησί και είδα μπροστά μου να πουλάνε το ίδιο φιλμ που αγόρασα σε τριπλάσια τιμή στον ξένο τουρίστα δίπλα μου…τόσο άνετα και ξεδιάντροπα λες και ήταν το εθνικό μας μυστικό. Και πριν λίγα χρόνια που συνόδευα τον κολλητό μου Άγγλο και τη γυναίκα του στο λιμάνι ο νεαρός ταξιτζής με ρώτησε ποιος θα πληρώσει για να ξέρει πόσα παραπάνω θα χρεώσει. Δεν ξέρω τι άνθρωπος ήταν αλλά φιλόξενος ως Έλλην φαινόταν. Αλλά ίσως φταίω και εγώ που πέφτω πάνω στις εξαιρέσεις.

3. Ελληνικό φιλότιμο

Προσπαθώ να φανταστώ τον φιλότιμο άνθρωπο…τον φιλότιμο Έλληνα. Είναι αυτός ο άνθρωπος που σε βλέπει ταλαιπωρημένο και θέλει να σε εξυπηρετήσει όσο πιο καλά μπορεί…όχι ο θυμωμένος ή βαριεστημένος υπάλληλος που σε κάνει να τρέμεις από άγχος ή νεύρα όποτε πας σε υπηρεσία. Αυτός που ακόμα και αν λείπει το αφεντικό είναι σωστός και συνεπής με τα καθήκοντα του…όχι με την τράπουλα ανοιχτή στην οθόνη ούτε σε δική του δουλειά αφήνοντας το πόστο του…όχι γιατί έτσι θα αλώνιζαν ληστές μέχρι και στα μουσεία. Αυτός που βάζει το δίκιο πάνω απ’ όλα και όχι το συμφέρον της ομάδας και της συντεχνίας του. Αυτός που δεν παρκάρει πάνω στις ράμπες για τα καρότσια και δεν βρωμίζει τον δημόσιο χώρο. Ο φιλότιμος δεν θέλει βούρδουλα για να κάνει το αυτονόητο. Ούτε χιλιάδες αστυνομικούς θέλει για να δει έναν αγώνα ούτε θα πάρει ψεύτικες συντάξεις και επιδόματα αν νομίζει ότι μπορεί. Αυτά είναι για όσους τα έχουν ανάγκη και όχι για τον φιλότιμο Έλληνα. Ο φιλότιμος φορά ζώνη στη γυναίκα για να την προστατεύσει και όχι για να μην τον γράψουν. Αφήνει το κινητό την ώρα που οδηγεί μόνο αν δει αστυνομία γιατί δεν θέλει να του αμφισβητήσει το φιλότιμο κανένα όργανο. Φιλότιμο ρε…ελληνική λέξη που δεν μεταφράζεται!!!

4. Οι Έλληνες που διαπρέπουν έξω

Δεν έχεις ακούσει για τους Έλληνες μεγαλοεπιστήμονες και μεγαλοεπιχειρηματίες που διαπρέπουν στο εξωτερικό; Εγώ ξέρω και έναν και δύο και τρεις….μα τι λέω….ξέρω τουλάχιστον εκατό Έλληνες που έχουν διαπρέψει στην Αμερική σε κάθε τομέα. Μπορεί να είναι εκατομμύρια οι Έλληνες έξω και η συντριπτική πλειοψηφία να ασχολήθηκε επί δεκαετίες με εστιατόρια και λάντζα αλλά δεν μας νοιάζουν αυτοί…μας νοιάζει αυτός που συμβολίζει το μεγαλείο μας. Και τι έγινε αν έχουν διαπρέψει τόσοι και τόσοι από τη διασπορά άλλων λαών….οι δικοί μας μετράνε στη δική μας μυθολογία.

5. Ελληνικό δαιμόνιο

Αχ, ελληνικό δαιμόνιο πού θα ήταν η χώρα τώρα αν δεν σε είχαμε. Χωρίς δαιμόνιο πώς θα βρίσκαμε σωστές λύσεις για τόσα μύρια τεχνολογικά και κοινωνικά προβλήματα. Να μας βλέπουν οι απλοί στο μυαλό ξένοι για να καταλάβουν πώς στήνονται εταιρίες πάνω σε νέες καινοτόμες ιδέες και όχι να στριμώχνονται για μια θέση στο δημόσιο. Να βλέπουν πώς με λίγα πράγματα φτάνεις στο διάστημα και στα Νόμπελ και πώς ενώ ο πλανήτης χρεωκοπεί εσύ αντέχεις γιατί μέσα σου έχεις ως υπερδύναμη το αθάνατο ελληνικό δαιμόνιο που σε κάνει ανεξάρτητο και δυνατό χωρίς καμιά βοήθεια από κανέναν για τίποτε. Αχ με όλα αυτά θυμήθηκα πάλι το ιερό DNA των ντοπέ αθλητών μας.

6. Ιερή Ελληνική οικογένεια

Λίγες φορές γίνεται επιθετικός ο Έλληνας και αυτό συνήθως γίνεται όταν θα χρειαστεί να προστατεύσει τα παιδιά του. Ειδικά αν μάθει ότι του τα ψεκάζουν. Γιατί ο ψεκασμός μαζί με το τσιγάρο μέσα στο αμάξι που κάνει ο ίδιος όταν τα πάει στο σχολείο πάει πολύ. ‘Η αν μάθει ότι οι πολυεθνικές του πουλάνε κακής ποιότητας φαγητά….σου λέει δεν τα έκανα εγώ τα παιδιά μου τα πιο παχύσαρκα στην Ευρώπη για να μου πεις τώρα ότι αυτά που μου έδινες να τα μπουκώσω δεν ήταν καλής ποιότητας. Ή όταν τα ταΐζει ο κάθε καναλάρχης σκουπίδια….έμαθε που έμαθε από εμένα να βρίζω είτε είμαι στο τιμόνι είτε σε μια υπηρεσία είτε τσακώνομαι με τη μάνα του…να δει και Μέγκα το παιδί, πάει θα χαλάσει. Εμείς οι Έλληνες θέλουμε τα παιδιά μας να γίνουν έξυπνα και τρανά σαν εμάς…με μεγάλες καριέρες. Και ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχουμε αυτό είναι ο δοκιμασμένος…η πλύση εγκεφάλου από μικρά ώστε να κάνουν και να πιστεύουν ακριβώς τα ίδια. Ίδια κόμματα, ίδια ρουσφέτια, ίδιες θρησκοληψίες, ίδια στερεότυπα για τον υπόλοιπο κόσμο, ίδια αντιμετώπιση των μειονοτήτων, ίδιο κόμπλεξ στον δίπλα μας. Το ιερό δεν πρέπει να το ακουμπάς και να το αλλάζεις.

Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2014

Τσακωμοί!

Τις τελευταίες ημέρες συνέχεια τσακωνόμαστε.
Έχεις γίνει πολύ επίμονος και γκρινιάρης. Θέλεις να γίνεται το δικό σου και επιμένεις φωνάζοντας και κλαίγοντας. 

Όλα ξεκίνησαν την Παρασκευή. Είχες στα χέρια σου ένα πλαστικό κατσαβίδι-παιχνίδι και χτυπούσες το πάτωμα.  Η μαμά σου είπε να μην το κάνεις διότι αφήνει σημάδια.  Εσύ συνέχισες αγνοώντας την προκλητικά. 
Τότε ήρθα εγώ και σου το πήρα από το χέρι.  Φυσικά άρχισες τα κλάματα. Σου είπα ότι δεν μου αρέσει αυτό που κάνεις και ότι θα σου δώσω άλλη μια ευκαιρία. "Αν συνεχίσεις να το κάνεις θα το πετάξω στα σκουπίδια" σου είπα και σου το έδωσα πάλι. 

Τότε εσύ με κοίταξες στα μάτια και χτύπησες πάλι το κατσαβίδι στο πάτωμα.

Σου το πήρα, το πέταξα στα σκουπίδια και έγινε χαμός για την επόμενη μία ώρα.

Την επόμενη μέρα, ύστερα από ένα καυγά σε παιδότοπο, επειδή ένα παιδάκι σου πήρε τη σειρά σε ένα παιχνίδι, δεν ήθελες να ντυθείς και πέταγες τα παπούτσια σου μακριά. 
Την δεύτερη φορά που το έκανες, έπιασα το παπούτσι από κάτω και σου είπα ότι θα το πετάξω και πως είμαι παλαβός και δεν φοβάμαι να το κάνω. Πήρες το παπούτσι και δεν το πέταξες ξανά. 

Μόλις ηρέμησες μου  ζήτησες να πάμε σε ένα άλλο παιχνίδι.  Έτσι κι έγινε.  ανεβήκαμε σε έναν τροχό και περάσαμε πολύ όμορφα.  Σου άρεσε πάρα πολύ. 

Μετά συνεχίσαμε το παιχνίδι μας. Στο τέλος σου είπα "Είδες πόσο όμορφα συνενοούμαστε όταν είμαστε ήρεμοι;"

Χθες το βράδυ, είχε πάει πολύ αργά και δεν ήθελες κοιμηθείς. Κάποια στιγμή μου είπες.
"Μπαμπά, να παίξουμε λιγάκι με τα τρένα μου και μετά να πάμε για ύπνο;"
Πριν προλάβω να απαντήσω αρνητικά, συνέχισες. "Το ζητάω ήρεμα και χωρίς φωνές, θα το κάνουμε;"
Μόνο και μόνο για τον τρόπο που το ζήτησες, παίξαμε με τα τρενάκια σου παρόλο που ήταν αργά.

Τώρα είσαι αρρωστούλης. Οι τσακωμοί μας είναι για τα φάρμακα που δεν θέλεις να τα παίρνεις με τίποτα.... Θα περάσει κι αυτό..


Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2014

Χριστουγεννιάτικη γιορτή

Σήμερα έγινε η Χριστουγεννιάτικη γιορτή του παιδικού σταθμού στον οποίο πηγαίνεις (Λαμπετώ).

Ο τίτλος ήταν "Μια Χριστουγεννιάτικη φάρσα".

Σε κάποιο από τα σκετσάκια συμμετείχες κι εσύ. Ήσουν ένα από τα νανάκια της Χιονάτης.

Όταν φτάσαμε στο σχολείο δεν ήθελες να πας στα παρασκήνια μαζί με τα άλλα παιδάκια. Μόλις ήρθε ο φίλος σου ο Γιάννης (Παπακο...ς) ξέχασες το άγχος σου και σας πήρε η δασκάλα μαζί και πήγατε μέσα.

Η μαμά, οι γιαγιάδες και οι παππούδες ήμασταν εκεί να σε θαυμάσουμε.
Φοβόμασταν ότι θα έκλαιγες πάλι όπως και στην καλοκαιρινή γιορτή. 
Κάναμε λάθος.

Μόλις βγήκες στη σκηνή ήσουν σοβαρός. Μόλις μας εντόπισες στο κοινό, χαμογέλασες πλατιά και ήσουν ευτυχισμένος! Έκανες πως σκάβεις, όπως έλεγε ο ρόλος σου και έψαχνες με τα ματάκια σου να μας βρεις.  Κάθε φορά που μας έβλεπες χαμογελούσες. 
Ήσουν υπέροχος. 

Ο παππούς Γιάννης είπε: "Πολλή υγρασία έχει εδώ μέσα" επειδή όλοι μας είχαμε συγκινηθεί...

Μόλις τελείωσε η γιορτή ήσουν πολύ χαρούμενος. 

Άντε αγοράκι μου, και του χρόνου!

Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2014

Νομίζω πως έχω πυρετό...

Την τελευταία φορά που αρρώστησες, κοιμόμασταν όλοι μαζί στο κρεβάτι μας. 
Προφανώς άκουσες τη μαμά να λέει "Έχει πυρετό το παιδί, καλύτερα να κοιμηθεί μαζί μας"...

Τώρα, όταν σου ανακοινώνουμε ότι ήρθε η ώρα για ύπνο κι εσύ δεν θέλεις, μας απαντάς:
"Νομίζω ότι έχω πυρετό. Να κοιμηθώ στο κρεβάτι σας;;"

Λαμόγιο!  Κάθε φορά σου βάζω θερμόμετρο κι όταν ακούς ότι δεν έχεις πυρετό κατεβάζεις τη μουρίτσα σου και διαπραγματεύεσαι να μείνεις στο κρεβάτι μας για "Πέντε δελετά".


Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2014

Υπέροχο κείμενο

Ένα ακόμα κείμενο από την αγαπημένη μου!

Καιρό είχα να αναρτήσω κάποιο κέιμενό της. Αυτό αξίζει γιατί περιγράφει πολλά συναισθήματά μου.

Γράφτηκε την περίοδο που κάποιος νεαρός ο οποίος είναι φυλακισμένος για τρομοκρατία, έκανε απεργία πείνας προκειμένου να του δοθεί άδεια να παρακολουθήσει μαθήματα στο πανεπιστήμιο.
Τελικά, με παρέμβαση της βουλής, δόθηκε μια λύση στο θέμα.

Σου παραθέτω το κείμενο.

___________


Φάε πουλάκι μου!

photo: shivering armadillos/Flickr


Τα ταΐζουμε. Παλεύουμε να κεντράρουμε τη θηλή του βυζιού στο στοματάκι τους.

Τα χαζεύουμε πότε να ρουφάνε αχόρταγα, πότε βαριεστημένα, πότε... αυτό έχει και πλάκα, να κουνάνε το κεφάλι πέρα-δώθε με τσαντίλα μέχρι να εντοπίσουν ρόγα, να γραπώσουν. Μερικές φορές μοιάζει να χαμογελούν, τόσο δα. Τι όμορφα που είναι! Κάποτε κοιμούνται με τη θηλή στο στόμα. Το ξεσφίγγουν αργά αργά και κοιμούνται γαλήνια... Τι στιγμή! Μπορεί να έχουν και σταγονίτσες ιδρώτα στο μυτάκι τους από λαιμαργία. Τι μυτάκι! Το ιδρωμένο μυτάκι.

Τα ταΐζουμε. Το πρώτο φρούτο, την πρώτη κρέμα, το γιαούρτι. Τα μάτια τους μελετάνε τη γεύση. Και μεις τα δικά τους μάτια. Μπορεί να φάνε ηδονικά, μπορεί να αηδιάσουν, να φτύσουν. Για όλα θα γελάσουμε. Κάποτε σίγουρα θα πούμε, ακόμα και οι πιο ψύχραιμες, «φάε πουλάκι μου!», θα μας πνίξει η αγωνία «Μα δεν έφαγε τίποτα όλη μέρα». Θα υπερβάλουμε. Μπορεί μέχρι και ν' απευθυνθούμε «Γιατρέ δεν τρώει». Μάνα και υπερβολή πάει μαζί.

Τα ταΐζουμε γεύσεις, φαγητά κάθε λογής, δοκιμάζουμε, δοκιμάζουνε. Κάνουμε και βλακείες, σκαρφιζόμαστε... «Να! Κοίτα, κοίτα τι φέρνει το αεροπλανάκι! Άνοιξε το στόμα σου... Ωωωωωπ!», «Όλο, όλο». Λέμε και κάτι χαζά διαχρονικά «Άλλα παιδάκια δεν έχουν...». Πόσα παιδάκια μεγάλωσαν με το «Άλλα παιδάκια...». Τότε ήταν η Μπιάφρα. «Άλλα παιδάκια στη Μπιάφρα...». Πού τελικά πέφτει η Μπιάφρα;

Τα ταΐζουμε. Μόνο τροφή; Μακάρι να ήταν έτσι. Τα ταΐζουμε τον τρόπο που μεγαλώσαμε εμείς οι ίδιοι. Τα ταΐζουμε την αγάπη που πήραμε ή δεν πήραμε. Τα χάδια που μας ζέσταναν ή την αδιαφορία που μας πάγωσε. Τα ταΐζουμε τον τρόπο που μας κοίταξαν, που μας προέτρεψαν, που μας ψήλωσαν, μας χαμήλωσαν. Μας καμάρωσαν ή μας ακύρωσαν. Την ασφάλεια ή την ανασφάλεια. Τα περισσεύματα και τις ελλείψεις μας. Τα χορτασμένα και τα πεινασμένα μας. Τα απωθημένα μας. Τους φόβους μας. Τους θυμούς μας. Τις πεποιθήσεις μας.

Θυμάμαι εκείνο το νεαρό κορίτσι. Να δίνει μια μάχη δίπλα στον πατέρα της. «Φονιάς» έγραφαν οι εφημερίδες με πηχυαίους τίτλους. Σε μια Ελλάδα που έμοιαζε πιο μικρή απ' ό,τι είναι σήμερα. Που ένα θέμα στις ειδήσεις το συζητούσαμε για μήνες, για χρόνια. Και αρκετά μας στοίχειωναν για μια ζωή. Που ένας χαρακτηρισμός κολλούσε επάνω σου και δεν ξεκόλλαγε ποτέ. Διαπόμπευση. Θυμάμαι εκείνο το νεαρό κορίτσι να στέκεται δίπλα στον κατηγορούμενο γονιό της. Να καταρρέει στο «Ένοχος», να αναπτερώνεται στο «Αθώος», να επιμένει, να επιμένει. Πόσες στροφές είχε εκείνη η δίκη; Πόσα χρόνια; Πόσες καταχωρήσεις σε εφημερίδες, πόσοι τίτλοι. «Τον σκότωσε», «Δεν τον σκότωσα εγώ». Συνέντευξη του μεγαλοδικηγόρου της οικογένειας... Όποια τελικά και να ήταν η απόφαση… Θα ξεφύγεις ποτέ από το στίγμα; Από το ένοχος που καταγράφηκε στο σκληρό δίσκο της κοινωνίας; Τι στοιχεία να μάζεψε η ψυχή του νεαρού κοριτσιού; Θυμό... Σίγουρα πολύ. Μίσος. Αδικία. Ο κόσμος είναι κακός. Η κοινωνία είναι άδικη. Όλοι είναι εναντίον μας. Κανένας δεν θέλει το καλό μας. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη, δεν υπάρχει τίποτα. Είμαστε μόνοι τελικά. Απέραντα μόνοι.

Τα ταΐζουμε. Τρομάζω από την ευθύνη. Βαραίνει τις πλάτες μου η πιο μεγάλη ευθύνη του κόσμου όλου... Τι τα ταΐζουμε; Να ξέραμε τι τα ταΐζουμε. Μερικοί θυμοί πάνε από το ένα στόμα στο άλλο. Όπως η σπουργιτομάνα ταΐζει το σπουργίτι της. Στόμα, στόμα... Όλο, όλο, όλο! Οι άνθρωποι που χρήζουν ψυχανάλυσης, δυστυχώς, δεν την κάνουν ποτέ.

Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2014

Μπαμπά μην τρέχεις

Μερικές φορές σου αρέσει να επιταχύνω απότομα και να ακούς τις ρόδες να σπινάρουν.

Ένα απόγευμα όταν γυρίζαμε σπίτι σε ρώτησα. "Γιάννη να πατήσω απότομα το γκάζι;"

"Όχι μπαμπά γιατί βρέχει", απάντησες...

Απλά με αποστόμωσες...

Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2014

Πολλά γεγονότα...

Πολλά γεγονότα και καθόλου χρόνος...

Ένα μήνα αποχή από την περιγραφή των κατορθωμάτων σου...

Δεν σε προλαβαίνω πια. Μεγαλώνεις με ταχύτητα και κάθε μέρα αλλάζεις, μαθαίνεις, προσαρμόζεσαι, απαιτείς...

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήσουν άρρωστος. Έφτασες 40 πυρετό.  Με τη μαμά ανησυχήσαμε πολύ. Ακόμα και η γιατρός που συνήθως είναι ψύχραιμη μας έστειλε στο νοσοκομείο για να σε εξετάσουν εκεί.

Πριν από δύο Σαββατοκύριακα ήμασταν με τη μαμά στην Αυστρία για διακοπές. Όταν γυρίσαμε δεν μου έδωσες καν σημασία.  Πέρασαν μέρες και πολλές ώρες παιχνιδιού για να επανέλθει η σχέση μας.  Έλειπα μια εβδομάδα λόγω του ότι έπρεπε να είμαι σε μια έκθεση της δουλειάς στη Γερμανία... Σε δικαιολογώ.

Μια από τις μέρες παίζαμε με τα τραινάκια του ΙΚΕΑ. Κάποια στιγμή μου είπες "Μπαμπά πάρε το τραίνο" και όπως γύρισα να σε δω μου το πέταξες στα μούτρα. Με χτύπησε κάτω από το μάτι κι άρχισε να τρέχει αίμα. Στεναχωρήθηκες πολύ. Με τη μαμά σπεύσαμε να σου εξηγήσουμε ότι θα πρέπει να προσέχεις και ότι εγώ είμαι καλά οπότε δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Μετά με φώναζες και μου έδειχνες πως πρέπει να δίνουμε τα πράγματα ο ένας στον άλλο.

Σήμερα σε πήγα στη γιαγιά Γεωργία γιατί είχες πυρετό το βράδυ. Μόλις άνοιξες τα ματάκια σου μου είπες "Μπαμπά μου αρέσει πολύ να ερχόμαστε στη γιαγιά Γεωργία" και μετά από λίγο συμπλήρωσες "Και στο σχολείο μου αρέσει να πηγαίνω."

Τώρα προβάρεις το ρόλο του νάνου για τη γιορτή των Χριστουγέννων. Με τη μαμά ανυπομονούμε να σε δούμε...


Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2014

Διάφορες περιπέτειες

"Μπαμπά να κοιμηθώ λιγάκι;" με ρώτησες χθες το βράδυ καθώς γυρίζαμε στο σπίτι.
"Φυσικά" σου είπα. Ξύπνησες σήμερα το πρωί στις 7.30 όταν φτάσαμε στον παιδικό σταθμό.

Είναι φοβερό διότι οι περισσότεροι συμμαθητές σου είναι ξύπνιοι και μέσα στην καλή χαρά τα πρωινά. Ο μόνος που κοιμάται είσαι εσύ! Ακόμα και τώρα που σε βάζουμε για ύπνο από τις 9 (μέχρι να κοιμηθείς πάει 10) δεν χορταίνεις ύπνο.  Μου φαίνεται θα ξεκινάμε τη διαδικασία νωρίτερα!

------------------------------

Την προηγούμενη εβδομάδα ήταν εδώ ο θείος Αντώνης με την Αλεξάνδρα. Το πόσο πολύ απολάμβανες την παρέα τους δεν περιγράφεται.  Ένα θα πω.  Την μέρα που θα έφευγαν τα παιδιά να επιστρέψουν στην Αγγλία, θα πηγαίναμε όλοι στη γιαγιά Γεωργία και τον παππού Γιάννη για φαγητό. Όταν σου είπαμε θα ότι θα πάμε στη γιαγιά, αμέσως στράβωσες τη μουρίτσα σου και είπες "Δεν θέλω να πάμε.  Θέλω να πάμε στον Αντώνη και την Αλεξάνδρα." Όταν σου εξηγήσαμε ότι θα είναι εκεί, αμέσως είπες "Γιούπιιιι" και ήρθες να ντυθείς για να φύγουμε.

-----------------------------

Σε κάποια στιγμή ήμασταν με την Αλεξάνδρα και τον Αντώνη και σε πειράζαμε. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι έγινε αλλά νευρίασες για κάποιο λόγο και έφυγες από κοντά μας λέγοντας. "Άντε παλιοχαβαλέδες" ?!?!?!?!?!?

------------------------------

Τα Σαββατοκύριακα συνεχίζεις ακάθεκτος να ξυπνάς από τις 7.30.  "Μπαμπάαααα. Ξύπνησααααα. Είμαι ξεκούραστοοοοος"
Κατά τις 11, βέβαια, είσαι κομμάτια και νυστάζεις αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία....

------------------------------

Έγιναν διάφορα αυτές τις ημέρες αλλά λόγω των πολλών ταξιδίων δεν προλάβαινα να τα καταγράψω... Ελπίζω να βελτιωθώ το Νοέμβριο...

------------------------------

Ακολουθεί ένα βίντεο από έναν μπαμπά "παλαβό" όπως θα έλεγες κι εσύ.


https://www.youtube.com/watch?v=j8xcBmj1sn8#t=106


Τετάρτη 15 Οκτωβρίου 2014

Πάνα τέλος - ΕΝΤΕΛΩΣ

Το βράδυ που μας πέρασε ήταν το πρώτο που κοιμήθηκες χωρίς πάνα.

Μετά από 3 χρόνια αποδεσμεύτηκες από το μόνο πράγμα που σε συνέδεε με τη βρεφική σου ηλικία.  Είσαι πλέον παιδάκι μεγάλο!


Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2014

Κολύμβηση!

Σήμερα ξεκίνησες μαθήματα κολύμβησης.
Εδώ και μέρες είσαι ενθουσιασμένος.  Τις τελευταίες ημέρες μάλιστα, ξυπνάς πριν από εμάς και ανυπομονείς να πας στο σχολείο.
Φοβερή αγωνία για το κολυμβητήριο!!

Χθες το βράδυ σε πήγε η μαμά για ύπνο και όπως σχεδόν κάθε μέρα, μετά από λίγο ζήτησες κι εμένα. Ήρθα, σε αγκάλιασα και σου είπα:
"Είσαι έτοιμος για το κολυμβητήριο;"
Εσύ με αγκάλιασες σφιχτά και δεν με άφηνες.
"Σε αγαπώ πάρα πολύ" σου είπα κι εσύ απάντησες "Κι εγώ!"

Για μερικά δευτερόλεπτα δεν με άφηνες να φύγω από την αγκαλιά σου. Με κράταγες σφιχτά και μου είπες "Επειδή σε αγαπάω σε κάνω καλή αγκαλιά".

Το πρωί μόλις ξύπνησες σε φέραμε στο κρεβάτι μας. Ήσουν νυσταγμένος και γκρίνιαζες και ήθελες γάλα και όλα σου έφταιγαν.
Αφού ήπιες το γάλα σου, σου είπα. "Είσαι έτοιμος για το κολυμβητήριο;"

Αμέσως, πετάχτηκες από τη θέση σου κι άρχισες να χοροπηδάς στο κρεβάτι! Ναιαιαιαιαι, φώναζες συνέχεια και ήσουν πολύ χαρούμενος.  Με τη μαμά κοιταζόμασταν και γελούσαμε με αυτή σου την αντίδραση.  Δεν σε έχουμε δει ξανά τόσο ενθουσιασμένο.

____

Το βράδυ ήσουν ανήσυχος και κάποια στιγμή φώναζες "Κατουριέμαι. Τσίσαααα"
Η μαμά έτρεξε πρώτη και καθώς ετοιμαζόσασταν στα σκοτεινά να κάνετε πιπί στο γιογιο, θυμήθηκα ότι το δοχείο του γιογιο είναι στο μπάνιο. Αμέσως πετάχτηκα και το έφερα λίγο πριν κάνεις πιπί σου επάνω σου...
Έχουν πολύ πλάκα αυτά τα επείγοντα!!

Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2014

Τρυφερός και στοργικός

Χθες έπρεπε να πάω να κάνω ασκήσεις για τη μέση μου οπότε δεν ήρθα εγώ να σε πάρω από τη γιαγιά και ήρθε η μαμά.

Όταν φτάσατε στο σπίτι με πήρε η μαμά τηλέφωνο και μου είπε να κατέβω να σας βοηθήσω με τα πράγματα.

Σε πήρα αγκαλιά λοιπόν και όπως ανεβαίναμε τις σκάλες, με ρώτησες:
"Μπαμπά γιατί δεν ήρθες εσύ να με πάρεις;"
"Γιατί πήγα να κάνω γυμναστική για τη μεσούλα μου" σου απάντησα.
"Πονάει η μεσούλα σου;" με ρώτησες και ταυτόχρονα με χάϊδευες στην πλάτη...

Η μαμά σου με κοίταζε από πίσω και χαμογελούσε.

Είσαι πολύ καλός και τρυφερός.

-------------

Χθες, στο σχολείο, όπως έπαιζες με τους φίλους σου, έκανες πιπί σου επάνω σου. Όλη τη μέρα κάνεις πιπί 3 φορές. Τις περισσότερες φορές μας φωνάζεις και τρέχουμε για να κάνεις πιπί. Προφανώς κρατήθηκες πολύ ώρα στο σχολείο με αποτέλεσμα να μην μπορέσεις να κρατηθείς.

Η μαμά σε ρώτησε αν σε πειράζει κάτι στο σχολείο. Της είπε ότι σου αρέσει το σχολείο και περνάς τέλεια. Απλά ζήτησες, ακόμα μια φορά, να μη σε ξυπνάμε τόσο πρωί για να έχεις δύναμη να παίζεις με τους φίλους σου...


Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου 2014

iPad

Έχουμε στο σπίτι ένα iPad.  Σε αυτό έχουμε φορτώσει διάφορε παιχνιδάκια για να παίζεις.

Χθες μου είπες: Μπαμπά θέλω αυτοκίνητα να μου βάλεις.

Αφού δοκιμάσαμε 3-4 παιχνίδια (Apshalt, Need for Speed etc) καταλήξαμε σε ένα άσχετο στο οποίο οδηγάς κάτι Alfa Romeo Mito και χρησιμοποιείς την κίνηση του iPad για να κατευθύνεις το αυτοκίνητο.

Την πρώτη φορά τερμάτισες 10ος και τελευταίος.  Μετά έκανα εγώ μια βόλτα και ήρθα 2ος.
Μετά το πήρες στα χέρια σου και τερμάτισες 6ος!!!!

Δεν φαντάζεσαι πόση χαρά έκανες κάθε φορά που προσπερνούσες κάποιον.
Εγώ φώναζα και πανηγύριζα δίπλα σου και η χαρά σου ήταν μεγαλύτερη.

Στο τέλος σου είπα να πας για ύπνο. Φυσικά εσύ δεν ήθελες. Πήρες το iPad στα χέρια σου, έβαλες τον κωδικό ξεκλειδώματος, βρήκες την οθόνη που είναι το Folder με τα παιχνίδια σου, έβαλες το παιχνίδι με τα αυτοκίνητα και πήγες να παίξεις ξανά.

Παρόλο που χαρήκαμε πως τα κατάφερνες καλά με το iPad, δεν σε αφήσαμε να παίξεις άλλο.

Κάναμε μια μάχη για να κοιμηθείς αλλά η κούραση σε κατέβαλλε διότι δεν είχες κοιμηθεί το μεσημέρι.

Ζητάς συνέχεια να κοιμάσαι στην αρχή στο κρεβάτι μας. Έλεγες λοιπόν στη μαμά.
"Μαμά να κάνουμε συμφωνία. Πέντε δελετά στο κρεβάτι σας και μετά θα έρθω εδώ."

Ήμασταν ανένδοτοι και σε καταφέραμε.  Πιο πολύ σε νίκησε η κούραση παρά η επιμονή μας...


Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 2014

Ιώσεις....

Ξεκίνησε το σχολείο, ξεκίνησαν και οι ιώσεις! Σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Είσαι δύο εβδομάδες στο σχολείο και από τις δέκα εργάσιμε ημέρες έχεις πάει τις 7.  Τις υπόλοιπες ήσουν με πυρετό και συνάχι και βήχα.  Παρόλο που σου πέρασε ο πυρετός, τα υπόλοιπα συμπτώματα μένουν και σε βασανίζουν.

Όπως καταλαβαίνεις, το "αγαπημένο" σου είναι ο καθαρισμός της μύτης με ορό.
Χαμός κάθε φορά. Πανικός!!!


Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου 2014

Μπαμπά είσαι...

Χθες το απόγευμα παίξαμε πάρα πολύ και το χαρήκαμε.

Κάναμε τους πειρατές, σκοτώναμε καρέκλες, πολυθρόνες και καναπέδες και στο τέλος κάναμε και παρέλαση.

"Γιάννη να σου δώσω ένα φιλί;" Σε ρώτησα κάποια στιγμή.
"Μπαμπά, εγώ πρώτος" μου είπες κι αμέσως έσκυψα να με φιλήσεις..
"Και από την άλλη" μου είπες κρατώντας το κεφάλι μου με τα χέρια σου και γυρίζωντάς το.
"Είσαι πολύ καλός, το ξέρεις;" μου είπες και με τρέλανες.

Εάν υπήρχε μετρητής ευτυχίας, ε, νομίζω θα ήταν στα κόκκινα εκείνη τη στιγμή.


Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2014

Πάρτυ γενεθλίων

Την Κυριακή κάναμε το πάρτυ για τα γενέθλιά σου.

Καλέσαμε περίπου 70 άτομα από τα οποία ήρθαν σχεδόν όλα!

Πρώτη και καλύτερη έφτασε η Έλενα η συμμαθήτριά σου. Δεν μπορώ να περιγράψω τη χαρά που έκανες όταν την είδες.  Αμέσως αρχίσατε να τρέχετε γύρω γύρω και ήσασταν πολύ χαρούμενα.  Μετά ήρθε ο φίλος σου ο Γιάννης με την αδελφή του τη δίδυμη την Κατερίνα. Χαμός έγινε, όπως λες κι εσύ.

Ήρθαν πολλά παιδάκια, για κάποια από τα οποία αυτό ήταν το πρώτη πάρτυ που συμμετείχαν!

Στο τέλος της ημέρας είπες στη μαμά.
"Μαμά πέρασα τέλεια στο πάρτυ μου. Ευχαριστώ"

Μεγαλύτερη χαρά δεν υπάρχει από αυτό...

Να είμαστε καλά αγάπη μου και να σου κάνουμε τη γιορτούλα σου κάθε χρόνο και να περνάς τέλεια!

Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2014

Μαμαάαααα τσίσαααααααααα

Και για δεύτερη φορά ήρθε η επιβεβαίωση ότι πλέον ξεπέρασες το θέμα της πάνας.

Προχθές το βράδυ ξύπνησες και φώναξες τη μαμά και της ζήτησες να κάνεις τσίσα.

Ακόμα πιο κοντά στον κόσμο των μεγάλων λοιπόν.  Μπορούμε πλέον να σε εμπιστευόμαστε όταν μας λες "Μη μου βάζετε πάνα το βράδυ. Δεν είμαι μωρό!"

Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2014

Τρία υπέροχα χρόνια!

- Θυμάσαι;  (ρώτησα τη μαμά ενώ έπλενε τα δόντια της) Τέτοια ώρα πριν από 3 χρόνια κοιλοπονούσες στο μαιευτήριο. Το μπουγιουράκι μας ετοιμαζόταν να έρθει για τα καλά στη ζωή μας. Ο "σκυλομούρης"μας. όπως σε λέγαμε τότε.

Τρία χρόνια πέρασαν από εκείνη την ημέρα. Δεν είναι υπερβολή, η ζωή μας άλλαξε!

Να είσαι καλά παιδί μου. Να είσαι υγιής και να απολαμβάνεις τη ζωή όσο πιο πολύ μπορείς.

Σε λατρεύουμε!



Δευτέρα 1 Σεπτεμβρίου 2014

Κακές λέξεις! (Η πρώτη σου)

Έφτασε και η στιγμή που πρέπει να προσέχουμε τα λόγια μας. Έπρεπε να το κάνουμε εδώ και καιρό αλλά έπρεπε να μας το υπενθυμίσεις εσύ με τον τρόπο σου.

Μόλις είχαμε τελειώσει το φαγητό μας και μάζευα τα πιάτα από το τραπέζι. 
Πριν τα πάω στην κουζίνα είπα στη μαμά να μου πιάσει μια χαρτοπετσέτα που δεν έφτανα.
Η μαμά την έπιασε άτσαλα και από μέσα βγήκε ένα κομμάτι φέτα που έπεσε στο πάτωμα. 

"Ε, με γάμησε αυτή η φέτα" είπε η μαμά εκνευρισμένη.

"Γάμησε η φέτα" είπες κι εσύ.... 

Εγώ δεν άντεξα και ξέσπασα σε γέλια. Η μαμά το ίδιο αλλά ένιωσε άσχημα που ήταν η αιτία να βρίσεις για πρώτη φορά.


Πέμπτη 21 Αυγούστου 2014

Διακοπές 2014

Μόλις επιστρέψαμε από τις καλοκαιρινές διακοπές.
Η μανούλα κι εγώ, διότι εσύ συνεχίζεις τις διακοπές σου με τη γιαγιά Γεωργία, τον παππού Γιάννη και τη θεία Σοφία στη Χίο.

Εκεί είναι και η προ-γιαγιά σου που έχει φτάσει τα 96 χρόνια.  Δυστυχώς είναι καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι και δεν έχει επικοινωνία με τον κόσμο. Δεν γνωρίζει κανέναν πια. Ούτε καν την κόρη της που είναι όλη μέρα μαζί της...

Έγιναν πολλά στις διακοπές. "Τα περάσαμε όμορφα" όπως λέγαμε μικροί κάθε φορά που γυρίζαμε από μια σχολική εκδρομή.
Σε χαιρόμασταν κάθε μέρα, όλη μέρα. Η γλώσσα σου πήρε φόρα. Τα καμώματά σου άλλαξαν και εμπλουτίστηκαν. Επικοινωνείς σαν μεγάλος. Έχεις άποψη και την εκφράζεις. Διαφωνείς, παλεύεις γι'αυτά που θέλεις, φοβάσαι (και το παραδέχεσαι), γελάς, κλαις... Μεγάλος άνθρωπος.

Τέρμα η πάνα. Μόνο το βράδυ αλλά κι αυτή 8 στις δέκα φορές είναι άδεια.
Πόσο περήφανος νιώθεις.

Έρχονται στο μυαλό στιγμιότυπα από τις διακοπές. Ατάκες και πράξεις σου που μας ομορφαίνουν τη ζωή.

Είσαι έρωτας, συμφωνούμε με τη μαμά. Είμαστε ερωτευμένοι μαζί σου.

Στη Σίφνο είχαμε τις μεγάλες μας κόντρες, ειδικά τις πρώτες μέρες. Η αλήθεια είναι ότι σε έχουμε καλομάθει (ή μήπως κακομάθει) και κάποιες φορές είσαι απαιτητικός σε ενοχλητικό βαθμό.
Ένα βράδυ εκνευρίστηκα μαζί σου γιατί δεν ήθελες να κάνεις κάτι και όταν σε απείλησα με τιμωρία, με χτύπησες.  Δεν σε έχουμε χτυπήσει ποτέ και αυτό με εξόργισε.
Σε έβαλα τιμωρία και μετά σκεφτόμουν τι λάθος έχουμε κάνει και σου βγαίνουν αυτές οι συμπεριφορές. Το επόμενο πρωί ήμουν ακόμα σκεπτικός. Όταν ξύπνησες, είδες ότι δεν ήμουν χαμογελαστός όπως συνήθως.  Κάποια στιγμή ζήτησες να πας στο γιογιο και είπες να σε πάω εγώ. "Όχι εσύ, ο μπαμπάς, μαμά" είπες.  Όταν έκατσες στο γιογιο μου είπες.  "Γιατί είσαι έτσι μπαμπα;" Και σου απάντησα "Γιατί με στεναχωρείς όταν απλώνεις χέρι και όταν δεν μας ακούς".
Τότε, ενώ σφιγγόσουν για προφανείς λόγους, μου είπες ταυτόχρονα "Νννννννααααα σου δώωωσω ένα φιλί;;"
Ξέσπασα στα γέλια, σε αγκάλιασα και σου έδωσα εγώ ένα φιλί για την υπέροχη αυτή στιγμή που μου χάρισες.

Ξεθάρρεψες στη θάλασσα. Έπαιρνες φόρα από την ακτή κι έμπαινες μέσα με ταχύτητα (μέχρι εκεί που πάτωνες φυσικά). Εκεί γονάτιζες κι έλεγες "Έκανα μια τεράστια βουτιά!!"

Φοβόσουν τη θεία τη Μαρία. Την άκουγες που όλη την ώρα μάλωνε με τον Νίκο και την Ελένη οπότε κάθε φορά που έλεγε κάτι το έκανες ευλαβικά. Ένα βράδυ δεν κοιμόσουν με τίποτα.  Ήσουν στο πάρκο σου όρθιος και κοιτούσες εμένα και τη μαμά που ήμασταν ξαπλωμένοι στο κρεβάτι. Κάποια στιγμή ακούστηκε η θεία Μαρία να έρχεται και τότε σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου... ξάπλωσες!! Με την μαμά ρίξαμε πολύ γέλιο γιατί συνειδητοποιήσαμε  το φόβο σου αυτό.  Παρεμπιπτόντως, η θεία Μαρία είναι ο μόνος άνθρωπος που κατάφερε να σε πάρει μαζί της στα βαθιά. Με 'μας έψαχνες δικαιολογίες και συνέχεια πλατσουρίζαμε στα ρηχά.

Έμαθες όλα τα πλοία της γραμμής. Σπηντράνερ (Πηντάνε), Αδ. Κοραής, Αγ. Γεώργιος, Φλαϊνκατ, Άκου Τζούελ. Τα ξεχώριζες όλα.  "Κοίτα ντουμάνι που βγάζουν" μου έλεγες.  "Σαν τη μαμά όταν καπνίζει" σου απαντούσα εγώ. "Δικό μου είναι το πηντάνε", έλεγες και χαιρόσουν!

Έτρωγες ακατάπαυστα. Μπισκότα, κρασοκούλουρα, μακαρόνια, κεφτέδες, τοστ, γιαούρτι και φυσικά μπύρα. Κάθε βράδυ ερχόσουν και μου έλεγες "Μπαμπά, θέλω μπύρα". Κι εγώ σαν κακός μπαμπάς, σου έβρεχα λίγο τα χειλάκια με το ποτό που σου αρέσει. Το χαμόγελο που μου χάριζες μετά ήταν το κάτι άλλο. Συνήθως μου έλεγες "Κι άλλο".  'Οταν όμως σου έλεγα ότι αυτό είναι αρκετό για ένα μικρό παιδάκι, το δεχόσουν αδιαμαρτύρητα.

Χαιρόσουν που μας είχες όλη μέρα.  "Με παρατήσατε και φύγατε" είπες στη μαμά δύο μέρες αφότου φτάσαμε στη Σίφνο.  Περνούσες καλά με την γιαγιά Ελένη αλλά προφανώς σου λείψαμε πολύ.

Όταν γυρίζαμε από Σίφνο, η μαμά με τις γνωριμίες που έχει, κατάφερε να σε βάλει στη γέφυρα του πλοίου. Εκστασιάστηκες με τον καπετάνιο (κατεπάνιο) μα περισσότερο σου έκαναν εντύπωση οι βοηθοί του. Μου περιέγραφες τη γέφυρα, με γουρλωμένα μάτια!!!

Το ταξίδι στη Χίο ήταν περιπετειώδες. Ξυπνήσαμε στις 4 το πρωί για να πάμε στο αεροδρόμιο. Όταν σε έντυνα, με ρώτησες "που πάμε μπαμπά;". Μόλις σου είπα για το αεροδρόμιο, δεν ξανακοιμήθηκες.  Ανυπομονούσες να φτάσουμε. Στο τέλος, χάσαμε την πτήση.  Τρέξατε με τον παππού τον Γιάννη μήπως την προλάβετε αλλά τελικά την χάσατε. Στεναχωρήθηκες πολύ. "Να μαλώσουμε το αεροπλάνο που έφυγε και δεν μας πήρε" έλεγες.
Φύγατε με το επόμενο και ο ενθουσιασμός σου ήταν τεράστιος διότι καθόσουν στην θέση ακριβώς δίπλα στον έλικα και είχες χαρεί πολύ που έβλεπες πως γυρίζει "η τουμπίνα".

Χθες σε πήραμε στο Skype για να σε δούμε. Γελούσες συνέχεια μόλις είδες τη μαμά με τις γκριμάτσες που σου έκανε και μετά της έλεγες "Μαμά κάνε άκρη να μπει και ο μπαμπάς".
Μετά από δύο λεπτά σηκώθηκες κι έφυγες λέγοντας "Θέλω να είμαι μαζί σας" .

Τέλος η κλήσεις στο Skype είπα στη μαμά κι εκείνη συμφώνησε με ένα δάκρυ στα μάτια.


Δευτέρα 28 Ιουλίου 2014

Θέλω να μου πάρετε ένα πλοίο!

Ναι ναι, η αλήθεια είναι ότι σε έχουμε κακομάθει.

Ότι θα έφτανες να μας ζητήσεις και πλοίο (σε κανονικό μέγεθος), δεν το περιμέναμε.

Ήμασταν στις Καμάρες στον Old Captain και εκείνη την ώρα έφευγε το πλοίο Αδ. Κοραής με το οποίο θα ταξίδευε ο θείος Γιώργος.

Μόλις είδες το πλοίο να φεύγει φώναζες "Γεια σου Κοραή" και η μαμά σιγοντάριζε "Γεια σου θείε Γιώργο" και ακολουθούσες εσύ.

Όλο το Σαββατοκύριακο που ήμασταν Σίφνο, έλιωσες μέσα στη θάλασσα.  Την απόλαυσες πάρα πολύ! Αφού έφτανες στο σημείο να λες "Μαμά κουράστηκα, θέλω να κοιμηθώ"

------

Χθες ανακαλύψαμε ότι έχεις και καλλιτεχνική φλέβα.   Έφτιαξες μόνος σου τραγουδάκι για ένα γατάκι που είδες στα σκαλιά.  Δεν θυμάμαι ακριβώς τι έλεγε:
"Γατάκι μη φύγεις, γατάκι μείνε εδώ" ή κάπως έτσι.  Το έλεγες τραγουδιστά και η μαμά ήταν μέσα στην καλή χαρά.

------

Στη θάλασσα άρχισες να νιώθεις μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.  Μπορείς να περπατάς μέσα στο νερό στα ρηχά και να κάνεις βόλτες.  Το απολαμβάνεις αλλά ταυτόχρονα το φοβάσαι κιόλας.
Κάποια στιγμή σκόνταψες αλλά δεν βούλιαξες. Ήπιες λίγο νερό κι άρχισες να βήχεις.  Η μαμά τρελάθηκε.  Άρχισε να αγχώνεται πως κάτι έπαθες.  Όμως εσύ έβηξες για μερικά δευτερόλεπτα και μετά ήσουν τέλειος.

Παρασκευή 25 Ιουλίου 2014

Διακοπές!!!

Σήμερα ξεκινάνε οι διακοπές σου.
Το απόγευμα, όλοι μαζί θα πάμε στη Σίφνο.  Εκεί μας περιμένουν η γιαγιά Ελένη, ο παππούς ο Μίμης και τα ξαδέλφια σου.

Την Κυριακή το βράδυ εμείς θα γυρίσουμε στην Αθήνα και την επόμενη Παρασκευή θα έρθουμε στο νησί για να περάσουμε 15 μέρες μαζί.

Τις περιμένουμε πως και πως αυτές τις ημέρες!

Πέμπτη 24 Ιουλίου 2014

Ρακέτες

Το απόγευμα σε πήρα να πάμε παρέα στο φαρμακείο. Αφού αγοράσαμε τα φάρμακα, περάσαμε από την παιδική χαρά γιατί ήθελες να κάνεις κούνια.

Μετά, όταν γυρίσαμε σπίτι, ήταν η Αννούλα και ο Γιαννάκης στην πυλωτή και παίζανε. Μου ζήτησες να κάτσεις κι εσύ. Σε παρακάλεσα να έρθεις μαζί μου πάνω να αφήσουμε τα πράγματα και αμέσως θα κατεβαίναμε.
Δεν ήθελες με τίποτα. Άρχισες να κλαις και να χτυπιέσαι.  Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ το κάνεις αυτό.

Τότε εμφανίστηκε ο μπαμπάς των παιδιών και σε άφησα μαζί του.

Αφού έκατσες στην αιώρα και κάνατε πως ήσασταν σε καράβι, μετά ήρθες να παίξουμε ρακέτες.  Δυστυχώς ήταν βαριές για 'σένα με αποτέλεσμα να μην καταφέρουμε να παίξουμε. Στο τέλος απογοητεύτηκες και προτίμησες το τρέξιμο μαζί με τον Γιάννη.

Κυριακή 20 Ιουλίου 2014

Ακόμα ένα βήμα

Το Σάββατο το μεσημέρι, είχαμε ξαπλώσει με τη μαμά στο σαλόνι.  Εσύ καθόσουν στον καναπέ με τη μαμά και έβλεπες τηλεόραση.
Κάποια στιγμή μας πήρε ο ύπνος.  Όταν ξύπνησε η μαμά, δεν σε είδε δίπλα της και αμέσως πετάχτηκε να δει που είσαι.  Είχες πάει στο δωμάτιό σου και σε πέτυχε τη στιγμή που κατέβαζες το παντελονάκι σου για να κάτσεις στο γιογιο να κάνει τσίσα.

"Άσε με μαμά. Πήγαινε να κοιμηθείς. Μόνος μου θα κάνω" της είπες...

Λίγες μέρες μετά μας το επιβεβαίωσε και η δασκάλα σου στον παιδικό σταθμό.  Δεν πας μαζί με τα άλλα παιδάκι για τσίσα. Όποτε θέλεις, πας και το λες στη δασκάλα μόνος σου.

Ακόμα ένα βήμα προς τον κόσμο των μεγάλων...

Παρασκευή 18 Ιουλίου 2014

Η δυσάρεστη πλευρά της ζωής...

Η ζωή μας δεν είναι μόνο παιχνίδι, χαρά, ανεμελιά... Είναι και πολλά άλλα.
Ζωή δεν είναι μόνο αυτό που συμβαίνει σε 'μας αλλά αυτό που συμβαίνει και δίπλα μας. Έχεις την τύχη να γεννηθείς στην εποχή που όλος ο πλανήτης είναι μια γειτονιά. Όπως καταλαβαίνεις αυτό το "δίπλα μας" είναι σχετικό...

Αυτές τις ημέρες, σε μια χώρα όχι τόσο μακρινή, γίνεται πόλεμος. Ανάμεσα στα θύματα είναι και μικρά παιδάκια. Αυτή η εικόνα με έχει συγκλονίσει.

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.kosmos&id=35400

Το άρθρο λέγεται "παιχνίδια αίσχους" και το έχει γράψει η κυρία Μαρία Χούκλη.

Είναι από τις στιγμές που πραγματικά πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι το χειρότερο ον που έχει πατήσει στον πλανήτη. Η ελπίδα μου για κάτι καλύτερο βασίζεται στην εξέλιξη. Μακάρι να ζήσεις εσύ αυτό το καλύτερο παιδί μου.

-----

Σε ένα άλλο σημείο του πλανήτη μας, πάλι κοντά σε 'μας, γίνεται πόλεμος.
Εμφύλιος...

Πάνω από τη χώρα, περνούσε ένα αεροπλάνο με 298 ψυχές. Διακόσιοι ενενήντα οκτώ άνθρωποι που πήγαιναν στις δουλειές τους, στις διακοπές τους, να δουν φίλους τους...
Γεμάτοι όνειρα, σχέδια για το μέλλον, αγωνίες.. Γεμάτοι ζωή.  Κάποιος ανόητος, εσκεμμένα (;) ή από λάθος εκτίμηση(;) το κατέρριψε γιατί το πέρασε για πολεμικό... Μέσα σε μια στιγμή, ένας ήχος, μια λάμψη και τέλος. Ένα ατελείωτο "γιατί" είναι η σημερινή μέρα...

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.kosmos&id=35405

"Ποιος έριξε το Boeing;" είνα ο τίτλος του άρθρου. Λες και έχει σημασία.

Τρίτη 15 Ιουλίου 2014

Μου-γκρίζω, Σου-γκρίζεις, Του-γκρίζει...

Τα απογεύματα που σε παίρνω από τη γιαγιά, όταν δεν έχεις κοιμηθεί το μεσημέρι, προσπαθώ να σε κρατήσω ξύπνιο μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι.

Αυτό δεν είναι πάντα εφικτό.

Ένα κολπάκι που έχω βρει είναι να μπαίνουμε στην Αττική οδό και να προσπερνάμε αυτοκίνητα. Είναι μεγάλη η χαρά σου όταν περνάμε άλλα αυτοκίνητα.

Επειδή κινούμαι με κανονική ταχύτητα στη μεσαία λωρίδα, σου στοιχίζει όταν μας προσπερνάνε από αριστερά.  ΓΙ'αυτό βρήκα το κόλπο με το αυτοκίνητο που βάζει τα δυνατά του.  Κατεβάζω ταχύτητα (και καίω βενζίνη) έτσι ώστε να ακούγεται η μηχανή.
Σε ρωτάω κάθε φορά.  "Ακούς Γιάννη; Η μηχανή μας βάζει τα δυνατά της και μουγκρίζει"

Από τότε με ρωτάς εσύ. "Μπαμπά, κάνε τη μηχανή να σου-γκρίζει".  Είναι φοβερό το ότι έχεις πιάσει το νόημα με τις λέξεις και το πως κλίνονται.  Δεν έχει σημασία που κάνεις λάθος.  Έχει αξία που έχεις καταλάβει το νόημα.

Αγαπημένο μου λάθος στις κλίσεις;
Η λέξη "Ήταμε" που σημαίνει "Ήμουν".
Προέρχεται από το Ήτανε. Προφανώς το κλίνεις κάπως έτσι:
Ήταμε
Ήτασε
Ήτανε
....

Είσαι υπέροχος..

Παρασκευή 4 Ιουλίου 2014

Καναζάκι

Ακούγεται Γιαπωνέζικο αλλά δεν είναι!

Τις τελευταίες ημέρες προσπαθούμε πιο εντατικά να κόψουμε την πάνα και να πηγαίνεις στην τουαλέτα.
Για να σου το κάνω λίγο πιο ενδιαφέρον σου έχω πει να πατάς εσύ το καζανάκι.

Κάθε φορά που κάνεις πιπι μου λες:
Εγώ μπαμπά α πατήσω το καναζάκι.

Το πατάς και νιώθεις πολύ περήφανος.

------------------------

Σήματα στους δρόμους.

Όπως γυρίζαμε χθες στο σπίτι μου είπες "Μπαμπά, η ταμπέλα λέει ότι απαγορεύεται να στρίψεις"
Μου έκανε εντύπωση διότι εγώ δεν έστριβα εκείνη την ώρα οπότε αποφάσισα να σε δοκιμάσω.

Σε 4 συνεχόμενα στενά σε ρωτούσα "Σε ποια πλευρά απαγορεύεται να στρίψεις; Αριστερά ή δεξιά;" Τρεις φορές στις τέσσερις είπες στο σωστό σε σημείο που είχα τρελαθεί.  Μου έκανε φοβερή εντύπωση το πως το έμαθες....

---------------------

Είσαι ένα παιδί πολύ ευγενικό. Τις περισσότερες φορές όταν σου δίνουμε κάτι μας λες "Ευχαριστώ".
Προχθές μάλωσες με τη μαμά διότι δεν την άφηνες να σε κάνει μπάνιο.  Όταν εκνευρίστηκε και σου μίλησε λίγο πιο απότομα της είπες "Συγγνώμη μαμά!".
Τότε εκείνη σε πήρε αγκαλιά  κι άρχισε να σε φιλάει....


Δευτέρα 23 Ιουνίου 2014

Περασμένα Ναι... Ξεχασμένα Όχι...

Η πρώτη γιορτή του παιδικού σταθμού στην οποία συμμετείχες κι εσύ!

Ήσουν ένα από τα "κολλητήρια" τα παιδιά του καραγκιόζη.

Βγήκες στην σκηνή μαζί με τους φίλους σου και.... πλάνταξες στο κλάμα.

Μάλλον φοβήθηκες με όλον αυτόν τον κόσμο που είδες απέναντί σου.
Είχες και κάποιες στιγμές που ήσουν ήρεμος αλλά γενικά δεν το χάρηκες πολύ!

Ήσουν όμως σωστός επαγγελματίας! Παρά το άγχος σου και την στεναχώρια σου, έκανες το χορευτικό σου όπως έπρεπε και ακολουθούσες τα φιλαράκια σου.

Υποκλίνομαι, σε 'σένα αγοράκι μου.
Έδειξες μεγάλη δύναμη ψυχής.

Μπράβο!


Διδακτικό κείμενο - Από τον εξαιρετικό Σπύρο Κιτσινέλη


Οδηγοί σε ελεύθερη πτώση

Photo: Angeliki Panagiotou / Fosphotos.com


Έφτασε το καλοκαιράκι. Εποχή για βόλτες. Να πάρει ο Κώστας το μηχανάκι και να κατέβει στην παραλιακή με τον κολλητό. Ή να πάρει το αμάξι η Χριστίνα και να πάει μια εκδρομή με τις φιλενάδες της. Ένα πράγμα δεν μπορεί ο Κώστας μόνο…το κράνος καλοκαιριάτικα (ποτέ δεν το μπορεί αλλά ειδικά τώρα τρελαίνεται). Και το μαλλί χαλάει… και τον ζεσταίνει αφόρητα... και μια κουβέντα δεν μπορεί να πει με τον κολλητό. Η Χριστίνα αυτό που δεν αντέχει είναι τη ζώνη του αυτοκινήτου της μιας και νιώθει να την πιέζει και να την περιορίζει. Θέλει να ευχαριστιέται την οδήγηση… να αλλάζει τη μουσικούλα της άνετα… να φτάνει την τσάντα της αν θέλει κάτι από εκεί… να βγάλει μια φωτογραφία αν της έρθει όρεξη.

Δεν φταίνε τα παιδιά. Έτσι έμαθαν γιατί βλέπουν τους γύρω να οδηγούν με τον ίδιο τρόπο (και πρώτoυς απ' όλους τους πατεράδες τους) και ποτέ δεν σκέφτεται κάποιος τους κινδύνους μια συνήθειας όταν όλοι κάνουν το ίδιο. Οι αγγλόφωνοι αυτή τη συμπεριφορά τη λένε ‘’normalisation of deviance’’, δηλαδή εξοικείωση με την εκτροπή, και τη συναντάμε σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα. Γι’ αυτό χρειάζεται τιτάνια προσπάθεια, επανάληψη, αλληλοενθάρρυνση και επιμονή για να αλλάξει κάτι. Ας βάλω στη δική μου προσπάθεια και μερικές συγκρίσεις αλλά και νούμερα που μου δίνει η φυσική της ελεύθερης πτώσης και τα απλά μαθηματικά.

Τι θα έλεγα λοιπόν στον Κώστα μόλις τον έβλεπα να ετοιμάζεται για την παραλιακή με τη μηχανή χωρίς κράνος; Θυμάσαι Κώστα την τελευταία φορά που περπάταγες και αφηρημένος όπως ήσουν χτύπησες το κεφάλι σου σε κάποιο ανοιχτό ντουλάπι; Θυμάσαι τον έντονο πόνο και την τρομάρα; Θυμάσαι που έπιασες το κεφάλι σου και με τα δύο χέρια γιατί νόμιζες ότι το είχες σπάσει και ότι θα δεις αίμα; Είχες ταχύτητα περίπου 3 χιλιομέτρων την ώρα...φαντάζεσαι με 40 ή 50 ή 70 να το χτυπάς στον δρόμο χωρίς κράνος; Άντε καλή βολτίτσα… ελπίζω να σε ξαναδώ.

Και στη Χριστίνα που ετοιμάζεται για Λουτράκι με τις φίλες της τι θα έλεγα; Χριστίνα μάλλον θα νομίζεις πως όταν έχει κινησούλα και πηγαίνεις μόνο με 40 χλμ/ώρα, τη ζώνη δεν τη χρειάζεσαι. Και πως άνετα μπορείς να στείλεις και ένα μηνυματάκι με το κινητό οδηγώντας με τέτοια μικρή ταχύτητα. Θα ήθελα να σου πω ότι αν πέσεις πάνω σε έναν τοίχο με αυτά τα λίγα 40 χλμ/ώρα θα είναι σαν να σε έριξαν με το αμάξι σου από τον τρίτο όροφο πολυκατοικίας. Άρα, μάλλον πρέπει να αφήσεις τα μηνύματα και να τη βάζεις πάντα τη ζωνούλα. Στην πτώση απ' τον τρίτο όροφο θα την έβαζες μπας και γλίτωνες. Τώρα αν οδηγείς εσύ και ένας απέναντι με 140 χλμ/ώρα και οι δύο και συγκρουστείτε (επειδή στέλνατε μηνύματα ή αλλάζατε μουσική) τότε θα είναι σαν να σε έριξαν από τα 324 μέτρα της κορυφής του πύργου του Άιφελ (8 δευτερόλεπτα πέσιμο πριν τη σύγκρουση με το έδαφος). Εκεί ίσως μου πει η Χριστίνα «σιγά μην πέσω πάνω σε κάποιον επειδή για ένα δευτερόλεπτο κοίταξα αλλού ώστε να αλλάξω μουσική». Χριστίνα μου, αν κινείσαι με 140 χιλιόμετρα την ώρα τότε σε ένα δευτερόλεπτο το αμάξι έχει καλύψει 39 μέτρα. Αν σκεφτείς ότι κάθε λωρίδα έχει πλάτος 3 μέτρα, τότε μέσα σε ένα δευτερόλεπτο το αμάξι μπορεί να καλύψει απόσταση ίση με το πλάτος 13 λωρίδων. Ακόμα και αν πήγαινες με 40 χλμ/ώρα, σε ένα δευτερόλεπτο έχεις καλύψει 11 μέτρα δηλαδή περίπου 4 λωρίδες.

Ίσως ξεχάσεις τα νούμερα μέχρι την επόμενη φορά που θα ανέβεις στο μηχανάκι ή θα μπεις στο αυτοκίνητο για να πας κάπου. Μπορείς να θυμάσαι τουλάχιστον το ντουλάπι στο οποίο χτύπησες το κεφάλι σου Κώστα; Και εσύ Χριστίνα πριν ξεκινήσεις μπορείς να θυμηθείς την πτώση από τον τρίτο όροφο χωρίς ζώνη; Και αν σκεφτείς να βγάλεις καμιά φωτογραφία ή να στείλεις μήνυμα οδηγώντας σκέψου και τον πύργο του Άιφελ.

Παρασκευή 20 Ιουνίου 2014

Θέλω α μείνω εδώωωωωω

Σήμερα ξύπνησες νωρίς. Μένουμε στη γιαγιά Γεωργία γιατί η μαμά είναι σε επαγγελματικό ταξίδι.

Μόλις με είδες έτοιμο και ντυμένο με ρώτησες.
- Που α πάμε μπαμπά;

- Σχολείο παιδάκι μου.

Και τότε άρχισε το γλέντι.
Γιαγιάαααααααα έλαααααααα
Δεν θέλω α πάω σχολείοοοοο
Θέλω α μείνω εδώωωωωωωω
Ααααααααααααααααα

Δεν ήθελες να ντυθείς, δεν ήθελες να αλλάξεις πάνα, έκανε ότι πνιγόσουν...
Μαγικές στιγμές.  Στο τέλος το πήρες απόφαση. Ήρθες αγκαλιά μου και ξεκινήσαμε.

Καθώς φτάναμε στο σχολείο, το βλέπαμε από μακριά. Τότε, τεντώθηκες στο κάθισμά σου και είπες.
"Ωχ, μπαμπά, είναι κλειστό το σχολείο!!"
"Μια χαρά ανοιχτό είναι" σου απάντησα.

Είσαι μεγαλύτερο λαμόγιο και από τη μάνα σου παλληκαράκι μου!!!


Πέμπτη 19 Ιουνίου 2014

Όσο δεν κινδυνεύει η ζωή σου...

... μπορείς να κάνεις τρέλες!

Η ζωή είναι ωραία και ΠΡΕΠΕΙ να τη ζήσεις όσο πιο όμορφα μπορείς.

Διάβασε μια ιστορία ενός τρελού μικρού αγοριού...

-----------------------------
Διευρωπαϊκή οδύσσεια ολλανδού μαθητή με ποδήλατο και... με τα πόδια
Το ποδήλατο χάλασε στη Βερόνα και ο μαθητής έμαθε το ελληνικό ρητό «ενός κακού μύρια έπονται» (Φωτογραφία: Reuters )


Βερόνα
Ένας 18χρονος μαθητής από την Ολλανδία ήθελε να πάει διακοπές στην Ιταλία αλλά και να ζήσει μία περιπέτεια -κατάφερε και τα δύο, και ίσως το μετάνιωσε.

Ξεκίνησε από το σπίτι του με το ποδήλατο. Το πρώτο κατόρθωμα είναι ότι ο νεαρός όντως έφτασε μέχρι τη Βερόνα της βόρειας Ιταλίας, όπου όμως και ξεκίνησαν τα προβλήματα.

Το ποδήλατο χάλασε και ο 18χρονος έμεινε μετέωρος. Έκανε το ακόμη μεγαλύτερο λάθος να αφήσει για λίγο το ποδήλατο αφύλακτο, το οποίο και σχεδόν αμέσως εξαφανίστηκε μαζί με τις αποσκευές του.

Τα λίγα χρήματα που είχε πάνω του δεν έφταναν για το εισιτήριο της επιστροφής. Τουλάχιστον είχε αρκετά ώστε να πάρει τρένο (ευτυχώς, η Βερόνα είναι σιδηροδρομικός κόμβος και τα δρομολόγια είναι βολικά) αλλά μόνο μέχρι τη γερμανική Νυρεμβέργη.

Φτάνοντας εκεί, o μαθητής θεώρησε ότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή και άρχισε να περπατάει μέχρι να φτάσει στην κεντρική Γερμανία.


Έφτασε με τα πόδια μέχρι το Σόναου αν ντερ Μπρεντ. Χωρίς αποσκευές και χρήματα, και ντυμένος μόνο με ελαφρά ρούχα, ξάπλωσε και κοιμήθηκε στο δρόμο όπου, για καλή του τύχη, τον βρήκε τα ξημερώματα της Τετάρτης ένας διανομέας εφημερίδων.

Ο διανομέας τον λυπήθηκε και, όπως ανακοίνωσε η γερμανική αστυνομία, τον μετέφερε στο αστυνομικό τμήμα στο Mπαντ Νόιτστατ. Εκεί ειδοποιήθηκε η οικογένειά του και ο πατέρας του ξεκίνησε, με αυτοκίνητο, από την Ολλανδία για να τον παραλάβει.

Κάτι που εύχομαι να μην σου τύχει.

Ακόμα και αν σου τύχει όμως, σου παραθέτω ένα κείμενο της αγαπημένης μου για να δεις ποια είναι η σωστή αντιμετώπιση.

Αυτό έκανα κι εγώ.  Όχι πάντα. Αλλά το έκανα.

------









«Μαμά, έχεις πάθει bullying;»



Photo: Evelina @flickr


«Μαμά, έχεις πάθει bullying;» Τι συγκλονιστική η ακριβολογία του!... Αυτό το «έχεις πάθει;» στην ερώτηση, του μικρού μου γιου, του Κώστα. Ήταν η ώρα. Του μίλησα. Άκου τα και εσύ. Σε εκείνο το προαύλιο ήμουν διαφορετική. Τα παιδιά μυρίζονται το διαφορετικό σαν τα τσακάλια το πτώμα. Το είχα εμπεδώσει το «διαφορετικό» πρώτα στο πλευρό του. Ήταν ο καλύτερός μου φίλος στο δημοτικό. Εκείνος ήταν ο «διαφορετικός» αρχικά. Ομοφυλόφιλος ο φιλαράκος μου. Μεγάλη δόση χιούμορ, χειρουργικά διεισδυτική ματιά, ακτινογραφούσε τους ανθρώπους με δικό του τρόπο αναντίστοιχο με την ηλικία του «Να δεις που ο δάσκαλος έκανε έρωτα χθες. Κοίτα τα μάτια του πώς λάμπουν και πώς χαμογελάει διαφορετικά απ΄ ό,τι συνήθως!» μου ψιθύριζε μέσα από το τετράδιο. Στα διαλείμματα τα αγόρια κλώτσαγαν μπάλες ενώ εμείς οι δυο περπατούσαμε αγκαζέ και λέγαμε και λέγαμε και λέγαμε.


Όταν μεγάλωσε έγινε διακεκριμένος κινηματογραφο-άνθρωπος, με βραβεία και αξιοζήλευτη πορεία. Αλλά μέχρι τότε είχαμε χρόνια... Είχαμε χρόνο για να χορτάσει ειρωνικές ματιές, άγαρμπα αστεία, κραξίματα, να καταγράψει στα «πλάνα» του πολλά πρόσωπα γεμάτα καβλόσπυρα να τον «κόβουν» ερωτικά και συγχρόνως να τον πετσοκόβουν. Στο προαύλιο εκείνο, δεν ήταν ένας μελλοντικός σπουδαίος σκηνοθέτης που θα έχαιρε σεβασμού και παραδοχής, αλλά «μια αδελφούλα» ή «αδελφάρα». Δίπλα του είδα, έμαθα, δεν εκπαιδεύτηκα. Τίποτα δεν σε εκπαιδεύει στη σκληράδα. Όταν, όποτε έρθει, είναι σκληράδα. Μετά πέθανε ο πατέρας μου και συγχρόνως άλλαξα σχολείο και αποχωριστήκαμε. Και μετά ξανάλλαξα. Στο προαύλιο της πρώτης αλλαγής ήμουν διαφορετική ανάμεσα σε διαφορετικούς... Εξαιρετικό σχολείο! Σύστημα Σάμερχιλ. Τσαμτσούρη-Ανεστοπούλου (δυστυχώς δεν υπάρχει πια). Τι ανοησία μου ν΄ αλλάξω! Στο τελευταίο σχολείο ήμουν η «διαφορετική». Γιατί; Κοιτάζοντας το έργο προς τα πίσω λέω... Ήμουν παράταιρη ως άχρονη. Ο θάνατος, η απώλεια, η απουσία, το κενό, η αποδόμηση, η ανισορροπία... Πέταγα στο προσωπικό μου χάος ενώ συγχρόνως κολύμπαγα ασθμαίνουσα. Και πέταγα και κολύμπαγα. Κανένα στερεότυπο της ηλικίας και των συμμαθητών δεν μου έλεγε τίποτα. Κανένας δικός τους προβληματισμός δεν ήταν και δικός μου. Ήμουν από «μεγάλη» έως «γριά» αλλά όχι έφηβη. Η εφηβεία θέλει να λογαριαστείς. Με ποιον; Δεν είχα «απέναντι». Σε κανέναν δεν με έκοφτε να δώσω αναφορά. Ήμουν εγώ και μόνη. Και σ΄ αυτό το «μόνη» χωρούσε μόνο εκείνος. Έρωτας. Πολύτιμος... Καλή του ώρα. (Πάντα τον λογαριάζω δικό μου άνθρωπο. Έτσι τον λογαριάζει και ο ισόβιος σύντροφός μου. Αυτό κι αν είναι ωραίο!).


Σχεδόν συζούσα μαζί του. Σκανδαλώδες για τα ήθη της τότε εποχής. 15 ετών. Συχνά με γύριζε από το σχολείο με το αυτοκίνητό του... Παράλογο. Κι εγώ ντυνόμουν όπως ήθελα. Όπως ήταν η διάθεσή μου, χωρίς να νοιάζομαι για σχολικούς κανονισμούς και πράσινα άλογα. Έτσι κι αλλιώς εκείνο το σχολείο ξεχείλιζε υποκρισία. Γιατί να σεβαστώ, δια της στολής, ένα σχολείο που οι καθηγητές της μέρας γίνονταν καθηγητές απογευματινών ιδιαίτερων μαθημάτων και έδιναν το διαγώνισμα πριν το διαγώνισμα; Ήταν η εποχή που από παντού στη ζωή μου έβρεχε υποκρισία. Κι εγώ μυριζόμουν τη βροχή της πριν βρέξει. Πόσα ξεβράζει ο θάνατος; Κάθε μέρα αποκαθήλωνα και μια «αξία». Ήμουν λοιπόν μια «σαν μεγάλη», με έντονη αυτοπεποίθηση, με άγρια μαχητικότητα, με ξυράφι γλώσσα, με «άντρα», που μπορούσε να πάει σχολείο και ολοστόλιστη γιατί έτσι της ήρθε. Ήμουν μια «αλλιώτικη». Εκείνος, το μετέπειτα «γουρούνι», ήταν ένας ίδιος. Με μια μπάλα στο πόδι ενσωματωμένη. Με μια μπλούζα καταϊδρωμένη. Με ένα πρόσωπο όλο καβλόσπυρα. Ένας έφηβος που έβραζε. Περιέργως δεν τον είχα ποτέ δει πριν το περιστατικό που θα σου διηγηθώ. Και η περιγραφή του, που σου έκανα πριν, μετά χτίστηκε. Δεν μου ήταν αδιάφορος, μου ήταν ανύπαρκτος. Ο θάνατος, είχε ρίξει μαύρο μαντήλι στη θέα μου, έτσι κι αλλιώς. Έβλεπα αλλιώς και άλλα από τους άλλους. Εκείνη η ημέρα ήταν μια συνηθισμένη βαρετή μέρα. Μέχρι το σχόλασμα. Περπατούσα βιαστικά. Να συναντήσω τον τότε έρωτα. Με περίμενε με το αυτοκίνητό του. Από μακριά, μου έκανε εντύπωση ότι στην εσωτερική-έξοδο ήταν πολλά παιδιά μαζεμένα. Κάτι κακό θα έγινε, πέρασε αστραπιαία από το μυαλό μου. Όσο πλησίαζα όμως, έβλεπα μάτια να με σημαδεύουν. Μάτια γνωστών-αγνώστων. Οι ίδιοι άνθρωποι είχαν άλλα μάτια. Ήταν μια εχθρική ατμόσφαιρα. Όλα ήταν μια ατμόσφαιρα. Κάτι έβραζε και ο χρόνος είχε α-χρονέψει. Χρόνος άχρονος. Στην πόρτα μια ομάδα αγοριών, με μόνο ένα κορίτσι συμμαθήτρια ανάμεσά τους... Μάλλον και μια δεύτερη... Ναι! Υπήρχε και μια δεύτερη. Μια που είχε μαύρα ούλα. Και στο άλλο άκρο... εκεί που στόχεψα αυτόματα σαν παγιδευμένο ζώο για να το σκάσω (αλλά δεν γίνονταν να το σκάσω) ήταν μια καθηγήτρια. Μια ξινό-μίζερη που διαπληκτιζόμουν συνεχώς μαζί της. Μια μισοκακομοίρα που φορούσε πάντα ανάρριχτα μια θλιβερή ζακετούλα στην πλάτη της, ίσως γιατί ούτε για αυτό δεν καταστάλαξε στη ζωή της... Αν είχε κρύο ή ζέστη.


Γράφω τόσα για την καθηγήτρια, ενώ στο πλάνο μου μαίνονταν μάχη, γιατί σε κείνη δεν συγχώρεσε ποτέ η ψυχή μου ότι διασκέδαζε χαιρέκακα με το θέαμα της φραγμένης μου πόρτας στο διάβα μου. Περπατούσα λοιπόν σαν σε απόσπασμα τουφεκισμού. Κόμπος η ψυχή μου, να χτυπάει η καρδιά μου και τα μάτια λαχανιασμένα να πιάνουν μάτια... Όλα εχθρικά. Ούτε ένα ζευγάρι μάτια να γραπωθώ από μια στάλα γλύκας. Και ένα παλλόμενο μέσα μου διαρκές «μα γιατί; Τι τους έφταιξα;» που δεν προλάβαινε να στεριώσει σε καμία εξήγηση. Πώς το άντεξα να περπατάω; Μόλις έφτασα στο σημείο βολής, μόνο τότε, είδα μόνον εκείνον. Είχε τόσο πάθος! Έβραζε. Απορώ πώς δεν έσκασαν όλα του τα καβλόσπυρα μαζί, στο πρόσωπό του! Κόκκινος, κατακόκκινος. Καθοδηγητής όλων σε μια ιαχή. Κι όλοι μαζί μια ιαχή! Ένα κράξιμο. Προσπέρασα βιαστικά. Περπατούσα. Αν και με είχαν σκοτώσει. Πεθαμένη περπατούσα. Διέσχισα όλη την αυλή. Πέρασα τη μεγάλα εξωτερική πια πόρτα. Μπήκα στο αυτοκίνητό του. Με φίλησε. Δεν του είπα κουβέντα. Μόνο παρακάλαγα να φτάσω σπίτι. Nα κλειδωθώ. Να κλάψω, να κλάψω, να κλάψω. Δεν του είπα λέξη. Γιατί; Στο bullying πέφτεις άτσαλα στα κύματα της ντροπής. Της καθαρής ντροπής. Και κολυμπάς ενώ ρουφήχτρες σε τραβάνε στον πάτο σου. Είναι τόση η ντροπή που δεν έχεις χρόνο ν΄ αναλύσεις συστατικά ντροπής. Η ντροπή είναι δική τους αλλά στην έχουν πετάξει πάνω σου. Ντρέπεσαι! Μόνο ντρέπεσαι. Δεν του είπα λοιπόν τίποτα. Δεν είπα σε κανέναν τίποτα για πολλά χρόνια. Ήταν Παρασκευή. Είχα ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο να μελετήσω με ποιον τρόπο θα πέθαινα. Αλήθεια το λέω. Δεν χωρούσα σε τούτον τον κόσμο. Πώς θα πήγαινα τη Δευτέρα ξανά σχολείο; Η εικόνα της καθηγήτριας και το βλέμμα της, το ηδονικά χαιρέκακο, μου απέκλειε και τη μόνη μου διέξοδο. Ό,τι θα μπορούσε το σχολείο να με προστατεύσει από κάποιον νταή που με είχε βάλει στόχο. Σκεφτόμουν μεθόδους να πεθάνω. Το βράδυ της Κυριακής μεταπείστηκα. Δεν μπορώ να θυμηθώ πώς μου έκλεισε η ζωή το μάτι; Πώς με τράβηξε κοντά της; Πώς πήρα απόφαση ότι θα πάω κι ό,τι γίνει. Ότι θα αντέξω. Μπορεί όλα να άλλαξαν από ένα φιλί του. Μπορεί ένα τόσο δα, να με τράβηξε από τα μαλλιά μέσα από τα κύματά μου... Μπορεί το τσαγανό μου να μπήκε σε κίνηση. Τη Δευτέρα πήγα στο σχολείο. Περπατούσα και αφέντευα κάθε βήμα μου. Όπως φωνάζουμε δυνατά, αμυνόμενοι-επιτιθέμενοι, όταν ακούμε θόρυβο τη νύχτα στο σπίτι... Και καλά!... να τρομάξουμε τον κλέφτη. Έτσι το έπαιξα. Η ψυχή μου το ήξερε. Η καρδιά μου ταμπούρλο για τη συνάντησή μου με το «γουρούνι». Μα περιέργως, εκείνος χάθηκε από μπροστά μου και πάλι. Τόσο δα ανθρωπάκι, αν και τεράστιος. Μέρες μου πήρε να εμπεδώσω την έννοια της θρασυδειλίας του.


Και το «κοινό» του, είχε σκορπίσει σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα. Τι είναι ο όχλος! Πολλά, πολλά, πολλά χρόνια μετά... Το ιδρωμένο, αναψοκοκκινισμένο, καβλοσπυριασμένο γουρούνι, μου ζήτησε να γίνει φίλος μου στο facebook. Ενήλικοι όντες. (Ναι! Κάποτε πάτησα σε χρόνο. Είμαι πλέον 52 τις περισσότερες ώρες...). Πάλεψα συναισθηματικά. Φαντάσου πόσα χρόνια μετά και ήθελα να γρατσουνίσω το πρόσωπό του στην οθόνη... Μετά μπήκε ο διάβολος μέσα μου. Τον έκανα φίλο. Να δω το σήμερά του. Κάποια στιγμή, μια φωτογραφία του μικρού μου γιου, από αγώνα ξιφασκίας. «Τον δικό μου τον έχω σε πολεμικές τέχνες. Του αρέσουν πιο άγρια πράγματα» μου έγραψε περήφανα. Σιγά το νέο, σκέφτηκα. Κι εκεί μπήκε η τελεία. Για μένα. Δυστυχώς όχι για το δικό του παιδί. Ίσως έχει δουλίτσα στο μέλλον... Με τον μπαμπά του. Μακάρι να ξεφύγει... Το παιδί. Εκείνος τελειωμένος. Αυτά περίπου είπα στον Κώστα. «Ναι! Η μαμά έχει πάθει bullying αλλά είναι εδώ, μπροστά σου. Και θέλει να της δώσεις μια μεγάλη αγκαλιά. Το έχει μεγάλη ανάγκη. Μαμά εναντίον «γουρουνιού» σημειώσατε μαμά! Αυτό να το θυμάσαι. Και μην κάνεις ποτέ το λάθος της μαμάς... Να μιλάς! Να μιλάς! Και έτσι θα βρίσκεται πάντα λύση. Ακόμα και γι΄ αυτόν που θα προσπαθήσει να σε ταλαιπωρήσει... Γι ΄αυτόν κι αν χρειάζεται να βρεθεί, Κώστα μου, λύση».

Κείμενο της Huffington Post για το σύμπαν...

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Everyone feels something when they're in a really good starry place on a really good starry night and they look up and see this:
2014-06-12-Starssmall1024x678.jpg
Some people stick with the traditional, feeling struck by the epic beauty or blown away by the insane scale of the universe. Personally, I go for the old "existential meltdown followed by acting weird for the next half hour." But everyone feelssomething.
Physicist Enrico Fermi felt something too -- "Where is everybody?"
_________
A really starry sky seems vast -- but all we're looking at is our very local neighborhood. On the very best nights, we can see up to about 2,500 stars (roughly one hundred-millionth of the stars in our galaxy), and almost all of them are less than 1,000 light years away from us (or 1 percent of the diameter of the Milky Way). So what we're really looking at is this:
2014-06-12-MilkyWay1023x1024.jpg
When confronted with the topic of stars and galaxies, a question that tantalizes most humans is, "Is there other intelligent life out there?" Let's put some numbers to it (if you don't like numbers, just read the bold)--
As many stars as there are in our galaxy (100 - 400 billion), there are roughly an equal number of galaxies in the observable universe -- so for every star in the colossal Milky Way, there's a whole galaxy out there. All together, that comes out to the typically quoted range of between 1022 and 1024 total stars, which means that forevery grain of sand on Earth, there are 10,000 stars out there.
The science world isn't in total agreement about what percentage of those stars are "sun-like" (similar in size, temperature, and luminosity) -- opinions typically range from 5 percent to 20 percent. Going with the most conservative side of that (5 percent), and the lower end for the number of total stars (1022), gives us 500 quintillion, or 500 billion billion sun-like stars.
There's also a debate over what percentage of those sun-like stars might be orbited by an Earth-like planet (one with similar temperature conditions that could have liquid water and potentially support life similar to that on Earth). Some say it's as high as 50 percent, but let's go with the more conservative 22 percent that came out of a recent PNAS study. That suggests that there's a potentially-habitable Earth-like planet orbiting at least 1 percent of the total stars in the universe -- a total of 100 billion billion Earth-like planets.
So there are 100 Earth-like planets for every grain of sand in the world. Think about that next time you're on the beach.
Moving forward, we have no choice but to get completely speculative. Let's imagine that after billions of years in existence, 1 percent of Earth-like planets develop life (if that's true, every grain of sand would represent one planet with life on it). And imagine that on 1 percent of those planets, the life advances to an intelligent level like it did here on Earth. That would mean there were 10 quadrillion, or 10 million billion intelligent civilizations in the observable universe.
Moving back to just our galaxy, and doing the same math on the lowest estimate for stars in the Milky Way (100 billion), we'd estimate that there are 1 billion Earth-like planets and 100,000 intelligent civilizations in our galaxy.[1]
SETI (Search for Extraterrestrial Intelligence) is an organization dedicated to listening for signals from other intelligent life. If we're right that there are 100,000 or more intelligent civilizations in our galaxy, and even a fraction of them are sending out radio waves or laser beams or other modes of attempting to contact others, shouldn't SETI's satellite array pick up all kinds of signals?
But it hasn't. Not one. Ever.
Where is everybody?
It gets stranger. Our sun is relatively young in the lifespan of the universe. There are far older stars with far older Earth-like planets, which should in theory mean civilizations far more advanced than our own. As an example, let's compare our 4.54 billion-year-old Earth to a hypothetical 8 billion-year-old Planet X.
2014-06-12-timeline1024x416.png
If Planet X has a similar story to Earth, let's look at where their civilization would be today (using the orange time span as a reference to show how huge the green timespan is):
2014-06-12-2timeline221024x537.png
The technology and knowledge of a civilization only 1,000 years ahead of us could be as shocking to us as our world would be to a medieval person. A civilization 1 million years ahead of us might be as incomprehensible to us as human culture is to chimpanzees. And Planet X is 3.4 billion years ahead of us...
There's something called The Kardashev Scale, which helps us group intelligent civilizations into three broad categories by the amount of energy they use:
Type I Civilization has the ability to use all of the energy on their planet. We're not quite a Type I Civilization, but we're close (Carl Sagan created a formula for this scale which puts us at a Type 0.7 Civilization).
Type II Civilization can harness all of the energy of their host star. Our feeble Type I brains can hardly imagine how someone would do this, but we've tried our best, imagining things like a Dyson Sphere.
2014-06-12-DysonSphere1024x1024.png
Type III Civilization blows the other two away, accessing power comparable to that of the entire Milky Way galaxy.
If this level of advancement sounds hard to believe, remember Planet X above and their 3.4 billion years of further development. If a civilization on Planet X were similar to ours and were able to survive all the way to Type III level, the natural thought is that they'd probably have mastered inter-stellar travel by now, possibly even colonizing the entire galaxy.
One hypothesis as to how galactic colonization could happen is by creatingmachinery that can travel to other planets, spend 500 years or so self-replicating using the raw materials on their new planet, and then send two replicas off to do the same thing. Even without traveling anywhere near the speed of light, this process would colonize the whole galaxy in 3.75 million years, a relative blink of an eye when talking in the scale of billions of years:
2014-06-12-ColonizeGalaxy.png
Continuing to speculate, if 1% of intelligent life survives long enough to become a potentially galaxy-colonizing Type III Civilization, our calculations above suggest that there should be at least 1,000 Type III Civilizations in our galaxy alone -- and given the power of such a civilization, their presence would likely be pretty noticeable. And yet, we see nothing, hear nothing, and we're visited by no one.

So where is everybody?

_________
Welcome to the Fermi Paradox.
We have no answer to the Fermi Paradox -- the best we can do is "possible explanations." And if you ask ten different scientists what their hunch is about the correct one, you'll get ten different answers. You know when you hear about humans of the past debating whether the Earth was round or if the sun revolved around the Earth or thinking that lightning happened because of Zeus, and they seem so primitive and in the dark? That's about where we are with this topic.
In taking a look at some of the most-discussed possible explanations for the Fermi Paradox, let's divide them into two broad categories -- those explanations which assume that there's no sign of Type II and Type III Civilizations because there arenone of them out there, and those which assume they're out there and we're not seeing or hearing anything for other reasons:

Explanation Group 1: There are no signs of higher (Type II and III) civilizations because there are no higher civilizations in existence.


Those who subscribe to Group 1 explanations point to something called the non-exclusivity problem, which rebuffs any theory that says, "There are higher civilizations, but none of them have made any kind of contact with us because they all _____." Group 1 people look at the math, which says there should be so many thousands (or millions) of higher civilizations, that at least one of them would be an exception to the rule. Even if a theory held for 99.99 percent of higher civilizations, the other .01 percent would behave differently and we'd become aware of their existence.
Therefore, say Group 1 explanations, it must be that there are no super-advanced civilizations. And since the math suggests that there are thousands of them just in our own galaxy, something else must be going on.
This something else is called The Great Filter.
The Great Filter theory says that at some point from pre-life to Type III intelligence, there's a wall that all or nearly all attempts at life hit. There's some stage in that long evolutionary process that is extremely unlikely or impossible for life to get beyond. That stage is The Great Filter.
2014-06-12-GreatFilter11024x727.png
If this theory is true, the big question is, Where in the timeline does the Great Filter occur?
It turns out that when it comes to the fate of humankind, this question is very important. Depending on where The Great Filter occurs, we're left with three possible realities: We're rare, we're first, or we're fucked.

1. We're Rare (The Great Filter is Behind Us)


One hope we have is that The Great Filter is behind us -- we managed to surpass it, which would mean it's extremely rare for life to make it to our level of intelligence. The diagram below shows only two species making it past, and we're one of them.
2014-06-12-GreatFilterRARE11024x538.png
This scenario would explain why there are no Type III Civilizations... but it would also mean that we could be one of the few exceptions now that we've made it this far. It would mean we have hope. On the surface, this sounds a bit like people 500 years ago suggesting that the Earth is the center of the universe -- it implies that we'respecial. However, something scientists call "observation selection effect" suggests that anyone who is pondering their own rarity is inherently part of an intelligent life "success story" -- and whether they're actually rare or quite common, the thoughts they ponder and conclusions they draw will be identical. This forces us to admit that being special is at least a possibility.
And if we are special, when exactly did we become special -- i.e. which step did we surpass that almost everyone else gets stuck on?
One possibility: The Great Filter could be at the very beginning -- it might be incredibly unusual for life to begin at all. This is a candidate because it took about a billion years of Earth's existence to finally happen, and because we have tried extensively to replicate that event in labs and have never been able to do it. If this is indeed The Great Filter, it would mean that not only is there no intelligent life out there, there may be no other life at all.
Another possibility: The Great Filter could be the jump from the simple prokaryote cell to the complex eukaryote cell. After prokaryotes came into being, they remained that way for almost two billion years before making the evolutionary jump to being complex and having a nucleus. If this is The Great Filter, it would mean the universe is teeming with simple prokaryote cells and almost nothing beyond that.
There are a number of other possibilities -- some even think the most recent leap we've made to our current intelligence is a Great Filter candidate. While the leap from semi-intelligent life (chimps) to intelligent life (humans) doesn't at first seem like a miraculous step, Steven Pinker rejects the idea of an inevitable "climb upward" of evolution: "Since evolution does not strive for a goal but just happens, it uses the adaptation most useful for a given ecological niche, and the fact that, on Earth, this led to technological intelligence only once so far may suggest that this outcome of natural selection is rare and hence by no means a certain development of the evolution of a tree of life."
Most leaps do not qualify as Great Filter candidates. Any possible Great Filter must be one-in-a-billion type thing where one or more total freak occurrences need to happen to provide a crazy exception -- for that reason, something like the jump from single-cell to multi-cellular life is ruled out, because it has occurred as many as 46 times, in isolated incidents, just on this planet alone. For the same reason, if we were to find a fossilized eukaryote cell on Mars, it would rule the above "simple-to-complex cell" leap out as a possible Great Filter (as well as anything before that point on the evolutionary chain) -- because if it happened on both Earth and Mars, it's almost definitely not a one-in-a-billion freak occurrence.
If we are indeed rare, it could be because of a fluky biological event, but it also could be attributed to what is called the Rare Earth Hypothesis, which suggests that though there may be many Earth-like planets, the particular conditions on Earth -- whether related to the specifics of this solar system, its relationship with the moon (a moon that large is unusual for such a small planet and contributes to our particular weather and ocean conditions), or something about the planet itself -- are exceptionally friendly to life.

2. We're the First

2014-06-12-12GreatFilterEARLY21024x438.png
For Group 1 Thinkers, if the Great Filter is not behind us, the one hope we have is that conditions in the universe are just recently, for the first time since the Big Bang, reaching a place that would allow intelligent life to develop. In that case, we and many other species may be on our way to super-intelligence, and it simply hasn't happened yet. We happen to be here at the right time to become one of the first super-intelligent civilizations.
One example of a phenomenon that could make this realistic is the prevalence of gamma-ray bursts, insanely huge explosions that we've observed in distant galaxies. In the same way that it took the early Earth a few hundred million years before the asteroids and volcanoes died down and life became possible, it could be that the first chunk of the universe's existence was full of cataclysmic events like gamma-ray bursts that would incinerate everything nearby from time to time and prevent any life from developing past a certain stage. Now, perhaps, we're in the midst of anastrobiological phase transition and this is the first time any life has been able to evolve for this long, uninterrupted.

3. We're Fucked (The Great Filter is Ahead of Us)

2014-06-12-33GreatFilterFUCKED11024x528.png
If we're neither rare nor early, Group 1 thinkers conclude that The Great Filter mustbe in our future. This would suggest that life regularly evolves to where we are, but that something prevents life from going much further and reaching high intelligence in almost all cases -- and we're unlikely to be an exception.
One possible future Great Filter is a regularly-occurring cataclysmic natural event, like the above-mentioned gamma-ray bursts, except they're unfortunately not done yet and it's just a matter of time before all life on Earth is suddenly wiped out by one. Another candidate is the possible inevitability that nearly all intelligent civilizations end up destroying themselves once a certain level of technology is reached.
This is why Oxford University philosopher Nick Bostrom says that "no news is good news." The discovery of even simple life on Mars would be devastating, because it would cut out a number of potential Great Filters behind us. And if we were to find fossilized complex life on Mars, Bostrom says "it would be by far the worst news ever printed on a newspaper cover," because it would mean The Great Filter is almost definitely ahead of us -- ultimately dooming the species. Bostrom believes that when it comes to The Fermi Paradox, "the silence of the night sky is golden."

Explanation Group 2: Type II and III intelligent civilizations are out there -- and there are logical reasons why we might not have heard from them.


Group 2 explanations get rid of any notion that we're rare or special or the first at anything -- on the contrary, they believe in the Mediocrity Principle, whose starting point is that there is nothing unusual or rare about our galaxy, solar system, planet, or level of intelligence, until evidence proves otherwise. They're also much less quick to assume that the lack of evidence of higher intelligence beings is evidence of their nonexistence -- emphasizing the fact that our search for signals stretches only about 100 light years away from us (0.1 percent across the galaxy) and suggesting a number of possible explanations. Here are 10:
Possibility 1) Super-intelligent life could very well have already visited Earth, but before we were here. In the scheme of things, sentient humans have only been around for about 50,000, a little blip of time -- if contact happened before then, it might have made some ducks flip out and run into the water and that's it. Further, recorded history only goes back 5,500 years -- a group of ancient hunter-gatherer tribes may have experienced some crazy alien shit, but they had no good way to tell anyone in the future about it.
Possibility 2) The galaxy has been colonized, but we just live in some desolate rural area of the galaxy. The Americas may have been colonized by Europeans long before anyone in a small Inuit tribe in far northern Canada realized it had happened. There could be an urbanization component to the interstellar dwellings of higher species, in which all the neighboring solar systems in a certain area are colonized and in communication, and it would be impractical and purposeless for anyone to deal with coming all the way out to the random part of the spiral where we live.
Possibility 3) The entire concept of physical colonization is a hilariously backward concept to a more advanced species. Remember the picture of the Type II Civilization above with the sphere around their star? With all that energy, they might have created a perfect environment for themselves that satisfies their every need. They might have crazy-advanced ways of reducing their need for resources and zero interest in leaving their happy utopia to explore the cold, empty, undeveloped universe.
An even more advanced civilization might view the entire physical world as a horribly primitive place, having long ago conquered their own biology and uploaded their brains to a virtual reality, eternal-life paradise. Living in the physical world of biology, mortality, wants, and needs might seem to them the way we view primitive ocean species living in the frigid, dark sea. FYI, thinking about another life form having bested mortality makes me incredibly jealous and upset.
Possibility 4) There are scary predator civilizations out there, and most intelligent life knows better than to broadcast any outgoing signals and advertise their location. This is an unpleasant concept and would help explain the lack of any signals being received by the SETI satellites. It also means that we might be the super naive newbies who are being unbelievably stupid and risky by ever broadcasting outward signals. There's a debate going on currently about whether we should engage in METI (Messaging to Extraterrestrial Intelligence -- the reverse of SETI) or not, and most people say we should not. Stephen Hawking warns, "If aliens visit us, the outcome would be much as when Columbus landed in America, which didn't turn out well for the Native Americans." Even Carl Sagan (a general believer that any civilization advanced enough for interstellar travel would be altruistic, not hostile) called the practice of METI "deeply unwise and immature," and recommended that "the newest children in a strange and uncertain cosmos should listen quietly for a long time, patiently learning about the universe and comparing notes, before shouting into an unknown jungle that we do not understand." Scary.[2]
Possibility 5) There's only one instance of higher-intelligent life -- a "superpredator" civilization (like humans are here on Earth) -- who is farmore advanced than everyone else and keeps it that way by exterminating any intelligent civilization once they get past a certain level. This would suck. The way it might work is that it's an inefficient use of resources to exterminate all emerging intelligences, maybe because most die out on their own. But past a certain point, the super beings make their move -- because to them, an emerging intelligent species becomes like a virus as it starts to grow and spread. This theory suggests that whoever was the first in the galaxy to reach intelligence won, and now no one else has a chance. This would explain the lack of activity out there because it would keep the number of super-intelligent civilizations to just one.
Possibility 6) There's plenty of activity and noise out there, but our technology is too primitive and we're listening for the wrong things. Like walking into a modern-day office building, turning on a walkie-talkie, and when you hear no activity (which of course you wouldn't hear because everyone's texting, not using walkie-talkies), determining that the building must be empty. Or maybe, as Carl Sagan has pointed out, it could be that our minds work exponentially faster or slower than another form of intelligence out there -- e.g. it takes them 12 years to say "Hello," and when we hear that communication, it just sounds like white noise to us.
Possibility 7) We are receiving contact from other intelligent life, but the government is hiding it. This is an idiotic theory, but I had to mention it because it's talked about so much.
Possibility 8) Higher civilizations are aware of us and observing us (AKA the "Zoo Hypothesis"). As far as we know, super-intelligent civilizations exist in a tightly-regulated galaxy, and our Earth is treated like part of a vast and protected national park, with a strict "Look but don't touch" rule for planets like ours. We wouldn't notice them, because if a far smarter species wanted to observe us, it would know how to easily do so without us noticing. Maybe there's a rule similar to the Star Trek's "Prime Directive" which prohibits super-intelligent beings from making any open contact with lesser species like us or revealing themselves in any way, until the lesser species has reached a certain level of intelligence.
Possibility 9) Higher civilizations are here, all around us. But we're too primitive to perceive them. Michio Kaku sums it up like this:
Let's say we have an ant hill in the middle of the forest. And right next to the ant hill, they're building a ten-lane super-highway. And the question is "Would the ants be able to understand what a ten-lane super-highway is? Would the ants be able to understand the technology and the intentions of the beings building the highway next to them?
So it's not that we can't pick up the signals from Planet X using our technology, it's that we can't even comprehend what the beings from Planet X are or what they're trying to do. It's so beyond us that even if they really wanted to enlighten us, it would be like trying to teach ants about the internet.
Along those lines, this may also be an answer to "Well if there are so many fancy Type III Civilizations, why haven't they contacted us yet?" To answer that, let's ask ourselves -- when Pizarro made his way into Peru, did he stop for a while at an anthill to try to communicate? Was he magnanimous, trying to help the ants in the anthill? Did he become hostile and slow his original mission down in order to smash the anthill apart? Or was the anthill of complete and utter and eternal irrelevance to Pizarro? That might be our situation here.
Possibility 10) We're completely wrong about our reality. There are a lot of ways we could just be totally off with everything we think. The universe might appear one way and be something else entirely, like a hologram. Or maybe we're the aliens and we were planted here as an experiment or as a form of fertilizer. There's even a chance that we're all part of a computer simulation by some researcher from another world, and other forms of life simply weren't programmed into the simulation.
_________
As we continue along with our possibly-futile search for extraterrestrial intelligence, I'm not really sure what I'm rooting for. Frankly, learning either that we're officially alone in the universe or that we're officially joined by others would be creepy, which is a theme with all of the surreal storylines listed above -- whatever the truth actually is, it's mindblowing.
Beyond its shocking science fiction component, The Fermi Paradox also leaves me with a deep humbling. Not just the normal "Oh yeah, I'm microscopic and my existence lasts for three seconds" humbling that the universe always triggers. The Fermi Paradox brings out a sharper, more personal humbling, one that can only happen after spending hours of research hearing your species' most renowned scientists present insane theories, change their minds again and again, and wildly contradict each other -- reminding us that future generations will look at us the same way we see the ancient people who were sure that the stars were the underside of the dome of heaven, and they'll think "Wow they really had no idea what was going on."
Compounding all of this is the blow to our species' self-esteem that comes with all of this talk about Type II and III Civilizations. Here on Earth, we're the king of our little castle, proud ruler of the huge group of imbeciles who share the planet with us. And in this bubble with no competition and no one to judge us, it's rare that we're ever confronted with the concept of being a dramatically inferior species to anyone. But after spending a lot of time with Type II and III Civilizations over the past week, our power and pride are seeming a bit David Brent-esque.
That said, given that my normal outlook is that humanity is a lonely orphan on a tiny rock in the middle of a desolate universe, the humbling fact that we're probably not as smart as we think we are, and the possibility that a lot of what we're sure about might be wrong, sounds wonderful. It opens the door just a crack that maybe, just maybe, there might be more to the story than we realize.