Τσακωμοί!

Τις τελευταίες ημέρες συνέχεια τσακωνόμαστε.

Έχεις γίνει πολύ επίμονος και γκρινιάρης. Θέλεις να γίνεται το δικό σου και επιμένεις φωνάζοντας και κλαίγοντας. 

Όλα ξεκίνησαν την Παρασκευή. Είχες στα χέρια σου ένα πλαστικό κατσαβίδι-παιχνίδι και χτυπούσες το πάτωμα.  Η μαμά σου είπε να μην το κάνεις διότι αφήνει σημάδια.  Εσύ συνέχισες αγνοώντας την προκλητικά. 

Τότε ήρθα εγώ και σου το πήρα από το χέρι.  Φυσικά άρχισες τα κλάματα. Σου είπα ότι δεν μου αρέσει αυτό που κάνεις και ότι θα σου δώσω άλλη μια ευκαιρία. "Αν συνεχίσεις να το κάνεις θα το πετάξω στα σκουπίδια" σου είπα και σου το έδωσα πάλι. 

Τότε εσύ με κοίταξες στα μάτια και χτύπησες πάλι το κατσαβίδι στο πάτωμα.

Σου το πήρα, το πέταξα στα σκουπίδια και έγινε χαμός για την επόμενη μία ώρα.

Την επόμενη μέρα, ύστερα από ένα καυγά σε παιδότοπο, επειδή ένα παιδάκι σου πήρε τη σειρά σε ένα παιχνίδι, δεν ήθελες να ντυθείς και πέταγες τα παπούτσια σου μακριά. 

Την δεύτερη φορά που το έκανες, έπιασα το παπούτσι από κάτω και σου είπα ότι θα το πετάξω και πως είμαι παλαβός και δεν φοβάμαι να το κάνω. Πήρες το παπούτσι και δεν το πέταξες ξανά. 

Μόλις ηρέμησες μου  ζήτησες να πάμε σε ένα άλλο παιχνίδι.  Έτσι κι έγινε.  ανεβήκαμε σε έναν τροχό και περάσαμε πολύ όμορφα.  Σου άρεσε πάρα πολύ. 

Μετά συνεχίσαμε το παιχνίδι μας. Στο τέλος σου είπα "Είδες πόσο όμορφα συνενοούμαστε όταν είμαστε ήρεμοι;"

Χθες το βράδυ, είχε πάει πολύ αργά και δεν ήθελες κοιμηθείς. Κάποια στιγμή μου είπες.

"Μπαμπά, να παίξουμε λιγάκι με τα τρένα μου και μετά να πάμε για ύπνο;"

Πριν προλάβω να απαντήσω αρνητικά, συνέχισες. "Το ζητάω ήρεμα και χωρίς φωνές, θα το κάνουμε;"

Μόνο και μόνο για τον τρόπο που το ζήτησες, παίξαμε με τα τρενάκια σου παρόλο που ήταν αργά.

Τώρα είσαι αρρωστούλης. Οι τσακωμοί μας είναι για τα φάρμακα που δεν θέλεις να τα παίρνεις με τίποτα.... Θα περάσει κι αυτό..