Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2014

Ένα εξαιρετικό κείμενο...

Ένα κείμενο που περιγράφει με όμορφο τρόπο την ιδέα που έχουμε οι Έλληνες για τον εαυτό μας. Πιο βαθιά όμως το κείμενο θέλει να μας δείξει το τι παθαίνεις όταν ζεις μέσα στον μικρόκοσμό σου. Τι χάνεις όταν έχεις τις αισθήσεις σου φραγμένες και δεν λαμβάνεις τα σωστά ερεθίσματα. Το πόσο κακό είναι να έχεις μια λανθασμένη ιδέα για τον εαυτό σου και να νομίζεις ότι είναι η σωστή...

Το άρθρο είναι του Σπύρου Κιτσινέλη

_____

Σύγχρονη ελληνική μυθολογία

Photo: Nick Paleologos / SOOC



1. Ελληνική γενναιοδωρία

Ο γενναιόδωρος άνθρωπος, ο ανοιχτοχέρης. Ο γενναιόδωρος Έλληνας που τσακώνεται με τον ξάδελφο για το ποιος θα πληρώσει τα παϊδάκια και τις μπριζόλες. Που από την γενναιοδωρία και τον αλτρουισμό θα είχε πρωτιές σε αιμοδοσία και δωρεά οργάνων και δεν θα ήταν τελευταίος στην Ευρώπη. Που δεν θα πάτωνε σε δείκτες διαφθοράς επειδή ζητά φακελάκι σε όποιο πόστο και αν δουλεύει. Τι και αν χάνεται το γεροντάκι στο νοσοκομείο…τι και αν γεννά η φτωχή κοπέλα…τι και αν θέλει το δίπλωμα του ο νεαρός φοιτητής. Ο μισθός ποτέ δεν έφτανε, ούτε στις καλές μέρες. Γιατί πάνω από τον μισθό είναι μια ιδέα…να τα αρπάξει αυτός πριν τα αρπάξει άλλος και τον πουν κορόιδο. Αχ γενναιόδωρε Έλληνα, μην με περιμένεις στη διασταύρωση και μην μου παραχωρείς τη θέση στην ουρά…μη με σκλαβώνεις διαρκώς και προχώρα εσύ πρώτος. Σου κάνω εγώ παραχώρηση γιατί είμαι σαν εσένα…γενναιόδωρος Έλληνας.

2. Ελληνική φιλοξενία

Μη μας κοιτάς τώρα που γεμίσαμε με εκατομμύρια μετανάστες και μας χτύπησε η κρίση. Μην μας κοιτάς τώρα που μας προκαλεί η Τρόικα και μας πορώνει η ακροδεξιά. Πήγαινε πιο πίσω για να καταλάβεις τι σημαίνει Ελληνική φιλοξενία. Τότε που η οικογένεια δίπλα μας από την Αλβανία ήταν ενσωματωμένη όσο οι μαύροι πριν μισό αιώνα στον αμερικάνικο νότο αφού μας έπιασε η πραγματικότητα απροετοίμαστους. Τότε που ο ξένος στα χωράφια μας έπαιρνε…ας το πούμε ανταγωνιστικούς μισθούς. Τότε που η αντιμετώπιση που είχε ήταν…ας το πούμε σκληρή αγάπη. Τότε που το αλλοδαπάκι τιμούσε τη γλώσσα μας και έβγαινε πρώτο στο σχολείο και εμείς αντί να χαιρόμαστε και να το αγκαλιάζουμε, το απειλούσαμε αν τολμούσε να σηκώσει τη σημαία μας. Τόσο φιλόξενοι και τόσο έξυπνοι στην εθνική μας πολιτική. Τότε που νομίζαμε ότι η φιλοξενία κρατά όσο οι διακοπές και ξένος επισκέπτης είναι μόνο αυτός που έχει δολάρια ή μάρκα για πέταμα. Τότε που ο ταξιτζής έκανε Αεροδρόμιο Ελληνικού - Σύνταγμα όσο έκανα εγώ Κηφισό - Κόρινθο και χρέωνε ανάλογα. Σαν τώρα το θυμάμαι…νεαρός ήμουν σε ελληνικό νησί και είδα μπροστά μου να πουλάνε το ίδιο φιλμ που αγόρασα σε τριπλάσια τιμή στον ξένο τουρίστα δίπλα μου…τόσο άνετα και ξεδιάντροπα λες και ήταν το εθνικό μας μυστικό. Και πριν λίγα χρόνια που συνόδευα τον κολλητό μου Άγγλο και τη γυναίκα του στο λιμάνι ο νεαρός ταξιτζής με ρώτησε ποιος θα πληρώσει για να ξέρει πόσα παραπάνω θα χρεώσει. Δεν ξέρω τι άνθρωπος ήταν αλλά φιλόξενος ως Έλλην φαινόταν. Αλλά ίσως φταίω και εγώ που πέφτω πάνω στις εξαιρέσεις.

3. Ελληνικό φιλότιμο

Προσπαθώ να φανταστώ τον φιλότιμο άνθρωπο…τον φιλότιμο Έλληνα. Είναι αυτός ο άνθρωπος που σε βλέπει ταλαιπωρημένο και θέλει να σε εξυπηρετήσει όσο πιο καλά μπορεί…όχι ο θυμωμένος ή βαριεστημένος υπάλληλος που σε κάνει να τρέμεις από άγχος ή νεύρα όποτε πας σε υπηρεσία. Αυτός που ακόμα και αν λείπει το αφεντικό είναι σωστός και συνεπής με τα καθήκοντα του…όχι με την τράπουλα ανοιχτή στην οθόνη ούτε σε δική του δουλειά αφήνοντας το πόστο του…όχι γιατί έτσι θα αλώνιζαν ληστές μέχρι και στα μουσεία. Αυτός που βάζει το δίκιο πάνω απ’ όλα και όχι το συμφέρον της ομάδας και της συντεχνίας του. Αυτός που δεν παρκάρει πάνω στις ράμπες για τα καρότσια και δεν βρωμίζει τον δημόσιο χώρο. Ο φιλότιμος δεν θέλει βούρδουλα για να κάνει το αυτονόητο. Ούτε χιλιάδες αστυνομικούς θέλει για να δει έναν αγώνα ούτε θα πάρει ψεύτικες συντάξεις και επιδόματα αν νομίζει ότι μπορεί. Αυτά είναι για όσους τα έχουν ανάγκη και όχι για τον φιλότιμο Έλληνα. Ο φιλότιμος φορά ζώνη στη γυναίκα για να την προστατεύσει και όχι για να μην τον γράψουν. Αφήνει το κινητό την ώρα που οδηγεί μόνο αν δει αστυνομία γιατί δεν θέλει να του αμφισβητήσει το φιλότιμο κανένα όργανο. Φιλότιμο ρε…ελληνική λέξη που δεν μεταφράζεται!!!

4. Οι Έλληνες που διαπρέπουν έξω

Δεν έχεις ακούσει για τους Έλληνες μεγαλοεπιστήμονες και μεγαλοεπιχειρηματίες που διαπρέπουν στο εξωτερικό; Εγώ ξέρω και έναν και δύο και τρεις….μα τι λέω….ξέρω τουλάχιστον εκατό Έλληνες που έχουν διαπρέψει στην Αμερική σε κάθε τομέα. Μπορεί να είναι εκατομμύρια οι Έλληνες έξω και η συντριπτική πλειοψηφία να ασχολήθηκε επί δεκαετίες με εστιατόρια και λάντζα αλλά δεν μας νοιάζουν αυτοί…μας νοιάζει αυτός που συμβολίζει το μεγαλείο μας. Και τι έγινε αν έχουν διαπρέψει τόσοι και τόσοι από τη διασπορά άλλων λαών….οι δικοί μας μετράνε στη δική μας μυθολογία.

5. Ελληνικό δαιμόνιο

Αχ, ελληνικό δαιμόνιο πού θα ήταν η χώρα τώρα αν δεν σε είχαμε. Χωρίς δαιμόνιο πώς θα βρίσκαμε σωστές λύσεις για τόσα μύρια τεχνολογικά και κοινωνικά προβλήματα. Να μας βλέπουν οι απλοί στο μυαλό ξένοι για να καταλάβουν πώς στήνονται εταιρίες πάνω σε νέες καινοτόμες ιδέες και όχι να στριμώχνονται για μια θέση στο δημόσιο. Να βλέπουν πώς με λίγα πράγματα φτάνεις στο διάστημα και στα Νόμπελ και πώς ενώ ο πλανήτης χρεωκοπεί εσύ αντέχεις γιατί μέσα σου έχεις ως υπερδύναμη το αθάνατο ελληνικό δαιμόνιο που σε κάνει ανεξάρτητο και δυνατό χωρίς καμιά βοήθεια από κανέναν για τίποτε. Αχ με όλα αυτά θυμήθηκα πάλι το ιερό DNA των ντοπέ αθλητών μας.

6. Ιερή Ελληνική οικογένεια

Λίγες φορές γίνεται επιθετικός ο Έλληνας και αυτό συνήθως γίνεται όταν θα χρειαστεί να προστατεύσει τα παιδιά του. Ειδικά αν μάθει ότι του τα ψεκάζουν. Γιατί ο ψεκασμός μαζί με το τσιγάρο μέσα στο αμάξι που κάνει ο ίδιος όταν τα πάει στο σχολείο πάει πολύ. ‘Η αν μάθει ότι οι πολυεθνικές του πουλάνε κακής ποιότητας φαγητά….σου λέει δεν τα έκανα εγώ τα παιδιά μου τα πιο παχύσαρκα στην Ευρώπη για να μου πεις τώρα ότι αυτά που μου έδινες να τα μπουκώσω δεν ήταν καλής ποιότητας. Ή όταν τα ταΐζει ο κάθε καναλάρχης σκουπίδια….έμαθε που έμαθε από εμένα να βρίζω είτε είμαι στο τιμόνι είτε σε μια υπηρεσία είτε τσακώνομαι με τη μάνα του…να δει και Μέγκα το παιδί, πάει θα χαλάσει. Εμείς οι Έλληνες θέλουμε τα παιδιά μας να γίνουν έξυπνα και τρανά σαν εμάς…με μεγάλες καριέρες. Και ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχουμε αυτό είναι ο δοκιμασμένος…η πλύση εγκεφάλου από μικρά ώστε να κάνουν και να πιστεύουν ακριβώς τα ίδια. Ίδια κόμματα, ίδια ρουσφέτια, ίδιες θρησκοληψίες, ίδια στερεότυπα για τον υπόλοιπο κόσμο, ίδια αντιμετώπιση των μειονοτήτων, ίδιο κόμπλεξ στον δίπλα μας. Το ιερό δεν πρέπει να το ακουμπάς και να το αλλάζεις.

Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2014

Τσακωμοί!

Τις τελευταίες ημέρες συνέχεια τσακωνόμαστε.
Έχεις γίνει πολύ επίμονος και γκρινιάρης. Θέλεις να γίνεται το δικό σου και επιμένεις φωνάζοντας και κλαίγοντας. 

Όλα ξεκίνησαν την Παρασκευή. Είχες στα χέρια σου ένα πλαστικό κατσαβίδι-παιχνίδι και χτυπούσες το πάτωμα.  Η μαμά σου είπε να μην το κάνεις διότι αφήνει σημάδια.  Εσύ συνέχισες αγνοώντας την προκλητικά. 
Τότε ήρθα εγώ και σου το πήρα από το χέρι.  Φυσικά άρχισες τα κλάματα. Σου είπα ότι δεν μου αρέσει αυτό που κάνεις και ότι θα σου δώσω άλλη μια ευκαιρία. "Αν συνεχίσεις να το κάνεις θα το πετάξω στα σκουπίδια" σου είπα και σου το έδωσα πάλι. 

Τότε εσύ με κοίταξες στα μάτια και χτύπησες πάλι το κατσαβίδι στο πάτωμα.

Σου το πήρα, το πέταξα στα σκουπίδια και έγινε χαμός για την επόμενη μία ώρα.

Την επόμενη μέρα, ύστερα από ένα καυγά σε παιδότοπο, επειδή ένα παιδάκι σου πήρε τη σειρά σε ένα παιχνίδι, δεν ήθελες να ντυθείς και πέταγες τα παπούτσια σου μακριά. 
Την δεύτερη φορά που το έκανες, έπιασα το παπούτσι από κάτω και σου είπα ότι θα το πετάξω και πως είμαι παλαβός και δεν φοβάμαι να το κάνω. Πήρες το παπούτσι και δεν το πέταξες ξανά. 

Μόλις ηρέμησες μου  ζήτησες να πάμε σε ένα άλλο παιχνίδι.  Έτσι κι έγινε.  ανεβήκαμε σε έναν τροχό και περάσαμε πολύ όμορφα.  Σου άρεσε πάρα πολύ. 

Μετά συνεχίσαμε το παιχνίδι μας. Στο τέλος σου είπα "Είδες πόσο όμορφα συνενοούμαστε όταν είμαστε ήρεμοι;"

Χθες το βράδυ, είχε πάει πολύ αργά και δεν ήθελες κοιμηθείς. Κάποια στιγμή μου είπες.
"Μπαμπά, να παίξουμε λιγάκι με τα τρένα μου και μετά να πάμε για ύπνο;"
Πριν προλάβω να απαντήσω αρνητικά, συνέχισες. "Το ζητάω ήρεμα και χωρίς φωνές, θα το κάνουμε;"
Μόνο και μόνο για τον τρόπο που το ζήτησες, παίξαμε με τα τρενάκια σου παρόλο που ήταν αργά.

Τώρα είσαι αρρωστούλης. Οι τσακωμοί μας είναι για τα φάρμακα που δεν θέλεις να τα παίρνεις με τίποτα.... Θα περάσει κι αυτό..


Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2014

Χριστουγεννιάτικη γιορτή

Σήμερα έγινε η Χριστουγεννιάτικη γιορτή του παιδικού σταθμού στον οποίο πηγαίνεις (Λαμπετώ).

Ο τίτλος ήταν "Μια Χριστουγεννιάτικη φάρσα".

Σε κάποιο από τα σκετσάκια συμμετείχες κι εσύ. Ήσουν ένα από τα νανάκια της Χιονάτης.

Όταν φτάσαμε στο σχολείο δεν ήθελες να πας στα παρασκήνια μαζί με τα άλλα παιδάκια. Μόλις ήρθε ο φίλος σου ο Γιάννης (Παπακο...ς) ξέχασες το άγχος σου και σας πήρε η δασκάλα μαζί και πήγατε μέσα.

Η μαμά, οι γιαγιάδες και οι παππούδες ήμασταν εκεί να σε θαυμάσουμε.
Φοβόμασταν ότι θα έκλαιγες πάλι όπως και στην καλοκαιρινή γιορτή. 
Κάναμε λάθος.

Μόλις βγήκες στη σκηνή ήσουν σοβαρός. Μόλις μας εντόπισες στο κοινό, χαμογέλασες πλατιά και ήσουν ευτυχισμένος! Έκανες πως σκάβεις, όπως έλεγε ο ρόλος σου και έψαχνες με τα ματάκια σου να μας βρεις.  Κάθε φορά που μας έβλεπες χαμογελούσες. 
Ήσουν υπέροχος. 

Ο παππούς Γιάννης είπε: "Πολλή υγρασία έχει εδώ μέσα" επειδή όλοι μας είχαμε συγκινηθεί...

Μόλις τελείωσε η γιορτή ήσουν πολύ χαρούμενος. 

Άντε αγοράκι μου, και του χρόνου!

Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2014

Νομίζω πως έχω πυρετό...

Την τελευταία φορά που αρρώστησες, κοιμόμασταν όλοι μαζί στο κρεβάτι μας. 
Προφανώς άκουσες τη μαμά να λέει "Έχει πυρετό το παιδί, καλύτερα να κοιμηθεί μαζί μας"...

Τώρα, όταν σου ανακοινώνουμε ότι ήρθε η ώρα για ύπνο κι εσύ δεν θέλεις, μας απαντάς:
"Νομίζω ότι έχω πυρετό. Να κοιμηθώ στο κρεβάτι σας;;"

Λαμόγιο!  Κάθε φορά σου βάζω θερμόμετρο κι όταν ακούς ότι δεν έχεις πυρετό κατεβάζεις τη μουρίτσα σου και διαπραγματεύεσαι να μείνεις στο κρεβάτι μας για "Πέντε δελετά".


Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2014

Υπέροχο κείμενο

Ένα ακόμα κείμενο από την αγαπημένη μου!

Καιρό είχα να αναρτήσω κάποιο κέιμενό της. Αυτό αξίζει γιατί περιγράφει πολλά συναισθήματά μου.

Γράφτηκε την περίοδο που κάποιος νεαρός ο οποίος είναι φυλακισμένος για τρομοκρατία, έκανε απεργία πείνας προκειμένου να του δοθεί άδεια να παρακολουθήσει μαθήματα στο πανεπιστήμιο.
Τελικά, με παρέμβαση της βουλής, δόθηκε μια λύση στο θέμα.

Σου παραθέτω το κείμενο.

___________


Φάε πουλάκι μου!

photo: shivering armadillos/Flickr


Τα ταΐζουμε. Παλεύουμε να κεντράρουμε τη θηλή του βυζιού στο στοματάκι τους.

Τα χαζεύουμε πότε να ρουφάνε αχόρταγα, πότε βαριεστημένα, πότε... αυτό έχει και πλάκα, να κουνάνε το κεφάλι πέρα-δώθε με τσαντίλα μέχρι να εντοπίσουν ρόγα, να γραπώσουν. Μερικές φορές μοιάζει να χαμογελούν, τόσο δα. Τι όμορφα που είναι! Κάποτε κοιμούνται με τη θηλή στο στόμα. Το ξεσφίγγουν αργά αργά και κοιμούνται γαλήνια... Τι στιγμή! Μπορεί να έχουν και σταγονίτσες ιδρώτα στο μυτάκι τους από λαιμαργία. Τι μυτάκι! Το ιδρωμένο μυτάκι.

Τα ταΐζουμε. Το πρώτο φρούτο, την πρώτη κρέμα, το γιαούρτι. Τα μάτια τους μελετάνε τη γεύση. Και μεις τα δικά τους μάτια. Μπορεί να φάνε ηδονικά, μπορεί να αηδιάσουν, να φτύσουν. Για όλα θα γελάσουμε. Κάποτε σίγουρα θα πούμε, ακόμα και οι πιο ψύχραιμες, «φάε πουλάκι μου!», θα μας πνίξει η αγωνία «Μα δεν έφαγε τίποτα όλη μέρα». Θα υπερβάλουμε. Μπορεί μέχρι και ν' απευθυνθούμε «Γιατρέ δεν τρώει». Μάνα και υπερβολή πάει μαζί.

Τα ταΐζουμε γεύσεις, φαγητά κάθε λογής, δοκιμάζουμε, δοκιμάζουνε. Κάνουμε και βλακείες, σκαρφιζόμαστε... «Να! Κοίτα, κοίτα τι φέρνει το αεροπλανάκι! Άνοιξε το στόμα σου... Ωωωωωπ!», «Όλο, όλο». Λέμε και κάτι χαζά διαχρονικά «Άλλα παιδάκια δεν έχουν...». Πόσα παιδάκια μεγάλωσαν με το «Άλλα παιδάκια...». Τότε ήταν η Μπιάφρα. «Άλλα παιδάκια στη Μπιάφρα...». Πού τελικά πέφτει η Μπιάφρα;

Τα ταΐζουμε. Μόνο τροφή; Μακάρι να ήταν έτσι. Τα ταΐζουμε τον τρόπο που μεγαλώσαμε εμείς οι ίδιοι. Τα ταΐζουμε την αγάπη που πήραμε ή δεν πήραμε. Τα χάδια που μας ζέσταναν ή την αδιαφορία που μας πάγωσε. Τα ταΐζουμε τον τρόπο που μας κοίταξαν, που μας προέτρεψαν, που μας ψήλωσαν, μας χαμήλωσαν. Μας καμάρωσαν ή μας ακύρωσαν. Την ασφάλεια ή την ανασφάλεια. Τα περισσεύματα και τις ελλείψεις μας. Τα χορτασμένα και τα πεινασμένα μας. Τα απωθημένα μας. Τους φόβους μας. Τους θυμούς μας. Τις πεποιθήσεις μας.

Θυμάμαι εκείνο το νεαρό κορίτσι. Να δίνει μια μάχη δίπλα στον πατέρα της. «Φονιάς» έγραφαν οι εφημερίδες με πηχυαίους τίτλους. Σε μια Ελλάδα που έμοιαζε πιο μικρή απ' ό,τι είναι σήμερα. Που ένα θέμα στις ειδήσεις το συζητούσαμε για μήνες, για χρόνια. Και αρκετά μας στοίχειωναν για μια ζωή. Που ένας χαρακτηρισμός κολλούσε επάνω σου και δεν ξεκόλλαγε ποτέ. Διαπόμπευση. Θυμάμαι εκείνο το νεαρό κορίτσι να στέκεται δίπλα στον κατηγορούμενο γονιό της. Να καταρρέει στο «Ένοχος», να αναπτερώνεται στο «Αθώος», να επιμένει, να επιμένει. Πόσες στροφές είχε εκείνη η δίκη; Πόσα χρόνια; Πόσες καταχωρήσεις σε εφημερίδες, πόσοι τίτλοι. «Τον σκότωσε», «Δεν τον σκότωσα εγώ». Συνέντευξη του μεγαλοδικηγόρου της οικογένειας... Όποια τελικά και να ήταν η απόφαση… Θα ξεφύγεις ποτέ από το στίγμα; Από το ένοχος που καταγράφηκε στο σκληρό δίσκο της κοινωνίας; Τι στοιχεία να μάζεψε η ψυχή του νεαρού κοριτσιού; Θυμό... Σίγουρα πολύ. Μίσος. Αδικία. Ο κόσμος είναι κακός. Η κοινωνία είναι άδικη. Όλοι είναι εναντίον μας. Κανένας δεν θέλει το καλό μας. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη, δεν υπάρχει τίποτα. Είμαστε μόνοι τελικά. Απέραντα μόνοι.

Τα ταΐζουμε. Τρομάζω από την ευθύνη. Βαραίνει τις πλάτες μου η πιο μεγάλη ευθύνη του κόσμου όλου... Τι τα ταΐζουμε; Να ξέραμε τι τα ταΐζουμε. Μερικοί θυμοί πάνε από το ένα στόμα στο άλλο. Όπως η σπουργιτομάνα ταΐζει το σπουργίτι της. Στόμα, στόμα... Όλο, όλο, όλο! Οι άνθρωποι που χρήζουν ψυχανάλυσης, δυστυχώς, δεν την κάνουν ποτέ.

Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2014

Μπαμπά μην τρέχεις

Μερικές φορές σου αρέσει να επιταχύνω απότομα και να ακούς τις ρόδες να σπινάρουν.

Ένα απόγευμα όταν γυρίζαμε σπίτι σε ρώτησα. "Γιάννη να πατήσω απότομα το γκάζι;"

"Όχι μπαμπά γιατί βρέχει", απάντησες...

Απλά με αποστόμωσες...