"Mr Watson—Come here—I want to see you"

Αυτές ήταν οι πρώτες λέξεις που ειπώθηκαν από τον εφευρέτη του τηλεφώνου (του σταθερού) Alex Graham Bell.

Κάνοντας δοκιμές για τη νέα του εφεύρεση, φώναξε μέσω της συσκευής τον βοηθό του Κύριο Watson κι εκείνος τις άκουσε δυνατά και καθαρά.

Εσύ σήμερα μίλησες για πρώτη φορά στο τηλέφωνο. Με τη μανούλα σου, φυσικά!

Έως σήμερα απλά το έβαζες στο αυτί σου και χαμογελούσες ή το κοίταζες απορημένος όταν σου μιλούσαν.  Σήμερα είπες "μαμά;" και μετά της έστελνες και φιλάκια!

Άλλο ένα μικρό βήμα προς τον κόσμο των μεγάλων!

Πανελλήνιες (πανελλαδικές)... Μακάρι να έχουν καταργηθεί μέχρι τα 18 σου...

Ο Νίκος Ορφανός είναι ηθοποιός. Έχει όμως μια πένα που τσακίζει κόκαλα.





Πανελλαδικές για πάντα.


Πλησιάζοντας στο τέλος του σχολικού σου βίου, αισθάνεσαι όλο και πιο πολύ σαν τον Ρότζερ Γουότερς των Πινκ Φλόιντ, πάνω στο τείχος, που προσπαθεί να το γκρεμίσει. Αν γράψεις καλά, το ντουβάρι καταρρέει για να αποκαλύψει κάτι περισσότερο από το τίποτα, πασπαλισμένο με εισαγωγή σε Πανεπιστήμιο, της αρεσκείας σου μεν, αμφιβόλου επαγγελματικής αξίας δε. Η ράθυμη φοιτητική ζωή σε περιμένει. Αν περάσεις σε ίδρυμα εκτός τόπου κατοικίας σου, τη ‘φχαριστιέσαι ακόμη περισσότερο, αρκεί να έχει ο γονιός να στέλνει. Αλλιώς φτώχεια, μιζέρια και κρύο τους χειμώνες. Βόλτες πάνω κάτω, κομματικές νεολαίες της πυρκαγιάς, φοιτητικές εκλογές του απόλυτου τίποτα, και ξενύχτια στις εξεταστικές, με κουβάδες καφέ, και ουφ, σαν εφιάλτης μετά τα Χριστούγεννα και ξανά μανά τέλος Ιουνίου, και ξανά πάλι Σεπτέμβρη, ίσα να σου μαγαρίζουν τις διακοπές.

Το τέλος της εφηβείας της ελληνικής νεολαίας στύβεται σε αυτό που ονομάζουμε Πανελλαδικές εξετάσεις, τουτέστιν ήδη μια διετία πριν διαβάζεις εντατικά τα ίδια και τα ίδια αποξηραμένα βιβλία, μην τυχόν και σου ξεφύγει το "SOS", και διαψεύσεις τις στατιστικές του φροντιστηρίου, και πάνε χαμένα τα λεφτά που σκάει ο πατέρας και η μάνα μηνιαίως, μπας και πάρεις πτυχίο και βρεις καμιά δουλειά της προκοπής - ναι, καλά.

Το όνειρο του πτυχίου επισφράγισε τη νοοτροπία που περιφρόνησε τις χειρωνακτικές δουλειές σε αυτόν τον τόπο. Η κόρη του αγρότη έφευγε να σπουδάσει στην Αθήνα. Τι να κάνει η κοπέλα στο μίζερο χωριό; Να τη συζητάνε από δω κι από κει; Ζούσε τη ζωή της αλλού. Ο γιος του φούρναρη ξέφευγε από το ξενύχτι του ψωμιού και γινόταν δικηγόρος, με κοστούμι και γραφείο στην πόλη. Τόσα τα έξοδα του φροντιστηρίου επί διετία, των ιδιαίτερων, τα πήγαιν’ έλα στη Σχολή, βάλε και μια πενταετία να στέλνεις τα μηνιάτικα, σύνολο εφτά χρόνια έξοδα, να μας ξεκουράσεις κι εμάς, παιδί μου, και να φέρεις το πτυχίο στον πατέρα σου που σκέβρωσε να οργώνει, να ζυμώνει, να χτίζει, να κουβαλάει, να… να… να το καμαρώσει και να βγει στο καφενείο, το παιδί πήρε πτυχίο, επιστήμονας!

Ο Νίκος του κυρ Τάκη δεν τα παίρνει τα γράμματα, τον έβαλε ο πατέρας του μεροκάματο στη λαχαναγορά, τους βλέπεις τους σκουπιδιάρηδες; εκεί θα καταλήξεις, κακομοίρη μου, αν δε διαβάσεις. Τι θα πω, βρε, στους μπαρμπάδες σου στο χωριό, που όλα σου τα ξαδέρφια σπουδάζουνε, ότι πάτωσες; Ο πατέρας του Δημήτρη έχει λεφτά ρε, θα φύγει να σπουδάσει έξω αυτός, εσύ να δούμε τι ψάρια θα πιάσεις. Ορίστε, στο σούπερ μάρκετ θέλουνε ταμίες, καημένη μου, κανόνισε την πορεία σου... η αγωγή της ελληνικής μεταπολιτευτικής οικογένειας ήταν πτυχίο και παραλάβατε διορισμόν.

Έχει προηγηθεί μια χρονιά που έχεις στύψει τα σώψυχά σου να αποστηθίζεις, να γράφεις εκθέσεις με συνταγές έκφρασης, τι θέλετε να γράψω στην έκθεση, αγαπητό μου Υπουργείο; διατάξτε! να κάνεις κοπάνες για να εξοικονομήσεις ώρες για μελέτη, να σου βάζουν χαριστικούς βαθμούς στα δευτερεύοντα μαθήματα, να παπαγαλίζεις σελίδες ολόκληρες, τις ίδιες ακριβώς που σε λίγα χρόνια θα ξαναδώσεις, αν αξιωθείς, με το πτυχίο στη μασχάλη, να δώσεις ΑΣΕΠ για να διοριστείς.

Επίσης σε περιμένουν να σε προϋπαντήσουν στις απανταχού της επικράτειας Πανεπιστημιουπόλεις τα μπαράκια, τα καφέ, τα ουζερί, τα ενοικιαζόμενα δωμάτια, τα σουβλατζίδικα, τα επιπλάδικα με τις φοιτητικές τιμές, οι κυριούλες που γίνονται σπιτονοικοκυρές, καλώς ήρθατε, παιδιά μου, τα ΚΤΕΛ, τα τρένα, τα καράβια, τα ταβερνάκια και οι τοπικοί καθοδηγητές.

Το ντουβάρι των Πανελλαδικών δε θα γκρεμιστεί ποτέ όμως. Μην αυταπατάσαι. Θα αλέσει κι άλλες γενιές. Που θα μπουν σε ένα σωρό Σχολές χωρίς επαγγελματικό αντίκρισμα, Φιλοσοφικές, Νομικές, Αρχιτεκτονικές, Ιατρικές, Θεατρολογίες, Βιβλιοθηκονομίες, Ψυχολογίες, τη στιγμή που οι εύποροι συμμαθητές σου έξω θα σπουδάζουν νέες τεχνολογίες, μάρκετινγκ, κινηματογράφο, και άλλους, ανύπαρκτους ακόμη εδώ, τομείς που θα τους αναγκάσουν να μην επιστρέψουν ποτέ, κατά πάσα πιθανότητα.

Οι Πανελλαδικές εξετάσεις αποτελούν τον πιο ξοφλημένο θεσμό της ελληνικής εκπαίδευσης. Και αντί οι καθηγητές, όσοι νοιάζονται τουλάχιστον, να απαιτήσουν την πλήρη του αναμόρφωση, τυρβάζουν ακόμη για τα φραγκοδίφραγκα της ξεφτιλισμένης επιτήρησης.

Δε συζητάω για το τι κάνουν έξω. Για τις εξετάσεις που κάθε Πανεπιστήμιο, ξεχωριστά διεξάγει. Για τις διαπανεπιστημιακές σπουδές και τις εύκολες μετατάξεις. Ποιος πραγματικά πιστεύει ότι ένας έφηβος δεκαοχτώ χρονών ξέρει ακριβώς και αυτός και πρωτίστως και η κοινωνία του, τι θέλει να κάνει στη ζωή του επαγγελματικά; Και ήδη είναι πολύ αργά. Στην Τρίτη Λυκείου η αγωγή και η καλλιέργεια έχουν θεμελιώσει το ντουβάρι. Και έχουν χτιστεί βαθιά.

Τελειώσαμε, κυρίες και κύριοι. Και αγαπητά μου παιδιά. Τελειώσαμε.

Καλά αποτελέσματα παρ’ όλα αυτά. Και καλή πρόοδο!

*Ο Νίκος Ορφανός εμφανίζεται στο θέατρο Skrow στην παράσταση Ένας άνθρωπος υπό χρεoκοπία.

Πυρετός!!!

Δυο μέρες τώρα ψήνεσαι από τον πυρετό.

Είμαστε συνέχεια και εναλλάξ με τα υπόθετα και την αντιβίωση.  Χθες η μαμά με τον παππού τον Γιάννη σε πήγαν στη γιατρό.  Πύον στις αμυγδαλές σου.

Γι'αυτό δεν έτρωγες τίποτα.

Αύξηση στη δόση της αντιβίωσης, νέα πάλη για να την πάρεις εσύ... Η μεγαλύτερη μάχη.  Τέτοιο πείσμα βρε παιδάκι μου. Δεν την θέλεις με τίποτα...

Ανησυχούμε με τη μαμά.  Περιμένουμε όμως! Εφόσον ξέρουμε τι είναι, είμαστε καλά.

_______

Νέο κείμενο από την αγαπημένη μου Ρέα Βιτάλη.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα υπάρχει σε όλο τον κόσμο μια συζήτηση αναφορικά με το γάμο ομοφυλόφιλων ζευγαριών. Ειδικά στο Παρίσι, όπου στο παρελθόν υπήρξε "φωλιά" του νέου, του διαφορετικού του ρηξικέλευθου, γίνονται οι μεγαλύτερες συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες για το θέμα αυτό.

Διάβασε το κείμενό της. Στο τέλος του κειμένου είχε και ένα γκάλοπ. Αν είμαστε υπέρ ή κατά του γάμου ομοφυλοφίλων. Θα σου πω στο τέλος τι ψήφισα.

Υιοθεσίες για ομοφυλόφιλα ζευγάρια;

Mεγάλη διαδήλωση στο Παρίσι εναντίου των γάμων ομοφύλων

Με κοιτάζω. Τον κοιτάζω. Μας παρατηρώ. Πώς πλαστήκαμε να δεθούμε, να εισχωρήσουμε, να χωρέσουμε ο ένας τον άλλον, να ενώσουμε δυο τόσα δα σποράκια, να δημιουργήσουμε άνθρωπο. Μηχανές αναπαραγωγής μ΄ ένα σωρό αξεσουάρ, χρήσιμα για τον σκοπό. Πόσα τρικ στην κατασκευή μας! Όλα, θαρρείς, για να διαιωνίσουμε το είδος. Ένας άνδρας, μια γυναίκα, εργαλειοθήκη το σώμα. Συρτάρια... Κι αν έχουμε συρτάρια! Θήκες και αποθήκες. Τον λες και μέγα κολπατζή, τον όποιον Δημιουργό. Σοφά εποίησε!

Μετά, αρχίσαμε τις παρεμβάσεις. Πόσες παρεμβάσεις! Τρίχες, λέει, να διατηρούν τη θερμοκρασία και να εγκλωβίζουν μυρουδιές. Χαρά στις τρίχες! Τις ξεριζώσαμε όλες. Ακόμα και κει... ξέρεις... δώσαμε σχήματα... brazillian. Λες να βοηθάει τους σύγχρονους; Είπα μυρουδιές... κρυμμένα μπουκαλάκια με «αρώματα» σε πτυχές να ανοίγουν την κατάλληλη στιγμή, να προσκαλούν -ή το αντίθετο- να προκαλούν το ταίρι, να θέλγουν, να φυλακίζουν, να περιφρουρούν... Σιγά τις μυρουδιές. Τις κουκουλώσαμε όλες. Ρίξε κολόνιες, αιθέρια έλαια, άναψε κεριά. Δες, όμως... Πέλματα να αντέχουν περπάτημα, ξυπολησιά και κακουχίες... Συγκλονιστικής ανατομίας. Πας καλά; Τρίψτα, κάντα βελούδο, αγόρασε παπούτσια, βάλε πατάκια, πρόσθεσε τακούνι να στηρίζει μέση, τα Hogan να ξέρεις είναι τα καλύτερα και σου προσθέτουν μπόι. Εντάξει... Αλλά τα μάτια; Nα βλέπουν ακόμα και στο σκοτάδι... μαγικές τηλεοπτικές αισθήσεις στο απόλυτο! Μάτια; Βάλτα σε γυαλιά, πολλά γυαλιά, σχέδια, χρώματα, μεγέθη... Να, φέτος και με καθρέπτες! Να μη στεριώνεις βλέμμα με τίποτα. Να στο γυρίζει πίσω, ως αχρείαστο, ο απέναντι. Ώχου! Σιαγόνα. Δόντια. Για τροφή. Στομάχι. Κάτι μας είπες!... Εκεί να δεις παρεμβάσεις. Τροφή. Ποια τροφή; Πόση τροφή; Κάθε τρισήμιση ώρες, λέει, είναι πρέπον για να γίνονται καύσεις. Πες το στην Αφρική. Θα τους βοηθήσει η γνώση.

Κι ενώ αλλάξαμε τον αδόξαστο στη φύση και στη φύση μας. Προβληματιζόμαστε με ορισμούς για φύση και παρά φύση. Να σου πω κάτι; Ένα μονάχα έμεινε ακέραιο. Η ανάγκη για αγκαλιά. Αυτή πώς να παρέμβεις να την αλλάξεις; Πώς να επέμβεις; Μας την έσκασε! Δες ένα μωρό. Άφησέ το χωρίς αγκαλιά. Πάει, μαράζωσε. Άφησέ το χωρίς άγγιγμα και φιλί. Χάδι. Στοργή. Πόσο ν΄ αντέξει; Πόση ζωή να βγάλει; Γι΄ αυτό σου λέω. Άσε τις αγωνίες για τα σχήματα και πιάσε τα αισθήματα. Σε παραξενεύω; Μ΄ έχεις καταχωρήσει στους υμνητές της άγιας, ιερής, οικογένειας; Καλά κάνεις. Σε οποιοδήποτε σχήμα χωραφιού σπέρνει για να φυτρώσει αγάπη σε παιδική ψυχή. Θες από γυναίκα με άνδρα; Θες από γυναίκα με γυναίκα; Θες από άνδρα με άνδρα; Ανησυχείς για την αλυσίδα; Η ομοφυλοφιλία δεν κολλάει εξ οράσεως. Αν σε φοβίζει η παραγωγή ομοφυλόφιλων παιδιών δες το ανάποδα... Τα ετερόφυλα ζευγάρια δεν θα τεκνοποιούσαν ποτέ ομοφυλόφιλα παιδιά. Σε τρομάζει το αταίριαστο, το ασυνήθιστο, το ασύμβατο, το άβολο του πράγματος... όπως θες το ορίζεις. Σε νιώθω. Κάθε εποχή και τα ασύμβατά της. Και τα διαζύγια ασύμβατα ήτανε κάποτε. Ένα κοριτσάκι υπήρχε σ΄ ολόκληρον Ζηρίδη. Τι αγώνα έκανε η έρμη Ρενάτα των παιδικών μου χρόνων να υποστηρίξει την επιλογή των γονιών της!

Θα μου πεις, όλα τα παιδιά βαθιά στην ψυχή τους μια μαμά και έναν μπαμπά ζητάνε να πατήσει γη η ψυχή τους. Σύμφωνοι. Όπως οι ρίζες των δέντρων ονειρεύονται ένα νερωμένο έδαφος να ξεδιψάσουν... Μα, αν δεν το βρουν; Απλώνονται, σεργιανάνε, ξετινάζουν χώμα, βυζαίνουν σπιθαμή τη σπιθαμή. Θα τη βρουν την άκρη. Ίσως είμαστε σ΄ ένα τέτοιο στάδιο ως κοινωνία. Να ψάχνουν οι ψυχές να ξεδιψάσουν αγάπη. Να ‘ναι θέμα επιβίωσης σε τούτα τα χρόνια της ξηρασίας, η αγάπη... Κι αν με ρωτήσεις... «Αν κάνουμε κι αυτό... Αν δούμε παιδιά να μεγαλώνουν από δυο άνδρες, από δυο γυναίκες... Τι άλλο θα μένει πια;»... Μπορεί και να συμπληρώσεις, πιο σιγανά, όλο ταραχή... «Τι άλλο θ΄ απομένει στο χάος;». Θα σου απαντήσω ενώ θα σ΄ αγκαλιάσω (για να μοιραστούμε μαζί την αγωνία μας... κι ας σου το παίζω άνετη)... Θα μείνει Η Αγάπη. Καθαρή αγάπη. Μπορεί να ‘ναι κι έτσι. (χωρίς να παίρνω όρκο).

(Ψήφισα ΝΑΙ)

Σταφυλόκοκκος!

Την προηγούμενη εβδομάδα σε τσίμπησε ένα κουνουπάκι.

Μετά από δύο μέρες είχε γίνει πληγή οπότε σε πήγαμε στο δερματολόγο για να σε δει.

"Σταφυλόκοκκος" μας είπε.  Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε.  Μια απλή αντιβίωση και όλα καλά.

Πως να μην ανησυχούμε, όταν και μόνο η ονομασία αυτή είναι πολύ "ψαρωτική" όπως λένε στις εποχές μας.

Για να πάρεις την αντιβίωση... Πάλη!!! Χαμός, κλάματα, στεναχώριες, τσαντίλες και γενικά... πόλεμος. Το θέμα είναι ότι πλεόν καταλαβαίνεις καλά τις γεύσεις και ακόμα και όταν σου την βάζουμε στο γάλα χαμογελάς και αφήνεις το μισό. Σαν να μας λές, "ποιον πάτε να δουλέψετε ρε"....

Χθες ανέβασες και πυρετό.  Και οι δύο γιατροί, η κανονική σου παιδίατρος και ο δερματολόγος συμφωνούν.  Μην ανησυχείτε! Ντεπόν όταν έχει πυρετό και όλα καλά.

Μου φαίνεται πρέπει να γίνω πιο αυστηρός με την αντιβίωση!

Εξωτερική εμφάνιση; Είναι τελικά η πιο σημαντική;

Ακολουθεί το κείμενο ενός συγγραφέα του οποίου τη γραφή απολαμβάνω. Είναι ο Αύγουστος Κορτώ και σήμερα διάβασα ένα κείμενό του που αφορά την εξωτερική μας εμφάνιση.

Είμαι όπως είμαι, λέγεται το κείμενο.

Το σώμα μου, με τις πολυάριθμες ατέλειές του, υπήρξε ανέκαθεν ο στόχος του αυτοσαρκασμού μου, ο καρπαζοεισπράκτορας της υπονόμευσης που ήταν η μόνη μου άμυνα απέναντι στη μεγάλη, αξεπέραστη δυσαρέσκεια που ένιωθα κάθε φορά που κοιτιόμουν στον καθρέφτη.

Μεγάλος ρουφιάνος αυτός ο καθρέφτης. Κάθε πρωί, με την τσίμπλα στο μάτι, καθώς στεκόμουν ανυπεράσπιστος μπρος στις υποχρεώσεις της καινούργιας μέρας, με συνέθλιβε ψυχικά με το είδωλο που μου αντιγύριζε.

Αρχής γενομένης απ’ το κεφάλι μου - μεγάλο σαν νεροκολοκύθα (ποτέ δεν έβρισκα καπέλο που να μου κάνει) με μύτη που, γυρνώντας προφίλ, αποκαλύπτεται μεγάλη και ύπουλα γαμψή, μ’ ένα στόμα υπερβολικά μικρό για τον πελώριο καμβά του, και με περισσότερες ελιές κι απ’ την Καλαμάτα.

Και η απαξίωση της μάπας μου είναι πταίσμα μπρος στην αντιπάθεια που κατά καιρούς αισθάνομαι για το σώμα μου - μια αντιπάθεια που, καθώς υπήρξα παχουλός απ’ τα μικράτα μου, μετρά σχεδόν τριάντα εξουθενωτικά χρόνια.

Καμπούρα που με τα χρόνια μεγαλώνει, απειλώντας να με καταστήσει στη μέση ηλικία (αν τη φτάσω ποτέ) κωδωνοκρούστη της Notre-Dame. Τριχοφυΐα λυκάνθρωπου με πανσέληνο, στα πλέον ακατάλληλα κι αντιαισθητικά σημεία (ώμοι, μπράτσα, πλάτη - πάλι καλά που δεν ισχύει η δοξασία με τη μαλακία και τις τριχωτές παλάμες). Στήθος στρουμπουλού εφήβου που δεν φεύγει με καμιά Παναγία. Ψωμάκια που, αναλόγως τη φάση (δίαιτας με καμουτσίκι ή ακατάσχετης υπερφαγίας) μετατρέπονται σε αλυσίδα αρτοποιείων. Δίπλες-τρίπλες στην κοιλιά, αδιάψευστο τεκμήριο αγυμνασιάς και μνημείο πλαδαρότητας. Και είμαι κοψοκώλης ανάθεμα τη φύτρα μου - η κορμάρα μου η αλλόκοτη πάει από πλάτη κατευθείαν μπούτι, χωρίς να μεσολαβεί κάτι το ορατό. Είναι να απορείς πώς διάολο κάθομαι. Ως και τα άκρα μου αντιπαθώ - τα μικροσκοπικά μου πόδια, σαν δεμένα πατουσάκια Κινέζας του 19ου αιώνα, και τα παιδικά μου χέρια με τα καταφαγωμένα νύχια τους.

Κι όσο το καλοκαίρι ζυγώνει, ο τρόμος της παραλίας, το ότι θα αναγκαστώ να σταθώ ημίγυμνος ανάμεσα σε κορμιά που θα μου προξενούν αβάσταχτο φθόνο με την τελειότητά τους, απειλεί να μετατρέψει την απαρέσκεια αυτή σε απέχθεια – την ίδια απέχθεια που εκατομμύρια άνθρωποι νιώθουν για το σώμα τους.

Ωστόσο το κείμενο αυτό είναι μια έκκληση για επιείκεια. Διότι η ζωή δεν εξαντλείται στη σύμπλευση της εικόνας μας με το όποιο άπιαστο αισθητικό ιδεώδες.

Ξεκινώντας αντίστροφα, στα χέρια μου που τόσο αποδοκιμάζω, χρωστώ το άγγιγμα και το χάδι, το γράψιμο και τη μουσική που ξεπηδά απ’ το παλιό μου πιάνο - μ’ αυτά κράτησα και κρατώ ό,τι η ψυχή μου αναγνωρίζει ως πολύτιμο.

Κι όσο κι αν μας δυσαρεστεί το σώμα μας, όσο δυσανάλογα κι αν φρίττουμε ώρες-ώρες με τα κουσούρια του, σ’ αυτό χρωστάμε τη ζωή μας, το θαύμα της τυχαίας μας ύπαρξης: στην καρδιά που, κρυμμένη κι ακούραστη, χτυπά απ’ τη στιγμή της γέννησής μας, και στον εγκέφαλο που, σώμα ευγενές κι αυτός, περιέχει τον ψυχισμό και την προσωπικότητά μας, τις αναμνήσεις και την ιστορία μας, τα όνειρά μας και το κάθε αίσθημα που δικαιώνει την παρουσία μας σε τούτη την υδρόγειο - κι αυτόν τον θησαυρό δεν μπορούν να τον αναιρέσουν οι ρυτίδες του μετώπου που προδίδουν την ηλικία, ούτε τα μαλλιά που αραιώνουν με διαβολεμένη βιάση.

Αρκεί να κοιτάξουμε λίγο πιο μέσα, δυο-τρεις πόντους πιο βαθιά από την εικόνα του καθρέφτη, και είναι αδύνατον να μη νιώσουμε στοργή γι’ αυτό που νοερά αντικρίζουμε - αυτό που μας συνθέτει, που μας κάνει ν’ αγαπάμε και ν’ αγαπιόμαστε, και που στο τέλος-τέλος μας εξισώνει και μας εξιλεώνει. Αρκεί να αναζητήσουμε τον άνθρωπο ελάχιστα πιο πέρα απ’ την εικόνα του.

Χώρια η διδαχή και το ανεκτίμητο παράδειγμα των αναρίθμητων ανθρώπων που τους έλαχε ένα σώμα αδύναμο, με ανίατες αρρώστιες και βαριές αναπηρίες, και οι οποίοι, με θάρρος που ξορκίζει κάθε ηττοπάθεια, κάθε παραίτηση, διεκδικούν μια ζωή χωρίς εκπτώσεις ευτυχίας και ηδονής. Είναι προσβολή στον αγώνα τους να μεμψιμοιρούμε για αισθητικές αποκλίσεις από πρότυπα που προβάλλονται ως ουράνια τόξα (πανέμορφα μα φευγαλέα) και να ρυθμίζουμε το ζύγι της ευτυχίας μας με επιπόλαια κριτήρια. Παραφράζοντας τον Κούντερα, η ομορφιά είναι άλλού.

Κι όσο για τον έρωτα, ξέρει κι αυτός να κοιτάζει βαθιά, και να φυτρώνει αναπάντεχα και στην πιο άγονη ερημιά της αυτολύπησης.

Ας εστιάσουμε λοιπόν σ’ αυτά που μας ενώνουν κι όχι σ’ αυτά που -τεχνητά, κι αναίτια- μας χωρίζουν. Σε σωματικές μαγείες όπως η διέγερση και το γέλιο.

Γι’ αυτό και σήμερα το πρωί, πριν με αιφνιδιάσουν τα αντανακλαστικά της απόρριψης, χαμογέλασα στον καθρέφτη. Κι έκανα αυτό που έκανε η μητέρα μου όταν η θέα της πλαδαρής της κοιλιάς πήγαινε να της κλέψει το χαμόγελο - έπιασα τις θλιμμένες θαρρείς πτυχές του δέρματος και τις έστρεψα προς τα πάνω: κι ακόμα κι αυτή η άτιμη η μπάκα μου χαμογέλασε.

Και μες στον νου μου (κομμάτι κι αυτός απ’ το σώμα μου) ήχησε πάλι σαν ξόρκι το τετράστιχο εκείνο του μάγου Ζακ Πρεβέρ:

Είμαι όπως είμαι
Τέτοια είναι η φτιαξιά μου
Όταν θέλω να γελάσω
Ναι, γελώ με την καρδιά μου.

Γκαλιά...

Αυτή που θα περιγράψω είναι από τις στιγμές που η ευτυχία σε κατακλύζει... 

Όπως το πρώτο φιλί με τη μανούλα σου. 

Χθες το βράδυ σε είχα πάει για ύπνο.  Όπως είχαμε ξαπλώσει, σου έλεγα τα γνωστά παραμυθάκια, τον Μάικ τον Φασολάκη και τα τρία γουρουνάκια.  Τώρα που το σκέφτομαι, πρέπει να τα έχεις βαρεθεί. Σου τα έχω πει πάνω από 40 φορές το κάθε ένα.  Πρέπει να ανανεώσω το ρεπερτόριό μου.

Εσύ στριφογύριζες στο κρεβάτι, διότι δεν ήθελες να κοιμηθείς.

Κάποια στιγμή που κουράστηκες, μου γύρισες την πλάτη, την κόλλησες στο στήθος μου κι έπιασες το χέρι μου λέγοντας "Γκαλιά". Με μια κίνηση έβαλες το χέρι μου στο δικό σου στήθος και το κράτησες εκεί... 

Ότι και να πω για να περιγράψω τα συναισθήματά εκείνης της στιγμής, είναι λίγο. 

 _______

Χαζογονείς!

Προχθές το βράδυ κοιμόσουν και όπως πάντα, κάθε ένα τέταρτο, η μαμά ερχόταν να σε ελέγξει.

Κάποια στιγμή μου φώναξε να έρθω αμέσως στο δωμάτιο.

Χαμογελούσε και μου είπε: "Τώρα συνειδητοποιώ πόσο έχει μεγαλώσει".  Όντως, σε κοιτούσαμε και απορούσαμε πως μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα έχεις απλωθεί σε όλη την επιφάνεια του κρεβατιού.  Πλέον, δεν μπορείς να ξαπλώσεις κάθετα διότι δεν χωράς.

Όταν θα μεγαλώσεις και θα μας περάσεις να δω τι θα κάνουμε.  Ακόμα Γιούγιου θα σε φωνάζουμε.  Κι όπως λέει και η μαμά σου, όταν θα παίρνουν οι γκόμενες και θα σε ζητάνε εκείνη θα τους λέει "ποιον θέλετε; τον φιρφιρή;"

Έχουμε να γελάσουμε πολύ....

Τρομάρα.. (δική μου, το παραδέχομαι)

Χθες το απόγευμα, για πρώτη φορά, τρόμαξα τόσο πολύ.

Ήμουν στην κουζίνα και ξαφνικά ακούω τη μαμά σου να λέει "Γιάννη τι έχει το χεράκι σου;"

Στην αρχή δεν έδωσα σημασία αλλά όταν άκουσα να το λέει δεύτερη φορά, έσπευσα να δω τι γίνεται.

Μου έδειξες το χεράκι σου και τα δύο δαχτυλάκια σου, ο δείκτης και ο μέσος είχαν κολλήσει μεταξύ τους και είχαν στραβώσει.  Σου το ισιώναμε και αμέσως μετά πάθαιναν πάλι το ίδιο. 
Εσύ γελούσες αλλά εγώ πανικοβλήθηκα.  Για πρώτη φορά!!
Σου είπα "Γιάννη δείξε μας πόσο δυνατός είσαι!" για να σφίξεις τις γροθιές σου και έντρομος διαπίστωσα ότι τα δύο αυτά δάχτυλα τα λύγιζες με δυσκολία...

Αμέσως σου έκανα μασαζάκι στα δάχτυλα και είδα ότι χαλάρωσαν λίγο. Πήρα τηλέφωνο τη γιατρό και μου είπε να μην ανησυχώ και ότι θα πρέπει να πιεις πολλά νερά.  Εκεί ηρέμησα κάπως.

Αγχώθηκα πάρα πολύ διότι με τα νευρολογικά θέματα είμαι πολύ ευαίσθητος.
Για πρώτη φορά αντί να καθησυχάσω τη μανούλα, την τρόμαξα περισσότερο..

Εννοείται πως από εκείνη τη στιγμή και μετά σε κοιτούσα συνέχεια στα χέρια...

____

Πρωινή περιπέτεια...

Το πρωί άργησα να φύγω από το σπίτι διότι είχα να πάω να πάρω κάτι συνεργάτες από το ξενοδοχείο τους.  Έφτιαξα λοιπόν με την ησυχία μου ένα τοστ για να φάω κι έφτιαξα και για σένα.

Στο δρόμο που πηγαίναμε στη γιαγιά Γεωργία, για πρώτη φορά στα χρονικά, μίλησες μέσα στο αυτοκίνητο.  Συγκεκριμένα μου είπες, "Μπαμπά, γκαλιά".  Εγώ ξαφνιάστηκα αλλά σου είπα ότι σε 2 λεπτά θα είμαστε στη γιαγιά και θα σε πάρω αγκαλιά.

Ο λόγος για την ξαφνική σου αυτή αλλαγή φανερώθηκε λίγα μέτρα πιο κάτω όταν αρχικά έβηξες και φάνηκες να πνίγεσαι. Σε ρώτησα, "Γιάννη είσαι καλά;" κι εκείνη τη στιγμή έκανες εμετό...

Ακολούθησαν σκηνές κωμικοτραγικές.  Εγώ να ψάχνω χώρο να σταματήσω το αυτοκίνητο, εσύ να κλαις και να φωνάζεις "Γκαλίααααα", εγώ να ψάχνω χαρτιά να σε σκουπίσω και να μη βρίσκω τίποτα κι εσύ να κλαις και να προσπαθείς να φύγεις από το κάθισμα.. Άλλο να τα λέω (γράφω) και άλλο να τα ζεις...

Τελικά σε πήρα αγκαλιά και γέμισα κι εγώ τα ρούχα μου με εμετούς.

Ευτυχώς η γιαγιά ήταν κοντά και το μαρτύριό σου έληξε σύντομα.

Ύστερα και από ένα σύντομο πιτ στοπ που λένε και στη Formula 1, άλλαξα αυτοκίνητο και πουκάμισο στη γιαγιά και όλα καλά και με τους συνεργάτες!!

Μαγικές στιγμές!

____

Και μια που μιλήσαμε για Fοrmula1, την Κυριακή που μας πέρασε παρακολούθησες και το πρώτο σου Grand Prix. Ήταν ο αγώνας της Καταλωνίας με νικητή τον Αλόνσο με Ferrari.
Την αγαπημένη ομάδα του μπαμπά... 

Ψώνια

Χθες κατέβηκες στη γιαγιά την Ελένη. Όπως παίζατε στην πυλωτή της έδειξες το μαγαζάκι απέναντι από το σπίτι και της είπες "γιαγιά γάλα".
Η γιαγιά σου εξήγησε ότι είχε γάλα αλλά εσύ επέμεινες λέγοντας της "εκεί", τη λέξη που λες όταν θέλεις να πας κάπου.όταν φτάσατε στο μαγαζί φάνηκε ο σκοπός που είχες. Να πάρεις ένα αυγό σοκολατένιο και ένα μπουρμπουληθροφτιάχτη.
Οπότε μπορούμε να θεωρήσουμε ότι αυτά είναι τα πρώτα σου ψώνια!

Γλάροι

Αγαπημένοι οι γλάροι.  Για πολλούς λόγους.
Ένας από αυτούς είναι και ΤΟ βιβλίο  "Ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον".

Ένα από τα λίγα βιβλία που έχω διαβάσει και με έχει ταξιδέψει.  Δώρο ενός παλιού διευθυντή μου, του Γιάννη. 
Μου έχει δείξει δρόμους τους οποίους μπορεί να μην ακολούθησα αλλά πιστεύω πως πρέπει όλοι μας να τους ακολουθήσουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας.

Γλάρους είδες πρώτη φορά στο πλοίο όταν γυρίζαμε από Σίφνο.
Είχες ενθουσιαστεί! Τους έδειχνες με το δάχτυλό σου και χαμογελούσες.  Όταν χρειάστηκε να φύγουμε από το κατάστρωμα και να πάμε μέσα άρχισες να τους χαιρετάς!! 
Εμείς φυσικά χαιρόμασταν για την κίνησή σου αυτή, διότι δεν το κάνεις συχνά.

Photo / Edit : G. Pagidas 

Ένας μεγάλος αθλητής

Οι μεγάλοι αθλητές, οι πρωταθλητές, κρίνονται από τη διάρκεια.  Όχι μόνο πόσο καιρό μένουν στην κορυφή αλλά επίσης και πόσο παρα"μένουν" ο εαυτός τους.  

Στο κείμενο που ακολουθεί, η αγαπημένη Ρέα περιγράφει τον άνθρωπο Νίκο Γκάλη.  Έναν τεράστιο αθλητή που άλλαξε τα δεδομένα του αθλητισμό σε μια ολόκληρη χώρα.

Κρατάω την ακόλουθη φράση:

Τι να την κάνεις τη δόξα αν δεν έχεις μάτια συγκεκριμένα να καθρεπτίσεις τη χαρά σου; Αλίμονο σ΄ όποιον αφέθηκε στα «μπράβο» των πολλών. Όταν σ΄ αυτά στηρίχθηκε για να ισορροπήσει. 

Και η προσωπική ζωή του Γκάλη;


Ενώ η δόξα λυσσομανούσε γύρω του και η Ελλάδα εμπέδωνε το όνομά του και το καταχωρούσε στους «ήρωες», ο Νίκος Γκάλης είχε να διαχειριστεί την ψυχική νόσο της πρώτης συζύγου του. Μια συνέντευξή της, σε μια εφημερίδα της τότε εποχής, ήταν αρκετή να μας κάνει όλους να ψυχανεμιστούμε ότι κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά με την Τζένη. Η είσοδός της σε νευρολογική κλινική επιβεβαίωσε τις φήμες.

Η επόμενη σελίδα, που αφορούσε την προσωπική του ζωή, ήταν πρωτοσέλιδο τεράστιο για τον θάνατο της Τζένης σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα καθώς έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα με το αυτοκίνητό της. Κι έτσι εκείνος, έπρεπε ακόμα μια φορά παράλληλα με τη δόξα και τις ιαχές θριάμβου, να διαχειριστεί στην προσωπική του ζωή, ένα δράμα, μια απώλεια. Δεν το λες κι εύκολο πράγμα…

Η Ελλάδα αντίστοιχα είχε να διαχειριστεί την έννοια της κακής δημοσιογραφίας. Μια φωτογραφία του τραβηγμένη ανάμεσα σε σταυρούς νεκροταφείου και κείνος να πηγαίνει με ένα μπουκέτο λουλούδια… κι άλλο «τσακ», να τα ακουμπάει σε τάφο… κι άλλο «τσακ» να χαμηλώνει το κεφάλι… Ήταν η εποχή που εξοικειωνόμασταν με «τσακ» ανθρώπων ανάμεσα σε όποιους «σταυρούς» τους. Αν κρίνω εκ του αποτελέσματος, μια χαρά προσαρμοστήκαμε στην έλλειψη ηθικών κανόνων, στη φθήνια, στην ανεντιμότητα, στην ξιπασιά.

Πολλά χρόνια μετά, ο αιώνια μελαγχολικός, λιγομίλητος, αγοραφοβικός για τους πολλούς, ασκόρπιστος για μένα άνθρωπος, που τόσο πεισματικά αρνιόταν τα στερεότυπα του «μεγάλου», ήτοι μπουζούκια, λουλούδια να ραίνουν αιδούς και πίστες, φωτογραφίες με σιλικονάτα χείλη και στήθη, τζούφια προεδριλίκια, ένωσε τη ζωή του με μια άλλη γυναίκα. Ήταν η εποχή που στη χώρα μας γιορτάζαμε τους γάμους με βεγγαλικά και εκατομμύρια σε γη και ουρανό σκορπισμένα. Αν και οικονομικά τακτοποιημένος από ιδρώτα (απαραίτητη η διευκρίνιση) και συναισθηματικά διψασμένος, κατάφερε και πάλι να μη χάσει την έννοια του μέτρου. Κι ήρθε η κόρη! Πρώτες φωτογραφίες του Νίκου Γκάλη με βλέμμα καθαρής χαράς. Ανέφελο. Έμοιαζε, επιτέλους, να έχει βρει η προσωπική του πυξίδα, ένα λιμάνι.

Προχθές, διαβάζοντας για κείνον, κοντοστάθηκα σε μια φράση του «Μία όταν γεννήθηκε η κόρη μου και μία σήμερα». Κλασικός Γκάλης. Λέξεις-τηλεγράφημα που τα έλεγαν όλα. Γράφτηκαν και θα γραφτούν τόσα και τόσα για τον Νίκο Γκάλη. Πολλά μαθήματα παρέδωσε ως παίχτης, ως μαχητής, ως «μέγας». Θα ήθελα να σας ρίξω τον φακό και σε ένα ακόμα. Τι να την κάνεις τη δόξα αν δεν έχεις μάτια συγκεκριμένα να καθρεπτίσεις τη χαρά σου; Αλίμονο σ΄ όποιον αφέθηκε στα «μπράβο» των πολλών. Όταν σ΄ αυτά στηρίχθηκε για να ισορροπήσει. Ο Νίκος Γκάλης με συγκινούσε ανέκαθεν γιατί μια ζωή περπατούσε «έμμετρα» απέναντι σε βλέμματα και παλαμάκια. Θαρρείς κοίταζε τη δόξα με γυαλιά ηλίου. Δεν το λες κι εύκολο πράγμα… «Μία η κόρη μου και μία χθες»... "Ουφ!", σκέφτηκα ανακουφισμένη. Ετούτος ο «Θεός» βρήκε μάτια να καθρεπτίσει τη διαδρομή του. Βρήκε ένα παιδί-ακροατήριο να διηγείται κατορθώματα. Λες και όλοι εμείς καταθέτουμε πλέον ως μάρτυρες για να μάθει τι σημαντικό έγινε κάποτε η κόρη του και μόνον. Τι να την κάνεις αλλιώς τη δόξα την επομένη της;

Μπλουμ! Και στιγμιαίο σοκ!

Σήμερα παίζαμε στην παραλία. Σου είχα φτιάξει μια τεράστια τρύπα με νερό κι εσύ συνέχεια έμπαινες μέσα και πλατσούριζες. Κάτι σαν πισίνα. Γύρω γύρω είχα φτιάξει λόφους από τα χώματα που είχα βγάλει. Εσύ σκαρφαλώνες στους λόφους και μετά έπεφτες μέσα στην "πισίνα" με προσοχή.

Κάποια στιγμή, όπως ανέβαινες στον λόφο, η άμμος υποχώρησε και βούτηξες με το κεφάλι μέσα στο νερό... Ήταν δύο δευτερόλεπτα που ο χρόνος σταμάτησε. Στιγμιαία σε έπιασα και σε έβγαλα από το νερό και ευτυχώς εκλαιγες. Αμέσως ηρέμησα. Όλα ήταν καλά μόνο που είχες φάει μπόλικη άμμο και η μούρη σου ήταν γεμάτη νερό, λάσπη και μύξα. Η μαμά σου βρέθηκε στο σημείο που ήμασταν κυριολεκτικά πετώντας. Αφού είδα ότι ήσουν καλά σε παρέδωσα στην αγκαλιά της για να ηρεμήσεις.

Ήταν μια δύσκολη στιγμή για όλους αλλά ευτυχώς όλα καλά!

Μετά από λίγο παραπάτησες κι έπεσες στη θάλασσα στα ρηχά. Τρόμαξες κι έκλαψες αλλά μετά ήσουν πάλι εκεί κι έπαιζες.

Χαίρομαι πολύ που δεν το πήρες από φόβο και σου αρέσει ακόμα η θάλασσα παρά την τρομάρα που πήρες.

Μαμακίαση οξεία και αγιάτρευτη

Είμαστε τέσσερις μέρες στη Σίφνο και οι οκτώ στις δέκα λέξεις σου είναι "Μαμά"! Δεν ξεκολλάς από πάνω της. Λες και προσπαθείς να καλύψεις το χρόνο που δεν έχεις μαζί της τον υπόλοιπο καιρό.

Ένα με την άμμο!

Έχεις λατρεία με τη θάλασσα! Θέλεις να είσαι συνέχεια είτε στην άμμο είτε στο νερό! Είσαι παραλίας σαν τη μανούλα σου!

Ύπνος στη θάλασσα

Βγήκαμε βόλτα μέχρι το λιμάνι και σε πήρε ο ύπνος. Αγκαλιά με ένα από τα αυτοκινητάκια σου. Έρχεται και η μανούλα να μας κάνει παρέα!!!

Στο πλοίο!

Πάμε στη Σίφνο για το Πάσχα!
Έχει φοβερό κύμα και για δεύτερη φορά κάναμε τη βλακεία να σου δώσουμε να φας.
Τα αποτελέσματα αναμενόμενα.
Τώρα έχεις συνέλθει και παίζεις. Μισή ώρα έμεινε από Σέριφο για Σίφνο. Θα αντέξεις.