Σήμερα παίζαμε στην παραλία. Σου είχα φτιάξει μια τεράστια τρύπα με νερό κι εσύ συνέχεια έμπαινες μέσα και πλατσούριζες. Κάτι σαν πισίνα. Γύρω γύρω είχα φτιάξει λόφους από τα χώματα που είχα βγάλει. Εσύ σκαρφαλώνες στους λόφους και μετά έπεφτες μέσα στην "πισίνα" με προσοχή.
Κάποια στιγμή, όπως ανέβαινες στον λόφο, η άμμος υποχώρησε και βούτηξες με το κεφάλι μέσα στο νερό... Ήταν δύο δευτερόλεπτα που ο χρόνος σταμάτησε. Στιγμιαία σε έπιασα και σε έβγαλα από το νερό και ευτυχώς εκλαιγες. Αμέσως ηρέμησα. Όλα ήταν καλά μόνο που είχες φάει μπόλικη άμμο και η μούρη σου ήταν γεμάτη νερό, λάσπη και μύξα. Η μαμά σου βρέθηκε στο σημείο που ήμασταν κυριολεκτικά πετώντας. Αφού είδα ότι ήσουν καλά σε παρέδωσα στην αγκαλιά της για να ηρεμήσεις.
Ήταν μια δύσκολη στιγμή για όλους αλλά ευτυχώς όλα καλά!
Μετά από λίγο παραπάτησες κι έπεσες στη θάλασσα στα ρηχά. Τρόμαξες κι έκλαψες αλλά μετά ήσουν πάλι εκεί κι έπαιζες.
Χαίρομαι πολύ που δεν το πήρες από φόβο και σου αρέσει ακόμα η θάλασσα παρά την τρομάρα που πήρες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου