Η άλλη όψη του νομίσματος...

Σου αρέσει πολύ το τραγουδάκι του. 
Όποτε το ακούς χορεύεις.  Και πολύ καλά κάνεις!
Κι εμένα άλλωστε μου αρέσουν κάποια από τα τραγούδια του, για πολλούς λόγους.

Λίγες μέρες πριν, έκανε μια γκάφα.  Είπε κάτι υποτιμητικό για έναν άνθρωπο με κινητικά προβλήματα. Εγώ μένω σε αυτό. Αυτό με εκνεύρισε και με στεναχώρησε.  
Η αγαπημένη μου Ρέα, πηγαίνει πολλά βήματα παρακάτω. Αναλύει και περιγράφει όπως μόνο αυτή ξέρει.


Ρέμος ως μέσος άνθρωπος



«Θαύμα, παιδιά! Σηκώθηκε ο Σόιμπλε και περπάτησε ο πούστης». Είπε και ο Αντώνης μια μαλακία. Χαρά και στο νέο. Αν δεν την έλεγε ο Αντώνης ποιος θα την έλεγε; Μετά διευκρίνισε ότι έκανε χιούμορ. Σιγά μην ξέρει ο Αντώνης τη διαφορά του χιούμορ από την πλάκα. Όλα ίσιωμα τα κάνουν γενικά οι Αντώνηδες. Πλάκα είναι να γελάς όταν πέφτει κάποιος. Χιούμορ είναι να γελάς όταν γκρεμοτσακίζεσαι εσύ. Αλλά μην τα ζητάμε κι όλα από τον Αντώνη. Αλίμονο στον λαό που κρέμεται από τα χείλη του κάθε Αντώνη ως καθοδηγητή. Τι άλλο είπε ο Αντώνης; Τη Μέρκελ κουφάλα. Α, ναι! Ζήτησε να μην τον πυροβολούμε γιατί είναι «μέσος άνθρωπος». Ο μέσος άνθρωπος Αντώνης. Εδώ είναι τα δύσκολα της ιστορίας. Γιατί ο Αντώνης έχει δίκιο. Έχει τα χαρακτηριστικά, μεγάλης μερίδας, μέσου ανθρώπου. Όχι, βέβαια, όλων. Προς Θεού. Των κυρίαρχων «μέσων ανθρώπων». Γιατί η κοινωνία μας είναι χωρισμένη στον μέσο άνθρωπο που δίνει το στίγμα και «λύνει και δένει» και στον μέσο άνθρωπο που σιωπά απηυδισμένος και κάνει τον προσωπικό του ηρωικό αγώνα οχυρωμένος στο κουκούλι αξιοπρέπειάς του. Χρόνια! Ο Αντώνης ως μέσος άνθρωπος λοιπόν και το ακροατήριο αυτού ως μέσοι πλουσιόφτωχοι (δική μου κατηγορία). Τη μεγαλύτερη φτώχεια τη συνάντησα στον σύγχρονο πλούσιο. Καταραμένη ένδεια σε όλα!

Ας πιάσουμε το νήμα από παλιά. Τι όριζε τον μέσο Έλληνα; Καθοριστικά, το μέτρο. Το μέτρο για όλα. Το «μέχρι πού μπορώ να απλώσω τα χέρια μου» στον υπέρτατο βαθμό αυτογνωσίας και εντιμότητας. Και δεν αφορούσε μόνο τα χέρια. Προεκτείνονταν σε όλα τα μέλη του σώματός του. Έφτανε μέχρι τη γλώσσα και την άποψη. Όταν ο άνθρωπος πορεύεται αγκαλιά με το «μέχρι πού» του, χωράει και ανθρώπους για το πιο πέρα του. Αποδέχεται άρα και σέβεται άλλους ως γνώστες. Διαθέτει ευρυχωρία στην ψυχή του να υποδέχεται και να φιλοξενεί. Και για οτιδήποτε κτίζει διαθέτει υπομονή και επιμονή, αφού δεν υπεραπλουστεύει διαδρομές. Αναγνωρίζει ότι υπάρχουν και πιο «έξυπνοι» από ‘κείνον και δεν σκορπίζεται επιπόλαια στον γαλαξία ενός τζούφιου υπερεγώ. Σημαδεύει στόχους ψηλότερους από το μπόι του. Καλλιεργεί ταλέντο να θαυμάζει. Έχει αξίες. Τις οποίες σκίζεται να παραδώσει ως εφόδια στο παιδί του, να το ακολουθούν. Και παντρεύει, ενώνει απόλυτα τη μόρφωση, με την κοινωνική παιδεία και συμπεριφορά. Την τέχνη της συγκατοίκησης. Κατευθύνει σε μόρφωση που οφείλει ανταποδοτικά να μοιραστεί ως δώρο στην κοινωνία. Υπάρχει μια κυκλικότητα. Ένας σκοπός συγκεκριμένος με πρωταρχικό το «Κοίτα να γίνεις χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία».
Ας πιάσουμε και το νήμα του ευκατάστατου του κάποτε. Εργατικός, άνθρωπος που ξεχώριζε για κάποια στοιχεία που διάθετε. Οξυδέρκεια, ένστικτο, διορατικότητα, τόλμη, αποφασιστικότητα, ελιγμό. Ο πλούτος δεν ήταν το ζητούμενο, αλλά το αποτέλεσμα. Παράλληλα, ένιωθε υπόλογος. Στους συμπολίτες, στους εργαζόμενους, στην οικογένειά του, στην κοινωνία. Είχε την αίσθηση του μέτρου. Βεβαίως απολάμβανε προνομίων, αλλά ήταν έμμετρα προνόμια, με μόνιμη αγωνία μην προκαλέσει. Πήγαινε στα μπουζούκια όχι για να κάψει το σύμπαν, αλλά για να διασκεδάσει. Όχι για να επιδείξει στο διπλανό τραπέζι «ποιος είναι αυτός», αλλά για να γλεντήσει. Κόντρες έκαναν οι επιχειρήσεις μεταξύ τους, όχι οι επιχειρηματίες. Οι δουλειές. Όχι τα αποκτήματα από τις δουλειές. «Το όνομα» ήταν περιουσιακό στοιχείο. Οι άνθρωποι ξεχώριζαν από τον τρόπο που κινούνταν στην κοινωνία. Με κανόνες καθωσπρεπισμού και συμπεριφοράς.
Στήνω το σκηνικό στο Nammos με τη φαντασία μου. Πούρα που καπνίζουν ανθρώπους, εκατοντάποντα που ισορροπούν-ανισορροπούν τσόλια. Σαλιγκάρια που βγήκαν από τις φωλιές τους μετά από βροχή. Χωρίς να επεξεργαστούν τίποτα στο ενδιάμεσο. Χωρίς αίσθηση μέτρου, χρόνου, τόπου. Να χάσκουν για έναν πούστη Σόιμπλε που «μας κατέστρεψε» και μια «κουφάλα Μέρκελ» που φταίει για όλα. Και ένας αοιδός που αναλαμβάνει διασκεδαστής- χιουμορίστας. Σε ένα κρατίδιο απομονωμένο με θάλασσα. Άμετροι, θλιβεροί, πλουσιόφτωχοι, χωρίς ίχνος συστολής, κοινωνικά αμόρφωτοι και αστοιχείωτοι, με δουλειές φλου. Μέσοι άνθρωποι. Που καθοδηγούν τα παιδιά τους «κοίτα να κάνεις γνωριμίες και να προσέχεις τη διατροφή σου».
Το τελευταίο σουξέ του Ρέμου λέει «μπορεί να βγω, μπορεί να μπω, μπορεί να φύγω και να ξαναρθώ»... Αυτό ακριβώς! Το σίγουρο είναι ότι και πάλι ήρθαν από κει που δεν τους περιμέναμε. Με άνεση. Με ετσιγουσταρισμό. Σιγά μη χτύπαγαν την πόρτα. Ο Αντώνης Ρέμος, ναι! Είναι μέσος άνθρωπος. Κυκλοφορεί σε αντίτυπα. Αυτό δυσκολεύει αφάνταστα τη συγκατοίκησή μας. Και τον επαναπροσδιορισμό μας.

Υ.Γ.: Προτείνω στίχο για επόμενο τραγούδι στον Αντώνη Ρέμο. Θα μπορούσε και να εξελιχθεί σε ύμνος του σύγχρονου μέσου ανθρώπου. «Σαλόνι τραπεζαρία ένα».

Ξαφνικές αγάπες...

Η "αγαπημένη" σου ώρα είναι το βράδυ που πρέπει να πας για ύπνο.
Δεν θέλεις με τίποτα!  Ούτε να το σκέφτεσαι.  Αμέσως αρχίζεις να γκρινιάζεις, να φωνάζεις, να κλαις....

Χθες ήμασταν ξαπλωμένοι όλοι στον καναπέ του σαλονιού και κάποια στιγμή σου είπε η μαμά: "Σε λίγο θα πάμε για ύπνο".  
Μέσα σε μια στιγμή σηκώθηκες, έφυγες δίπλα από τη μαμά σου και ήρθες δίπλα μου.  Άρχισες να με αγκαλιάζεις, να με πειράζεις, και γενικά να προσπαθείς να κερδίσεις χρόνο για να μην πας για ύπνο!!

Αυτές οι ξαφνικές αγάπες, πολύ μου αρέσουν!!!!

Μαμά, ήλιο!

Από τότε που ξεκίνησε η μαμά το πρότζεκτ να μη σου δίνουμε γάλα το βράδυ (το ξημέρωμα για να μιλάμε σωστά) σου είχε πει.
"Γιάννη, γάλα δεν μπορούμε να πιούμε τώρα.  Θα πιούμε ξανά όταν θα βγει ο ήλιος."
Πράγματι, από τότε, όταν ξυπνάς το βράδυ ζητάς νερό και όχι γάλα.

Χθες το απόγευμα ήθελες γάλα και δεν είχαμε.  Είχα πει εγώ στη μαμά ότι θα πάω να φέρω και δεν είχα προλάβει να το κάνω.
Οπότε λες στη μαμά: "Μαμά, γάλα" και σου λέει η μαμά "Δεν έχει γάλα τώρα, θα πάει ο μπαμπάς να μας φέρει" κι εσύ της απάντησες "Μαμά, ήλιο" σαν να της έλεγες "Μα έχει ήλιο γιατί δε μου δίνεις γάλα;;;"

Ακόμα χαμογελάει η περήφανη μαμά...

Το κόλπο της μαμάς!

Αυτό το Σαββατοκύριακο πήγαμε στη θάλασσα. "Δάθα" που λες κι εσύ.

Ο σκοπός μας ήταν να σε βάλουμε μέσα στο νερό για να κάνεις μπάνιο.  Εννοείται πως εσύ δεν συμμεριζόσουν το πλάνο μας.  Οπότε η μαμά έβαλε μπρος ένα σχέδιο και τελικά κατάφερε να σε βάλει μέσα.

Έπαιρνε κάποιο από τα παιχνίδια σου, συγκεκριμένα ένα πλαστικό ψαράκι και το πετούσε μέσα στο νερό και σου έλεγε "Γιάννη πάμε να το πιάσουμε;"  Την πρώτη φορά δίστασες αλλά όσο περνούσε η ώρα το ξέχναγες.  Τελικά η μαμά κατάφερε να σε βάλει μέσα και μετά δεν ήθελες να βγεις.

Έτρεμες ολόκληρος αλλά όποτε πήγαινε να σε βγάλει της έλεγες "Απεκεί" και της έδειχνες να σε πάει μέσα.

Το απόλαυσες πάρα πολύ.  Στο τέλος της ημέρας είχες εξουθενωθεί τόσο πολύ που κοιμήθηκες ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ από τις 9 μέχρι τις 9 το επόμενο πρωί με ένα τρίλεπτο διάλειμμα για νερό.

Θαύμα έκανε η θάλασσα... 

Θαύμα έκανε και η μαμά!

Εύκολη ζωή;; Όχι πάντα!

Χθες μαλώσαμε. Δεν σου έκανα ένα χατήρι κι εσύ ξεσήκωσες τον κόσμο.
Έκλαιγες με αναφιλητά, φώναζες, χτυπούσες πράγματά σου... Μια ομορφιά.

Όλα αυτά γιατί η ξαδέλφη σου η Ελένη έπαιζε στο ipad κι εσένα ξαφνικά σου ήρθε η όρεξη να της το πάρεις από τα χέρια ενώ παίζαμε με το τρενάκι σου.

Επί ένα τέταρτο εσύ έκλαιγες κι εγώ σου έδινα εναλλακτικές. Να πάμε βόλτα, να παίξουμε με το τρένο, να κάνουμε "μπουφ" στο κρεβάτι... Τίποτα.  Ήθελες να περάσει το δικό σου.
Η γιαγιά σου η Ελένη έσκασε από τη στεναχώρια της. Δεν έπρεπε όμως να γίνουν τα πράγματα όπως ήθελες εσύ.  Στεναχωριόμουν πάρα πολύ με την κατάσταση αλλά δεν ήθελα να κάνω πίσω.

Γιατί έγινε όλο αυτό;  Γιατί θέλω να ξέρεις ότι η ζωή δεν είναι εύκολη και δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα. Γιατί πάντα θα υπάρχουν δυσκολίες και πρέπει να το γνωρίζεις. Πάντα θα σε αγαπώ και πάντα θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για είσαι καλά και ευτυχισμένος.
Ακόμα κι αν πρέπει να κοντραριστώ μαζί σου.

___

Το βράδυ δεν πήγαινες για ύπνο με τίποτα.  Μάχη νούμερο 2 αυτή τη φορά με τη μαμά.  Τελικά τα καταφέραμε γύρω στις 12...

Όπως λέει και η μαμά σου μάλλον σου έχουμε λείψει. Εκτός από αυτό, νομίζω πως μεγαλώνεις.

Ρέμος - Fan!

Τον τελευταίο καιρό, ένα από τα χιτ που ακούμε στο ραδιόφωνο είναι το τραγούδι του Αντώνη Ρέμου "Μπορεί να βγω".

Όποτε το ακούς, χορεύεις! Σου αρέσει ο ρυθμός και το διασκεδάζεις αφάνταστα.

Χθες το απόγευμα που γυρίζαμε στο σπίτι, έπαιζε στο ραδιόφωνο ένα τραγούδι του Ρέμου, όχι αυτό που σου αρέσει.

Αμέσως με το χέρι σου μου έδειχνες μπροστά κι έκανες "Ααααα".  Γύρισα να δω τι ήταν αυτό που σου τράβηξε την προσοχή αλλά δεν υπήρχε κάτι. Όταν συνειδητοποίησα ότι στο ραδιόφωνο τραγουδούσε ο Ρέμος αμέσως σε ρώτησα.

"Σου αρέσει ο Ρέμος, ρε;"  Κι εσύ χαμογέλασες με το πονηρό σου χαμόγελο...

Κιθάρα!

Πολλές φορές στη ζωή μου έχω αποφασίσει να ξεκινήσω κάτι διδακτικό.
Μαθήματα Αραβικών, μαθήματα Γερμανικών, μαθήματα Ιταλικών, μαθήματα κιθάρας, μαθήματα ψυχολογίας...

Εκτός από τα Ιταλικά που κάτι μου "έμεινε", όλα τα άλλα ήταν μια πλήρη αποτυχία.
Δεν ξέρω αν κάνει καλό που σου το λέω αλλά προτιμώ να είμαι ειλικρινής μαζί σου.

Χθες ήρθε ο φίλος μου ο Φοίβος από το σπίτι.  Του ζήτησα να μου δανείσει μια από τις πολλές κιθάρες του για να κάνω μαθήματα κιθάρας μέσω internet (coursera.org).

Ξεκινάω αύριο! Η μαμά σου λέει ότι θα αντέξω μία εβδομάδα και μετά θα τα παρατήσω. Μάλλον έχει δίκιο... Θα το παλέψω όμως!

Εσύ, εννοείται πως μόλις είδες την κιθάρα ενθουσιάστηκες... 
Αφού έκλαιγες όταν τη μάζεψα για να την κρύψω.  Μάλλον εσύ θα μάθεις κιθάρα κι όχι εγώ...

Μαμά ταλέντο!!

Εκτός όλων των άλλων, η μαμά είναι και εκπληκτική στο να σχεδιάζει τος διαδρομές των τρένων σου!!
Μέχρι κι εσύ ενθουσιάστηκες και μόλις το είδες είπες "πω πωωω"!!!

Εκδρομή! (για εμάς...)

Με τη μανούλα ετοιμαζόμαστε να πάμε εκδρομή. "Υπέροχο", μπορεί να σκεφτεί κάποιος.

Θα μπορούσε να ήταν υπέροχο αν δεν μας έλειπες.  Έχουμε πολλή πλάκα.
Κάθε φορά που σε αφήνουμε στις γιαγιάδες σου για να βγούμε ή να πάμε μια σύντομη και κοντινή εκδρομή, έχουμε τύψεις και δεν το απολαμβάνουμε.
Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι ενώ το κανονίζουμε όλο χαρά, τελικά δεν το χαιρόμαστε όσο θα θέλαμε.

Η μαμά σου χθες έκλαιγε όταν σε αφήσαμε στη γιαγιά Ελένη.... 
Αυτό τα λέει όλα.
Οπότε, ότι περισσότερο και να γράψω δεν θα έχει κανένα νόημα.  

Αλλαγές!!!

Τις τελευταίες ημέρες, η μαμά προσπαθεί να σου κόψει το βραδυνό γάλα.  Το νυχτερινό γάλα για την ακρίβεια.  Αυτό που ζητούσες στις 3 τα ξημερώματα.

Το έχεις δεχτεί ικανοποιητικά. Απλά αντί να κοιμηθείς μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα όπως έκανες μόλις έπινες το γάλα, κοιμάσαι μετά από μισή ώρα με αποτέλεσμα να μην κοιμόμαστε καθόλου!!!

Χθες το βράδυ εφαρμόσαμε και κάτι νέο.  Όταν μας φώναξες μέσα στη νύχτα (για δεύτερη φορά) αντί να έρθω να σε πάρω, σε άφησα μέσα στο κρεβάτι σου και έπεσα να ξαπλώσω δίπλα σου, στο πάτωμα.  Ευτυχώς σου άρεσε σαν σκέψη και συνέχισες τον ύπνο σου.  Προφανώς ήθελες απλώς να νιώθεις κάποιον από 'μας δίπλα σου.

Την πιπίλα την έχεις κόψει στο απολύτως απαραίτητο που σημαίνει ότι την θέλεις μόνο για τον ύπνο και αποκλειστικά σε δύσκολες στιγμές.
Δεν ξέρω αν συνδυάζεται αλλά από τότε που την σταμάτησες έχει πάρει φόρα η γλώσσα σου.   Ακόμα δεν σχηματίζεις προτάσεις αλλά προσπαθείς να πεις όλο και περισσότερες λέξεις.

Με τη μαμά σου εννοείται ότι σε απολαμβάνουμε!!!

Επέτειος!

Σήμερα κλείσαμε ένα χρόνο παντρεμένοι με τη μαμά κι εσύ ένα χρόνο βαπτισμένος!!

Με την ευκαιρία, η γιαγιά Ελένη μας κάλεσε όλους στο σπίτι για να μας κάνει το τραπέζι.
Έψησε στα κάρβουνα και για ακόμα μια φορά ευχαριστηθήκαμε φαγητό από τα χεράκια της.


Εσύ έβρεξες λίγο τα χειλάκια σου με το αγαπημένο σου ποτό και ήσουν πολύ χαρούμενος!!!!

Φυσικά απόλαυσες την εξαδέλφη σου την Ελένη και έπαιξες μαζί της πάρα πολύ!
Όπως λέμε με τη μαμά, την έχεις λατρέψει την Ελένη!

Άπλωμα ρούχων!

Το Σάββατο το πρωί κάναμε δουλειές στο σπίτι με τη μαμά.

Κάποια στιγμή η μαμά είχε κατέβει κι εγώ αποφάσισα να απλώσω τα ρούχα.

Με ακολούθησες στο μπαλκόνι για να δεις τι κάνω.  Τότε σου είπα:

"Ρε μεγάλε, αντί να με κοιτάς δεν φέρνεις κανένα ρούχο να απλώσω;"

Αμέσως πήγες στο πλυντήριο κι άρχισες να μου φέρνεις με προσοχή, ένα ένα τα ρούχα για να τα απλώσω.  όταν σε είδε η μαμά έπαθε πλάκα!

Και οι δύο οι κουκουβάγιες οι γονείς σου ένιωσαν ακόμα μια φορά υπερήφανοι με τα κατορθώματά σου!!!

Παιδική Χαρά

Χθες, μόλις γυρίσαμε από τη δουλειά, σε πήραμε με τη μαμά και πήγαμε σε μια παιδική χαρά.

Εκεί ήρθαν και οι κουμπάροι μας, ο Γιάννης και η Λίλιαν με τον Χάρη και τη Μελίνα.

Εννοείται ότι στην παιδική χαρά ξεσάλωσες!! Ήσουν συνέχεια στην τσουλήθρα, και ανεβοκατέβαινες. Μάλιστα, επειδή είχε πολύ χώμα, δεν έβαζες όλη την παλάμη σου στη σκάλα, μόνο κρατούσες τα χεράκια σου κλειστά σφιχτά σε γροθιές.  Λίγο μετά, παρασυρμένος από το παιχνίδι, σταμάτησες να το κάνεις.

Απόλαυσες πάρα πολύ τη βόλτα μας αυτή γιατί μετά την επίσκεψη μας στο σπίτι των παιδιών κοιμήθηκες στις 12 το βράδυ στο γυρισμό για το σπίτι μας.
Γενικά σου αρέσει να ξενυχτάς και να είσαι μαζί με την παρέα. 

Στη γειτονιά του παππού Μίμη!

Χθες η μαμά είχε μια φοβερή ιδέα.

Να πάμε στη γειτονιά που μεγάλωσε ο παππούς ο Μίμης. Τον Άγιο Νικόλαο στην περιοχή Αχαρνών.

Κάθε Τρίτη η γιαγιά η Ελένη και ο παππούς ο Μίμης πάνε στην παλιά γειτονιά του παππού που μαζεύονται όλοι οι φίλοι από τα παλιά για να τα πουν.

Το πρόγραμμα έχει καφενείο για τάβλι και μετά ταβερνάκι για μεζεδάκια.

Δεν μας περίμεναν και χάρηκαν πάρα πολύ που μας είδαν.

Εσύ ξεσάλωσες όπως πάντα όταν είσαι σε νέο μέρος που χρειάζεται εξερεύνηση.

Η μεγάλη σου χαρά; Οι γραμμές του τρένου και η γέφυρα που είχε απέναντι από το ταβερνάκι.

Έβλεπες τα τρένα να περνάνε και ήσουν ευτυχισμένος!  

"Από που θα έρθει το τρένο Γιάννη;" σε ρωτούσα. "Απεκεί" απαντούσες και γελούσες με τη νέα λέξη που είχες μάθει. Κάθε φορά που περνούσε τρένο κάτω από τη γέφυρα, γούρλωνες τα μάτια σου κι έλεγες "Νένο".

Γυρίζαμε στο τραπέζι για να φαμέ και αμέσως έλεγες "Γκαγιά" για να σε πάρω αγκαλιά και να πάμε στη "Γέμπγια".

Στην περιοχή αυτοί μένουν πολλοί Αφρικανοί. Σου έκανε μεγάλη εντύπωση το χρώμα του δέρματός τους. Ένα κοριτσάκι ήρθε και σου χάιδεψε το κεφάλι και σου μιλούσε. Η μαμά της χαμογέλασε και ήρθε και την πήρε μακριά. Δυστυχώς η κατάσταση στην κοινωνία μας έχει γίνει τέτοια που οι μεν φοβούνται τους δε. Κρίμα...

Η φωτογραφία είναι από το σχολείο στη γειτονιά όπου βλέπαμε μαζί τα παιδιά που παίζανε μπάλα. Είχες καθίσει κάτω και τα έβλεπες να παίζουν και κατέγραφες αναλυτικά τις κινήσεις τους.

Άλλο ένα κλεμμένο κείμενο...

Τρυφερό και γλυκό!
Οι αναμνήσεις ενός παιδιού 4 ετών για το πρώτο του μπάνιο χωρίς μπρατσάκια!


Εσύ έχεις καιρό ακόμα για να το δοκιμάσεις. Εδώ θα είμαστε να το κάνουμε παρέα!



Τα πορτοκαλί βατραχοπέδιλα (Αύγουστος Κορτώ)


Κλείσαμε τα τριάντα. Δεν το γιορτάσαμε, παρά μονάχα με αναμνήσεις. Έτσι κι αλλιώς, το ότι ζούμε ακόμα είναι από μόνο του ένα θαύμα. Κι ας έχουμε γεμίσει μικρά μαύρα στίγματα μούχλας, σαν κηλίδες σε γέρικα χέρια. Το ότι μας χαρίστηκε τούτη δω η κόχη, και η δυνατότητα να αναπολούμε το παρελθόν, είναι ό,τι περισσότερο θα μπορούσαν να ζητήσουν δυο ηλικιωμένα πλέον βατραχοπέδιλα.

Είμαστε καταχωνιασμένα σε μια χοντρή πλαστική σακούλα (το άτρωτο σπιτάκι μας) στο βάθος ενός παταριού. Το σπίτι όπου βρίσκεται το πατάρι, το πατρικό του αλλοτινού μας ιδιοκτήτη, τώρα το νοικιάζουν άλλοι άνθρωποι, που αγνοούν την ύπαρξή μας και τον ρόλο που παίξαμε στη ζωή του μικρού Πέτρου πριν από τρεις δεκαετίες. Καλύτερα έτσι. Καμιά φορά τις ακριβές μνήμες δεν θες να τις μοιράζεσαι, αλλά να τις κοιτάζεις μόνος σου, στα σκοτεινά, σαν πολύτιμο πετράδι με δικό του φως και ζεστασιά.

Μας αγόρασε ο πατέρας του Πέτρου το καλοκαίρι του 1983 απ’ τον Λαμπρόπουλο στην Τσιμισκή, επειδή το χτυπητό πορτοκαλί μας χρώμα του τράβηξε την προσοχή σαν κάτι χαρούμενο και ζωηρό, που ανοίγει την όρεξη για περιπέτειες. Λίγες μέρες μετά, η τριμελής φαμίλια του αναχώρησε για τρεις βδομάδες διακοπές στην Ουρανούπολη της Χαλκιδικής, όπου και σκόπευε να μας παρουσιάσει στον γιο του, και να τον απεξαρτήσει απ’ τα μπρατσάκια.

Ο μικρός μας ιδιοκτήτης ήταν κατενθουσιασμένος – με την παραθαλάσσια μονοκατοικία όπου θα έμεναν, με τον πελώριο και φιλικό σαν πλάσμα παραμυθιού σκύλο της σπιτονοικοκυράς, με την ψιλή άμμο της παραλίας, καθώς και με το ίδιο το όνομα Ουρανούπολη, που τον έκανε να σκέφτεται ότι δεν βρισκόταν ακριβώς στη γη, αλλά σ’ ένα μέρος μαγικό, όπου αρκεί να ανοίξεις τα χέρια και θα πετάξεις στο ατέλειωτο γαλάζιο του ουρανού όπως στα όνειρα που έβλεπε και δεν ήθελε να ξυπνήσει.

Όταν όμως ο μπαμπάς του, κατόπιν συνωμοσίας με τη μαμά – που είχε πετάξει τα μπρατσάκια πριν φύγουν απ’ τη Σαλονίκη – του ανακοίνωσε πως τώρα που είχε γίνει πια μεγάλο αγόρι (τη χρονιά εκείνη είχε κλείσει τα τέσσερα) θα έπρεπε να μάθει να κολυμπάει χωρίς τα φουσκωτά μπλε σωσιβιάκια που τον κρατούσαν στην επιφάνεια, ο Πέτρος κοίταξε τη θάλασσα με δισταγμό. Πώς θα τα κατάφερνε;

Τότε οι γονείς του τον πήραν απ’ το χέρι, με τον Τσάρλι (τον σκύλο-κολλητό) ν’ ακολουθεί κατά πόδας, πήγαν ως την ακροθαλασσιά, κι εκεί, αφού φόρεσαν τα δικά τους βατραχοπέδιλα – μαύρα του μπαμπά, ροζ της μαμάς – του εμφάνισαν το δώρο του, εμάς τα δυο, τσίλικα ακόμα απ’ το μαγαζί και με έντονη τη μυρωδιά του λάστιχου, κι αφού τον βοήθησαν να μας φορέσει, μπήκαν και οι τρεις μαζί στη θάλασσα, κολυμπώντας χέρι-χεράκι ως εκεί που κανείς τους δεν πάτωνε.

Και ξαφνικά, ως εκ θαύματος, ο Πέτρος, αφήνοντας τα χέρια των γονιών του και κουνώντας τα πόδια του, διαπίστωσε πως όχι μόνο επέπλεε αβίαστα, αλλά ότι μπορούσε να κολυμπά πιο γρήγορα από ποτέ – μ’ ένα τίναγμα των ποδιών, και με τη βοήθεια του υπέροχου δώρου του, μπορούσε να διασχίσει αποστάσεις που με τα μπρατσάκια του έπαιρναν την τριπλάσια ώρα, και χωρίς να είναι αναγκασμένος να πλατσουρίζει σαν μωρό ή σαν κουτάβι που χτυπά πανικόβλητο τα μπροστινά του πόδια.

Κι όσο κολυμπούσε πανευτυχής γύρω απ’ τους γονείς του, κάνοντας τα πρώτα του μακροβούτια και φτάνοντας με μιαν ανάσα στο βυθό για να μαζέψει άμμο στις μικροσκοπικές του χούφτες, ένιωθε σαν ήρωας της μυθολογίας, γιος μιας γοργόνας κι ενός Τρίτωνα, που απολαμβάνει τη φιλοξενία του βασιλιά Ποσειδώνα. Κι από εκείνη τη μέρα αγάπησε πραγματικά τη θάλασσα, μ’ όλη του την ψυχή, σαν κάτι που όχι μόνο δεν ήταν ξένο ή απειλητικό μα που ενυπήρχε εντός του σαν άσβεστη μνήμη του σώματος, από τότε που, μια σταλιά πλασματάκι, έπλεε στην περίκλειστη θάλασσα της μήτρας.

Αυτός ήταν ο σύντομος αλλά σπουδαίος ρόλος μας και η ιστορία μας, που ποτέ δεν παλιώνει και πάντα ζεσταίνει τη λαστιχένια μας καρδιά. Ο Πέτρος μας φόρεσε άλλα δύο χρόνια, ώσπου το πόδι του μεγάλωσε, και πλέον συνέχισε να κολυμπά χωρίς βοηθήματα.
Όμως δεν είναι και λίγο, να χαρίσεις σε κάποιον ελευθερία κι αγάπη.

Τι άλλο να ζητήσεις απ’ τη ζωή;

Όμορφο Σαββατοκύριακο

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε περάσαμε πολύ όμορφα. 

Πήγαμε βόλτες, πήγαμε για μπάνιο στη θάλασσα και φυσικά παίξαμε πάρα πολύ!

Σημαντικό!

Η μαμά έχει αποφασίσει να σου κόψει την πιπίλα. Το Σαββατοκύριακο το εγχείρημά της πήγε τέλεια διότι τις είχε εξαφανίσει από όλο το σπίτι και δεν τις θυμήθηκες καθόλου.  Μόνο το Σάββατο το βράδυ σου την έδωσε γιατί έβλεπες κάποιο όνειρο και ξύπνησες κλαίγοντας.

Την Κυριακή το πρωί πάλι δεν την αναζήτησες οπότε το project πηγαίνει καλά!

Το Σάββατο σου πήραμε από το Σούπερ Μάρκετ που πήγαμε, δύο αυτοκινητάκια.  Τον Francesco από το Cars 2. Εγώ βασικά ήθελα να σου πάρω μόνο το ένα αλλά η μαμά με κόλπο σου πήρε και τα δύο.  Κυριολεκτικά δεν τα άφηνες από τα χέρια σου.  Ακόμα και όταν κοιμόσουν τα είχες μέσα στα χέρια σου και τα κρατούσες σφιχτά. 

Πρώτη φορά που δένεσαι τόσο με κάποιο αντικείμενο!