Εύκολη ζωή;; Όχι πάντα!

Χθες μαλώσαμε. Δεν σου έκανα ένα χατήρι κι εσύ ξεσήκωσες τον κόσμο.
Έκλαιγες με αναφιλητά, φώναζες, χτυπούσες πράγματά σου... Μια ομορφιά.

Όλα αυτά γιατί η ξαδέλφη σου η Ελένη έπαιζε στο ipad κι εσένα ξαφνικά σου ήρθε η όρεξη να της το πάρεις από τα χέρια ενώ παίζαμε με το τρενάκι σου.

Επί ένα τέταρτο εσύ έκλαιγες κι εγώ σου έδινα εναλλακτικές. Να πάμε βόλτα, να παίξουμε με το τρένο, να κάνουμε "μπουφ" στο κρεβάτι... Τίποτα.  Ήθελες να περάσει το δικό σου.
Η γιαγιά σου η Ελένη έσκασε από τη στεναχώρια της. Δεν έπρεπε όμως να γίνουν τα πράγματα όπως ήθελες εσύ.  Στεναχωριόμουν πάρα πολύ με την κατάσταση αλλά δεν ήθελα να κάνω πίσω.

Γιατί έγινε όλο αυτό;  Γιατί θέλω να ξέρεις ότι η ζωή δεν είναι εύκολη και δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα. Γιατί πάντα θα υπάρχουν δυσκολίες και πρέπει να το γνωρίζεις. Πάντα θα σε αγαπώ και πάντα θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για είσαι καλά και ευτυχισμένος.
Ακόμα κι αν πρέπει να κοντραριστώ μαζί σου.

___

Το βράδυ δεν πήγαινες για ύπνο με τίποτα.  Μάχη νούμερο 2 αυτή τη φορά με τη μαμά.  Τελικά τα καταφέραμε γύρω στις 12...

Όπως λέει και η μαμά σου μάλλον σου έχουμε λείψει. Εκτός από αυτό, νομίζω πως μεγαλώνεις.