Λατρεία

Αναρωτιέμαι πόσες φορές έχω βάλει αυτόν τον τίτλο.

Δεν μπορώ να μην τον βάλω.  Κάθε μέρα που περνάει είσαι ακόμα πιο υπέροχος και μας κάνεις ακόμα πιο ευτυχισμένους. Κάθε μέρα μας εκπλήσσεις με όσα μαθαίνεις και όσα θέλεις να μάθεις.

Χθες ο παππους ο Μίμης σε μάθαινε το αριστερά και το δεξιά.  Σου έδειχνε ποιο είναι το αριστερό χέρι και ποιο είναι το δεξί χέρι κι εσύ χαιρόσουν όταν έλεγες το σωστό.

Μετά σου ζήτησε να του φέρεις τα γυαλιά του και το κινητό του από το δωμάτιό του κι εσύ πήγες και τα έφερες.  Πράγματα απλά και καθημερινά που όμως θαυμάζεις όταν τα κάνει ένα παιδί 2.5 ετών.

Την προηγούμενη εβδομάδα ο παππούς ο Γιάννης επέστρεψε από τη Χίο γιατί σε λίγες μέρες θα σε πάρει μαζί με τη γιαγιά Γεωργία να πάτε εκεί για διακοπές. Μόλις τον είδες μέσα από το σχολικό έτρεξες να τον αγκαλιάσεις κι εκείνος φυσικά χάρηκε πάρα πολύ.

Όπως έγραψα και πιο πάνω, την Πέμπτη που μας έρχεται θα φύγεις για Χίο μαζί με τη γιαγιά και τον παππού. Θα πας στη θεία μου τη Σοφία που είναι τρελή μαζί σου και κάθε απόγευμα παίρνει τη γιαγιά στο Skype για να σε βλέπει.  Κάθε μέρα σου λέμε ιστορίες για το πως θα πετάξεις με το αεροπλάνο και τι ωραία που θα περάσεις και όλα αυτά. Δείχνεις να ενθουσιάζεσαι αν και κάποιες στιγμές λες "Δεν θέλω".  Χθες το απόγευμα μάλιστα είπες "Θέλω να χαλάσει το αεροπλάνο για να μην πάω Χίο". Με τη μαμά σου πάθαμε πλάκα με αυτό που είπες. Σου εξηγήσαμε ότι δεν είναι σωστό και μετά γέλασες και είπες ότι θα πας στη θάλασσα στη Χίο.

Όσο εσύ θα λείπεις, εμείς θα είμαστε στην Αμερική στο Λος Άντζελες για το γάμο της Νικόλ, της εξαδέλφης της μαμάς.  Από τώρα μας λείπεις παιδάκι μας αλλά δεν μπορούσαμε να σε πάρουμε μαζί μας σε ταξίδι 17 ωρών... Είσαι ο λόγος που ανυπομονούμε να γυρίσουμε.

Κείμενο για το μέλλον

Πριν από λίγες ημέρες έγινε στην Τουρκία ένα θλιβερό ατύχημα και σκοτώθηκαν 300 άνθρωποι σε ανθρακορυχείο.

Ακολουθεί η καλύτερη κατ' εμέ ανάλυση από τον Οδυσσέα Ιωάννου

-----

Η τύχη του ανθρακωρύχου

Photo: Angelos Christofilopoulos / Fosphotos.com



Yπάρχουν πολλές βρώμικες δουλειές. Εννοώ τις καθαρές βρώμικες δουλειές. Εκείνες που η τεχνολογία δεν έχει βρει ακόμη άλλους τρόπους, αλλά ακόμη κι όταν τους βρίσκει, το κόστος είναι μεγάλο, μεγαλύτερο από τις ζωές αναλώσιμων φτωχοδιάβολων. Και κάποιοι τις κάνουν αυτές τις δουλειές γιατί πρέπει να φάνε. Ποιος άλλος θα έσκαβε σε ορυχείο δυόμισι χιλιόμετρα κάτω από τη γη; Οι περιγραφές που δημοσιοποιήθηκαν για όσους προσπαθούσαν να αυτοκτονήσουν χτυπώντας το κεφάλι τους στα τοιχώματα του ορυχείου στην Τουρκία, για να γρηγορέψουν τον θάνατο, θα βασανίζουν για χρόνια τους δικούς τους.

Σε άλλη κλίμακα, λιγότερο εφιαλτική, τέτοιες δουλειές είναι καθημερινά δίπλα μας, μπροστά στα μάτια μας. Όχι τόσο σκληρές και με διαφορετικές ιστορίες πίσω από τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού τους, αλλά η ζωή δεν υπάρχει συγκρινόμενη, δεν γίνεται να ζεις χτυπώντας μόνιμα ξύλο…

Εμείς οι «γλιτωμένοι» από τέτοιες ανάγκες, δεν ξέρω σε ποια γη μπορούμε να ανακουφιστούμε. Στων τύψεων; στου ρεαλισμού; στου κυνισμού του Ερντογάν;

Ακόμη κι αν οι μάσκες είχαν επισκευαστεί, ακόμη κι αν τα μέτρα ασφαλείας τηρούνταν κάτα γράμμα, δεν μπορείς να διασφαλίσεις τις ζωές ανθρώπων χιλιόμετρα κάτω από τη γη. Και η εξαγωγή του άνθρακα είναι μονόδρομος για έναν πολιτισμό που η ενέργεια είναι θεότητα, κινεί όλα του τα επιτεύγματα, έχει στηθεί όλος κοντά σε πρίζες, μακρυά τους είμαστε τίποτα.

Είχα προ καιρού διαβάσει την τοποθέτηση ενός Γερμανού φιλόσοφου (;) πως η ανθρωπότητα δεν γίνεται να γυρίσει πίσω, δεν μπορείς να πεις ξαφνικά στον Ευρωπαίο πως από δω και πέρα δεν θα έχει πια ιδιωτικό αυτοκίνητο ή πως θα του περιορίσεις την ενέργεια, πρέπει να προχωρήσουμε με οποιοδήποτε κόστος! Η ανθρωπότητα είναι οι Ευρωπαίοι, αν και όχι όλοι. Η ανθρωπότητα είναι και οι Αμερικανοί και κάτι άλλοι σύμμαχοι του «Δυτικού» πολιτισμού. Κι εμείς είμαστε οι τυχεροί της ζαριάς που γεννηθήκαμε στην από δω πλευρά. Όλοι, δεξιοί, αριστεροί, χριστιανοί, άθεοι. Και κάνουμε χρήση αυτής της τύχης. Με διαφορετικά ηθικά αντίβαρα, με άλλη πείνα για επιβολή, εξουσία και πλούτο στα μάτια, με διαβαθμισμένη αίσθηση περί δικαίου, με κλιμακούμενη διάθεση θυσίας ορισμένων προνομίων μας προς όφελος των αδυνάτων, αλλά χρήση της τύχης μας κάνουμε όλοι.

Σε εποχές που η πιπίλα της αποδόμησης της διάκρισης μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς και του τέλους των ιδεολογιών, παίζει πρώτη είδηση, μία θηριώδης νέα διάκριση έρχεται ως πρόκληση για όλους. Γυρίζει «πίσω» η ανθρωπότητα; Είναι πισωγύρισμα να βρεθούμε ξαφνικά όλοι δίχως αυτοκίνητο; (τυχαίο το παράδειγμα). Τι είναι πραγματικά πρόοδος; Έχουμε βάλει κάποιο στοίχημα με υπερκόσμιες δυνάμεις για το ποιος είναι πιο μάγκας στο σύμπαν; Από τότε που καταργήθηκαν και αποσύρθηκαν τα Concorde και η πτήση Παρίσι-Νέα Υόρκη έγινε πάλι οκτώ ώρες από τέσσερις, η ανθρωπότητα πήγε πίσω;

Το να μην ταμπουρώνεσαι πίσω από την «τύχη» σου, ξοδεύοντας λίγη από την εύνοιά σου για το κοινό καλό, είναι σαφής διάκριση ιδεολογίας. Γιατί μετά, το όριο της χρήσης αυτής της τύχης γίνεται δυσδιάκριτο και πολύ ύπουλο.

Δεν περιμένω από την παγκόσμια Αριστερά να θέσει τέτοια θέματα. Έχει αποδειχτεί πιο φοβική σε πολύ απλούστερα ζητήματα. Κάποτε θα κληθεί να το κάνει όμως, και μάλλον σύντομα. Τότε όλοι θα πάρουμε πάλι θέση. Κάποιοι δεξιά, κάποιοι αριστερά…

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Κείμενο της αγαπημένης.

Καιρό έχω να σου βάλω ένα κείμενό της.

Αυτό όμως μου άρεσε διότι περιγράφει με ωραίο τρόπο την ιστορία της Ελλάδας όπως την έχω ζήσει.
-----------------------------------

Βαγγέλη χεστήκαμε κι η βάρκα γέρνει

Photo: Panayiotis Tzamaros / Fosphotos.com


Λέγαμε κάτι απροσδιόριστες φράσεις μικροί. Τις λέμε και μεγάλοι. Θεωρούσαμε ότι κυριολεκτούσαν, περιγράφοντας καταστάσεις, αν και δεν κατανοούσαμε πλήρως την έννοιά τους. Όπως για παράδειγμα, «Χεστήκαμε κι η βάρκα γέρνει», ανασηκώνοντας μάλιστα σχεδόν αντανακλαστικά τους ώμους μας, αδιάφορα. Άντε να καταλάβεις!

Παρακολουθώ τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Με γουρλωμένα μάτια. Το λες και σκηνή από θρίλερ. Να μας απειλεί. Παρακολουθώ την πορεία ενός κόμματος που με γκεμπελικές σχεδόν πρακτικές εκμαύλισε έναν ολόκληρο λαό. Τους έχρισε συνένοχους, συμπαίχτες σε ένα παιχνίδι χωρίς καθορισμένους όρους (και δράκους), αφήνοντας τους απλώς να «κερδίζουν», όπως ακριβώς ξεγελάμε τα παιδιά, για να τους δώσουμε στιγμιαία χαρά. Ένα κόμμα, που οι δημοκρατικές του αντιλήψεις δηλώθηκαν εξ αρχής με ιστορικές φράσεις, όπως «δεν δικαιούστε δια να ομιλείτε» και «το ΠΑΣΟΚ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις». Ένα κόμμα που κονταροχτυπήθηκε με τον Κοσκωτά, που δήλωσε ότι «παρέδιδε χρήματα σε κούτες για pampers». Ο ψεύτης! Που ξεπέταξε ό,τι υγιές στο εμπόριο. Που ξευτίλισε την επιχειρηματικότητα παραδίδοντάς την σε λαμόγια, δήθεν αυτοδημιούργητα, και συνδικαλιστές, δήθεν γνώστες των πάντων, που κόπτονταν για τη «δημοκρατία». Που βάφτισε «αντιστασιακούς» το σύμπαν. Που τάιζε ακόρεστα τα φθηνά ένστικτα. Που ο πρωθυπουργός έπαιξε τον παπατζή για την αγορά βίλας που κόντραρε στο πόθεν έσχες του και μηχανεύτηκε τον δανεισμό από υπουργούς και επιχειρηματίες, ένας μάλιστα εκ των δανειστών ανταμείφθηκε από το αντίπαλο κόμμα (να και τα αλισβερίσια) ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, για να ασελγήσουμε και σ΄αυτόν τον θεσμό. Που θα παρέδιδε την πρωθυπουργία, παρά μία ψήφο, στον Τσοχατζόπουλο κρίνοντας τον ως υπεράξιο.

Κόμμα, που εξομοίωσε μετοχές ελληνικής παράγκας με την Google. Που στόμωσε κάθε παράθυρο για οξυγόνο. Που έπαιξε ακόμα και με τη φιλανθρωπία. Που έφτυσε κατάμουτρα όσους εμπιστεύτηκαν «Ελλάδα», ήτοι ομολογιούχους. Που δημιούργησε ένα τέρας δημόσιο. Που δεν μέτρησε ποτέ πόσους απασχολούσε. Που έκτισε ορόφους ουρανοξυστών ταμείων και παραταμείων και καταπακτών ταμείων ώστε να μην μετρούνται ποτέ έσοδα και έξοδα. Που νομιμοποίησε την έννοια της μίζας και της προμήθειας. Που ευνούχισε κάθε ανθρώπινο αντανακλαστικό μετατρέποντας τους πολίτες σε γελοία, αιωνίως πεινασμένα ζόμπι. Σε όλες τις εποχές, «πεινάμε» δήλωναν (ακόμα και όταν έτρωγαν τον άμπακο). Που ξανα-έλαβε την εξουσία και στην τελευταία ακόμα παρτίδα με σύνθημα «λεφτά υπάρχουν». Που μας ανήγγειλε την χρεοκοπία μας με φόντο βαρκούλες ν΄αρμενίζουν καθορίζοντας και τον τρόπο αντίδρασης στη συνέχεια του έργου. Που κατέβαζε την Κατσέλη στο λιμάνι να διώξει την Cosco. Που ξανασκέφτεται τον διάδοχο του αείμνηστου, για να παίξει ρόλο, αφού δίδαξε πολιτική στο Harvard. Και που την ίδια στιγμή ο Βενιζέλος δηλώνει ότι τού έχει μαζεμένα μυστικά και ντοκουμέντα. Και μετά σιγή... Σιγή... Σιγή.

Παρακολουθώ τον Ευάγγελο Βενιζέλο, με γουρλωμένα μάτια να μας απειλεί. Αγιοποιώντας τον ρόλο του κόμματός του, ως και καλά στυλοβάτης, και όχι ως ελάχιστη προσφορά υπηρεσιών σε μια χώρα που διέλυσαν. Χωρίς αιδώ, χωρίς συναίσθηση ευθύνης. Πες το και συνυπευθυνότητας.

Παρακολουθώ τον Ευάγγελο Βενιζέλο και πρώτη φορά, κατανοώ απόλυτα, πιο απόλυτα δεν γίνεται, τη σημασία του «Χεστήκαμε κι η βάρκα γέρνει». «Χεστήκαμε» κι ας είναι και κακόηχο. Όταν το πεις, ανασηκώνοντας τους ώμους αδιάφορα, τουλάχιστον παίρνεις τη χαρά να βλέπεις τον βασανιστή να φοβάται περισσότερο από το θύμα. Ευτυχώς η βάρκα γέρνει. Μπορεί να 'ναι και ευλογία η επαφή με το υγρό στοιχείο. Σιγά μην πνιγούμε! Αφού δεν πνιγήκαμε ως εδώ...

Κούραση!

Η ίωση σου πέρασε κι έμεινε ένας βήχας να μας τη θυμίζει!

Ξεκίνησες λοιπόν να πηγαίνεις πάλι στον παιδικό σταθμό.  Πήγες 3 μέρες και γύρισες πάλι αρρωστούλης...

Το βράδυ μόλις ήπιες το γαλατάκι σου μετά από δύο λεπτά έκανες εμετό.

Αποφασίσαμε λοιπόν να κοιμηθείς μαζί μας το βράδυ.  

Όλο το βράδυ στριφογύριζες και βογκούσες.  Ξύπναγες κι έλεγες "μαμά πονάει η κοιλιά μου".

Κάποια στιγμή γύρω στις 4 ανέβασες πυρετό.  Μετά από μία ώρα ο πυρετός είχε φτάσει 38.3. 

Σου βάλαμε αντιπυρετικό κι αποφασίσαμε να πάμε στο νοσοκομείο να σε δουν.

Η γιατρός που ήταν βάρδια ήταν η αγαπημένη της μαμάς. Η "Γκεστάπο" όπως τη λέει. 

Ο λόγος είναι ότι η συγκεκριμένη γιατρός είναι "βαριά" χωρίς πολλά πολλά παιχνίδια με τα παιδιά. Ή μάλλον χωρίς ΚΑΘΟΛΟΥ παιχνίδια με τα παιδιά. 

Τελικά καθίσαμε στο νοσοκομείο μέχρι τις 8 γιατί σου έδωσαν φρυγανιές και νερό για να δουν πως θα αντιδράσεις.  Όλα πήγαν καλά και τελικά φύγαμε.

Πρώτη φορά που δοκίμασες φρυγανιές και τις λάτρεψες. Εννοείται πως η μαμά έσπευσε να πάρει για να έχει να τρώει το παιδάκι της!!

Όταν φτάσαμε στο σπίτι ξεκίνησες να έχεις συνάχι.  Δράμα.  Κάθε 5 λεπτά φώναζες "μαμά μύτσα" και ζήταγες χαρτί για να τη σκουπίσεις. Σε παίδεψε αυτό όλη μέρα

Το βράδυ που ακολούθησε, ξύπνησες στη μία κι έκανες λίγο εμετό από το βήχα. Έχεις κουραστεί πια με αυτές τις ιώσεις...

Νικητήηηης

Σήμερα έτρεξα στον Ημιμαραθώνιο της Αθήνας.
Φυσικά δεν έχει σημασία σε τι θέση τερμάτισα διότι δεν είμαι αθλητής.
Σημασία έχει ότι τερμάτισα.

Αλλά δεν τερμάτισα μόνος μου.  Τερματίσαμε μαζί.
Η μαμά σε είχε φέρει στον τερματισμό και καθώς έφτανα, σε πήρα από τα χέρια της και σε έβαλα κάτω να τερματίσουμε μαζί.
Φορούσες και τα δυνατά σου παπούτσια και ήσουν ευτυχισμένος.

Είμαι νικητήηης φώναξες στο τέλος και όλοι σε χειροκροτούσαν.

Μετά παρέλαβες και το μετάλλιο σου!