Την προηγούμενη εβδομάδα έλειπα επαγγελματικό ταξίδι στην Πολωνία.
Το βράδυ της Πέμπτης πριν επιστρέψω, μου είπε η μανούλα σου ότι έχεις πυρετό. Αποφασίσαμε πως αμέσως μόλις επέστρεφα θα σε πήγαινα στο γιατρό.
Έτσι κι έγινε! Σε όλο το δρόμο σου εξηγούσα ότι η Μαρία (γιατρός) δεν θα σου κάνει τζιζ (ένεση) και ότι απλά θα σε δει, οπότε δεν υπήρχε λόγος να φοβηθείς...
Μάταια όμως. Μόλις αναγνώρισες το ιατρείο γραπώθηκες από πάνω μου κι άρχισες να φωνάζεις τη γιαγιά Γεωργία που ήταν μαζί μας για να σε σώσει.
Όταν δε είδες τη Μαρία, εκεί άρχισε το πανηγύρι... Κλάμα γοερό χωρίς καν να σε ακουμπήσει.
Μετά από πολλά βάσανα, είδε ότι είχες κάτι σημαδάκια στο λαιμό και μας έγραψε αντιβίωση.
Ξεκινήσαμε να σου δίνουμε αντιβίωση (άλλο δύσκολο έργο αυτό) και μέσα σε μια μέρα ο πυρετός έπεσε. Το πρωί του Σαββάτου η μαμά με φώναξε να μου δείξει κάτι μικρά σημαδάκια που είχες στα πόδια σου. Παρένθεση. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να τονίσω πως η μαμά έχει ακτίνες Χ στα μάτια της και βλέπει σημάδια που δεν υπάρχουν. Κλείνω την παρένθεση λέγοντας πως για να μην της χαλάσω το χατήρι, είπα πως τα είδα κι εγώ.
Τελικά όντως άρχισαν να βγαίνουν σημαδάκια κόκκινα παντού στο σώμα σου. Αμέσως υποψιαστήκαμε αλλεργία από την αντιβίωση και ύστερα από εντολή της γιατρού την διακόψαμε.
Εν τω μεταξύ, άρχισα να έχω πυρετό κι εγώ. Στην αρρώστια πάμε "πακέτο" εμείς οι δύο!
Μόλις έπεσε ο πυρετός άρχισα να βγάζω κι εγώ σημάδια στα πόδια και τα χέρια μου.
Αμέσως ενημερώσαμε τη γιατρό η οποία μας είπε να μην ανησυχούμε διότι έχουμε και οι δύο Hand Foot Mouth Disease...
Από εκείνη την ημέρα κάνουμε υπομονή να φύγουν τα σημάδια. Εσύ άρχισες σιγά σιγά να τρως και πάλι και όλα δείχνουν να επανέρχονται στους φυσιολογικούς ρυθμούς!
_____
Εκπληκτική στιγμή:
Στο ιατρείο της γιατρού που σε πήγαμε χθες για να δει πως είσαι. Μόλις μπήκαμε μέσα, κλασσικά, με γράπωσες και δείχνοντας την πόρτα της εξόδου φώναζες "Εκεί! Εκεί!"
Τζάμπα η φωνούλα σου....
____
Δύσκολη στιγμή. Το βράδυ της Κυριακής, εγώ με πυρετό να τρέμω κι εσύ με βήχα να πνίγεσαι. Η μαμά σε απελπισία να σε κρατάει στα χέρια της και να σε κάνει βόλτες σε όλο το σπίτι για να ηρεμήσεις. Κλάμα κλάμα κλάμα κι εμείς ανήμποροι να σε βοηθήσουμε... Ευτυχώς μετά από 15 λεπτά, όλα ήταν καλά...
Το βράδυ της Πέμπτης πριν επιστρέψω, μου είπε η μανούλα σου ότι έχεις πυρετό. Αποφασίσαμε πως αμέσως μόλις επέστρεφα θα σε πήγαινα στο γιατρό.
Έτσι κι έγινε! Σε όλο το δρόμο σου εξηγούσα ότι η Μαρία (γιατρός) δεν θα σου κάνει τζιζ (ένεση) και ότι απλά θα σε δει, οπότε δεν υπήρχε λόγος να φοβηθείς...
Μάταια όμως. Μόλις αναγνώρισες το ιατρείο γραπώθηκες από πάνω μου κι άρχισες να φωνάζεις τη γιαγιά Γεωργία που ήταν μαζί μας για να σε σώσει.
Όταν δε είδες τη Μαρία, εκεί άρχισε το πανηγύρι... Κλάμα γοερό χωρίς καν να σε ακουμπήσει.
Μετά από πολλά βάσανα, είδε ότι είχες κάτι σημαδάκια στο λαιμό και μας έγραψε αντιβίωση.
Ξεκινήσαμε να σου δίνουμε αντιβίωση (άλλο δύσκολο έργο αυτό) και μέσα σε μια μέρα ο πυρετός έπεσε. Το πρωί του Σαββάτου η μαμά με φώναξε να μου δείξει κάτι μικρά σημαδάκια που είχες στα πόδια σου. Παρένθεση. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να τονίσω πως η μαμά έχει ακτίνες Χ στα μάτια της και βλέπει σημάδια που δεν υπάρχουν. Κλείνω την παρένθεση λέγοντας πως για να μην της χαλάσω το χατήρι, είπα πως τα είδα κι εγώ.
Τελικά όντως άρχισαν να βγαίνουν σημαδάκια κόκκινα παντού στο σώμα σου. Αμέσως υποψιαστήκαμε αλλεργία από την αντιβίωση και ύστερα από εντολή της γιατρού την διακόψαμε.
Εν τω μεταξύ, άρχισα να έχω πυρετό κι εγώ. Στην αρρώστια πάμε "πακέτο" εμείς οι δύο!
Μόλις έπεσε ο πυρετός άρχισα να βγάζω κι εγώ σημάδια στα πόδια και τα χέρια μου.
Αμέσως ενημερώσαμε τη γιατρό η οποία μας είπε να μην ανησυχούμε διότι έχουμε και οι δύο Hand Foot Mouth Disease...
Από εκείνη την ημέρα κάνουμε υπομονή να φύγουν τα σημάδια. Εσύ άρχισες σιγά σιγά να τρως και πάλι και όλα δείχνουν να επανέρχονται στους φυσιολογικούς ρυθμούς!
_____
Εκπληκτική στιγμή:
Στο ιατρείο της γιατρού που σε πήγαμε χθες για να δει πως είσαι. Μόλις μπήκαμε μέσα, κλασσικά, με γράπωσες και δείχνοντας την πόρτα της εξόδου φώναζες "Εκεί! Εκεί!"
Τζάμπα η φωνούλα σου....
____
Δύσκολη στιγμή. Το βράδυ της Κυριακής, εγώ με πυρετό να τρέμω κι εσύ με βήχα να πνίγεσαι. Η μαμά σε απελπισία να σε κρατάει στα χέρια της και να σε κάνει βόλτες σε όλο το σπίτι για να ηρεμήσεις. Κλάμα κλάμα κλάμα κι εμείς ανήμποροι να σε βοηθήσουμε... Ευτυχώς μετά από 15 λεπτά, όλα ήταν καλά...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου