Σήμερα όλα τα site δείχνουν αυτή τη φωτογραφία.
Σε μια χώρα, όχι πολύ μακριά από εμάς, γίνεται πόλεμος.
Οι άνθρωποι φεύγουν όπως όπως κι έρχονται με βάρκες και με ότι άλλο μέσο μπορούν για να γλυτώσουν.
Πάρα πολλοί από αυτούς δεν τα καταφέρνουν.
Έτσι κι αυτό το παιδάκι.
Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσο καιρό έχω να νιώσω τόσο πόνο βλέποντας μια φωτογραφία.
Κάποια στιγμή πίστευα πως έτσι όπως έχουμε γίνει με την καθημερινότητά μας, τίποτα δεν μας εκπλήσσει, τίποτα δεν μας αγγίζει.
Κάθε φορά που βλέπω τη φωτό αυτή, κλαίω. Σαν να ήταν αυτό το παιδάκι, δικό μου παιδί...
Σε μια χώρα, όχι πολύ μακριά από εμάς, γίνεται πόλεμος.
Οι άνθρωποι φεύγουν όπως όπως κι έρχονται με βάρκες και με ότι άλλο μέσο μπορούν για να γλυτώσουν.
Πάρα πολλοί από αυτούς δεν τα καταφέρνουν.
Έτσι κι αυτό το παιδάκι.
Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσο καιρό έχω να νιώσω τόσο πόνο βλέποντας μια φωτογραφία.
Κάποια στιγμή πίστευα πως έτσι όπως έχουμε γίνει με την καθημερινότητά μας, τίποτα δεν μας εκπλήσσει, τίποτα δεν μας αγγίζει.
Κάθε φορά που βλέπω τη φωτό αυτή, κλαίω. Σαν να ήταν αυτό το παιδάκι, δικό μου παιδί...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου