Μπαμπακίαση!!! (Οξεία και πρωτοφανής)

Αυτό σε έχει πιάσει τις τελευταίες δύο μέρες.  

Χθες το πρωί όταν σε πήγα στη γιαγιά Γεωργία, δεν ξεκόλλαγες από πάνω μου...
Πήγαινα σε δώσω στον παππού έκλαιγες, πήγαινα να σε δώσω στη γιαγιά, τα ίδια.
Με τα πολλά, σε πήρε η γιαγιά και σε πήγε βόλτα και ξεχάστηκες οπότε κατάφερα κι εγώ να φύγω να πάω στη δουλειά μου.

Σήμερα το πρωί, μόλις βγήκα από το μπάνιο που ετοιμαζόμουν να πάω στη δουλειά, σε άκουσα να φωνάζεις "Μάμα, μάμα" .  Σε πήρα αγκαλιά να σε πάω στην μαμά και μόλις πήγα να σε αφήσω στο κρεβάτι άρχισες να κλαις με μαύρο δάκρυ.  "Μπαμπά, μπαμπά" φώναζες κι έκλαιγες γοερά.  Ούτε το γάλα σου δεν ήθελες να πιεις!!
Σε πήρα αγκαλιά, σε πήγα βόλτα, παίξαμε λίγο με το κουμπί του απορροφητήρα, και σιγά σιγά ηρέμησες. 

Ελπίζω να είναι κάτι παροδικό αυτό γιατί στεναχωριόμαστε πολύ με τη μανούλα σου όταν σε βλέπουμε έτσι.

____

Μια εβδομάδα πριν, ζήσαμε μια από τις χειρότερες κακοκαιρίες στην Αθήνα.  Βροχές, καταιγίδες, πλημμύρες, καταστροφές... Εκείνο το πρωί σε πήγαινα στη γιαγιά και είχε ήδη αρχίσει να βρέχει καταρρακτωδώς.  Συνέχεια άστραφτε και βρόνταγε.  Κοιτούσες έξω από το παράθυρο με απορία. Όταν σε είδα έτσι, αμέσως άρχισα να σου λέω ότι είναι πολύ όμορφο αυτό που συμβαίνει και ότι είναι μια από τις ομορφιές του πλανήτη που ζούμε.  Έστω κι αν προκαλεί προβλήματα. Τι να κάνουμε; Ο άνθρωπος είναι αδύναμος μπροστά στη φύση.  Κι ελπίζω να μείνει έτσι... 
Το καλό είναι ότι ηρέμησες και σαν να καταλάβαινες αυτά που σου έλεγα, έβλεπες τις αστραπές και τις βροντές με άλλο μάτι... Πιο ήρεμο.
____

Σήμερα, ψάχνοντας σε κάποια αρχεία, έπεσα πάνω στην πρώτη μας φωτογραφία.  Μια φωτογραφία που μας τράβηξε η μαμά στο μαιευτήριο.   Είναι απίστευτο πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός...