Πήγες στον παιδικό σταθμό για 3 μέρες. Αρρώστησες και έμεινες σπίτι για 2 εβδομάδες (μαζί με κάτι ταξίδια δικά μου). Πήγες στο σταθμό για 4 μέρες και γύρισες πάλι με μυξούλες.
Πάλι άρρωστος, πάλι πυρετό, πάλι μύξες πάλι ξενύχτια γιατί πνίγεσαι στον ύπνο σου από την καταρροή... Πάλι νεύρα διότι δεν μπορείς να κοιμηθείς και σου φταίνε όλα...
Κι εμείς από δίπλα. Να παλεύουμε με την κούραση και το ξενύχτι. Να κουραζόμαστε, πρωτίστως ψυχολογικά και δευτερευόντως σωματικά. Να στεναχωριόμαστε για 'σένα και τα όσα περνάς αλλά να γινόμαστε δυνατότεροι για να αντέξουμε ακόμα περισσότερα.
Έτσι είναι η πραγματική αγάπη. Να δίνεις ότι έχεις μέσα σου και να μην περιμένεις αντάλλαγμα.
Άντε ίσως να περιμένεις ένα φιλί, μια αγκαλιά κι ένα "πάω" (σ'αγαπάω)...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου