Κλάμα!!!

Είναι απίστευτο το πόσο αλλάζεις κάθε μέρα που περνάει.
Το έχω πει πολλές φορές αλλά πάντα συμβαίνει κάτι και με κάνει να το νιώθω ακόμα πιο έντονα.


Τις τελευταίες ημέρες έχει αλλάξει το κλάμα σου.  Πλέον δεν είναι τόσο τσιριχτό σαν νιαούρισμα γάτας αλλά γίνεται πιο "ανθρώπινο" και πιο εκκωφαντικό! 


Χθες ήρθε η γιατρός να σε εξετάσει (για τις κραυγές που αναφέρθηκα χθες) και κατά τη διάρκεια της εξέτασης έκλαιγες τόσο πολύ που δεν μπορούσαμε να αντέξουμε!  Έχεις δυνατά πνευμόνια φαίνεται.


Εν τω μεταξύ, ο χαρακτήρας σου αρχίζει και γίνεται αλλιώτικος.  Τα κόλπα που κάναμε με τη μητέρα σου για να σε κρατάμε χαρούμενο, δεν φαίνεται να πιάνουν.  Ίσως η καθημερινή επαφή με τη γιαγιά και τον παππού σου αλλάζει τις συνήθειες.  Δεν είναι κακό αυτό. Ίσα ίσα που πιστεύω πως είναι καλύτερα ο χαρακτήρας σου να έχει πολλές επιρροές και όχι μόνο τις δικές μας.  Ελπίζω μόνο να κρατήσεις αυτές που θα σε ωφελήσουν περισσότερο στη ζωή σου.


Είναι η μεγαλύτερη αγωνία μου αυτή.  Αν θα καταφέρουμε να σου δώσουμε εφόδια που θα σε κάνουν δυνατό στη ζωή σου.  Παρόλο που είμαστε αρχάριοι, κάνουμε ότι μπορούμε.