Το βράδυ που μας πέρασε, γύρω στη 1, ξυπνήσαμε από το κλάμα σου! Ένα έντονο κλάμα χωρίς προφανή λόγω. Δεν σταματούσες με τίποτα. Σε παίρναμε στην αγκαλιά μας και όταν μετά από αρκετή ώρα που ηρεμούσες προσπαθούσαμε να σε βάλουμε στο κρεβάτι, αμέσως έκλαιγες με όλη σου τη δύναμη...
Με τη μανούλα είχαμε ανησυχήσει και δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Πέρασε μισή ώρα σε αυτούς τους ρυθμούς και στο τέλος κοιμήθηκες κουρασμένος από όλο αυτό.
Είναι από τις φορές που δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, πέρα από το να σε αγκαλιάζουμε και να σε φιλάμε.
Μας πονάει πολύ όταν σε βλέπουμε έτσι...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου