Λογικά εσύ θα έχεις περισσότερες απαντήσεις σε αυτό το κείμενο.
Ενδεχομένως να σου φανεί και "αρχαίο".
Έτσι είναι η ζωή. Εξελίσσεται και αυτή είναι η μεγαλύτερη ομορφιά της.
------------
Φέρμι, Φέρμι, τι με διώκεις;
Ένα από τα γοητευτικότερα άρθρα που διάβασα τελευταία είναιαυτό, στη Huffinghton Post -καθίστε λίγο, μην πάτε κιόλας εκεί. Αναφέρεται στο «Παράδοξο του Φέρμι». Ο Φέρμι ήταν ένας Ιταλός φυσικός που, ακούγοντας τις εικασίες για τη διασπορά ζωής στο σύμπαν, έθεσε το βασανιστικά απλό ερώτημα: «και πού είναι όλοι αυτοί»;
Το σύμπαν είναι τόσο μεγάλο που δεν έχουμε αριθμούς για το περιγράψουμε. Νομίζω πώς ούτε η ποίηση το καταφέρνει με πληρότητα. Τις νύχτες που ο ουρανός ανοίγει σαν ομπρέλα από φως, δεν μπορούμε να δούμε περισσότερα από 2.500 άστρα. Η ματιά μας καλύπτει μία απόσταση μικρότερη από το 1% της διαμέτρου του γαλαξία μας. Α, τώρα φτάνουμε στο σημείο που οι ασύλληπτες διαστάσεις καλούν το μυαλό να παραιτηθεί: τα άστρα του γαλαξία μας ίσως είναι 400 δισεκατομμύρια. Άλλοι τόσοι υπολογίζονται οι γαλαξίες στο σύμπαν. Αν υπολογίζαμε παραστατικά τον αριθμό των αστεριών του σύμπαντος είναι σίγουρα περισσότερα από όσα έχει ο γαύρος στη φανέλα. Για την ακρίβεια σε κάθε κόκο άμμου της γης, αντιστοιχούν 10.000 αστέρια στο σύμπαν -δεν το λέω εγώ, αλλά το Πανεπιστήμιο της Χαβάης.
Τώρα ας κάνουμε συντηρητικούς υπολογισμούς. Αν από όλα τα αστέρια του σύμπαντος μόνο το 5% μοιάζει στον ήλιο μας, τότε βγάζουμε στην άκρη μισό τρισεκατομμύριο αστέρια -είναι τόσα πολλά που δεν χωράνε ούτε σε λαϊκό τραγούδι, δεν σε φτάνουν οι καρδιές για να τα τάξεις. Σύμφωνα με ακόμα πιο συντηρητικούς υπολογισμούς, είναι πιθανό το 1% των άστρων του σύμπαντος, να έχει κοντά του έναν πλανήτη με συνθήκες αντίστοιχες της γης. Με σεμνές και συγκρατημένες εκτιμήσεις, στο σύμπαν πρέπει να παίρνουν στροφές 100 δισεκατομμύρια πλανήτες σαν τη γη -σίγουρα δεν θα έχουν σαν την Ελλάδα, αυτό δεν το συζητώ. Αν μόνο το 1% αυτών των πλανητών έχει ζωή, τότε μην το παιδεύουμε, ο γαλαξίας μας ίσως έχει 100.000 πολιτισμούς. Και εδώ έρχεται ο Φέρμι: και πού είναι όλοι αυτοί;
Το άρθρο, που αν έχετε χρόνο πρέπει να διαβάσετε, βάζει πολλά σενάρια στο τραπέζι. Λέτε να είμαστε μόνοι στο σύμπαν; Υπερφίαλο, ο εγωισμός του επιχειρήματος γεμίζει το χάος. Μήπως είμαστε οι πιο έξυπνοι; Χμ, δεν είναι τόσο πιθανό, υπάρχουν πλανήτες που μας ρίχνουν, ηλικιακά, 4 δισ. χρόνια. Μην είμαστε τα κουτορνίθια της υπόθεσης; Ψάχνουμε λάθος ή δεν ξέρουμε να ψάξουμε; Λέτε να είναι ακόμα νωρίς; Να πρέπει να εξελιχθούμε ως οργανισμοί και ως πολιτισμός για να πιάσουμε γραμμή με τους άλλους; Και αν οι άλλοι έρθουν κάποια στιγμή; Δεν θα είναι καλά νέα. Θα τα ακούσουμε με τον τρόπο που οι Ινδιάνοι είδαν τους άνδρες του Κολόμβου να κατεβαίνουν στην Αμερική.
Δεν μπορώ να διαλέξω σενάριο και κάθε εκδοχή έχει τη δική της γοητεία. Αν η λογική και οι πιθανότητες ακολουθούν παντού τους ίδους νόμους, τότε το σύμπαν είναι σπαρμένο από ζωή -άλλωστε η ύπαρξή του δεν έχει νόημα αν δεν υφίσταται και κάποιος για να το παρατηρήσει. Διάβασα το άρθρο 3-4 φορές, περισσότερο ως διαφυγή. Όχι προς τα αστέρια, αλλά προς τα βαθύτερα σκοτάδια της ψυχής μου.
Ενδεχομένως να σου φανεί και "αρχαίο".
Έτσι είναι η ζωή. Εξελίσσεται και αυτή είναι η μεγαλύτερη ομορφιά της.
------------
Φέρμι, Φέρμι, τι με διώκεις;
Ένα από τα γοητευτικότερα άρθρα που διάβασα τελευταία είναιαυτό, στη Huffinghton Post -καθίστε λίγο, μην πάτε κιόλας εκεί. Αναφέρεται στο «Παράδοξο του Φέρμι». Ο Φέρμι ήταν ένας Ιταλός φυσικός που, ακούγοντας τις εικασίες για τη διασπορά ζωής στο σύμπαν, έθεσε το βασανιστικά απλό ερώτημα: «και πού είναι όλοι αυτοί»;
Το σύμπαν είναι τόσο μεγάλο που δεν έχουμε αριθμούς για το περιγράψουμε. Νομίζω πώς ούτε η ποίηση το καταφέρνει με πληρότητα. Τις νύχτες που ο ουρανός ανοίγει σαν ομπρέλα από φως, δεν μπορούμε να δούμε περισσότερα από 2.500 άστρα. Η ματιά μας καλύπτει μία απόσταση μικρότερη από το 1% της διαμέτρου του γαλαξία μας. Α, τώρα φτάνουμε στο σημείο που οι ασύλληπτες διαστάσεις καλούν το μυαλό να παραιτηθεί: τα άστρα του γαλαξία μας ίσως είναι 400 δισεκατομμύρια. Άλλοι τόσοι υπολογίζονται οι γαλαξίες στο σύμπαν. Αν υπολογίζαμε παραστατικά τον αριθμό των αστεριών του σύμπαντος είναι σίγουρα περισσότερα από όσα έχει ο γαύρος στη φανέλα. Για την ακρίβεια σε κάθε κόκο άμμου της γης, αντιστοιχούν 10.000 αστέρια στο σύμπαν -δεν το λέω εγώ, αλλά το Πανεπιστήμιο της Χαβάης.
Τώρα ας κάνουμε συντηρητικούς υπολογισμούς. Αν από όλα τα αστέρια του σύμπαντος μόνο το 5% μοιάζει στον ήλιο μας, τότε βγάζουμε στην άκρη μισό τρισεκατομμύριο αστέρια -είναι τόσα πολλά που δεν χωράνε ούτε σε λαϊκό τραγούδι, δεν σε φτάνουν οι καρδιές για να τα τάξεις. Σύμφωνα με ακόμα πιο συντηρητικούς υπολογισμούς, είναι πιθανό το 1% των άστρων του σύμπαντος, να έχει κοντά του έναν πλανήτη με συνθήκες αντίστοιχες της γης. Με σεμνές και συγκρατημένες εκτιμήσεις, στο σύμπαν πρέπει να παίρνουν στροφές 100 δισεκατομμύρια πλανήτες σαν τη γη -σίγουρα δεν θα έχουν σαν την Ελλάδα, αυτό δεν το συζητώ. Αν μόνο το 1% αυτών των πλανητών έχει ζωή, τότε μην το παιδεύουμε, ο γαλαξίας μας ίσως έχει 100.000 πολιτισμούς. Και εδώ έρχεται ο Φέρμι: και πού είναι όλοι αυτοί;
Το άρθρο, που αν έχετε χρόνο πρέπει να διαβάσετε, βάζει πολλά σενάρια στο τραπέζι. Λέτε να είμαστε μόνοι στο σύμπαν; Υπερφίαλο, ο εγωισμός του επιχειρήματος γεμίζει το χάος. Μήπως είμαστε οι πιο έξυπνοι; Χμ, δεν είναι τόσο πιθανό, υπάρχουν πλανήτες που μας ρίχνουν, ηλικιακά, 4 δισ. χρόνια. Μην είμαστε τα κουτορνίθια της υπόθεσης; Ψάχνουμε λάθος ή δεν ξέρουμε να ψάξουμε; Λέτε να είναι ακόμα νωρίς; Να πρέπει να εξελιχθούμε ως οργανισμοί και ως πολιτισμός για να πιάσουμε γραμμή με τους άλλους; Και αν οι άλλοι έρθουν κάποια στιγμή; Δεν θα είναι καλά νέα. Θα τα ακούσουμε με τον τρόπο που οι Ινδιάνοι είδαν τους άνδρες του Κολόμβου να κατεβαίνουν στην Αμερική.
Δεν μπορώ να διαλέξω σενάριο και κάθε εκδοχή έχει τη δική της γοητεία. Αν η λογική και οι πιθανότητες ακολουθούν παντού τους ίδους νόμους, τότε το σύμπαν είναι σπαρμένο από ζωή -άλλωστε η ύπαρξή του δεν έχει νόημα αν δεν υφίσταται και κάποιος για να το παρατηρήσει. Διάβασα το άρθρο 3-4 φορές, περισσότερο ως διαφυγή. Όχι προς τα αστέρια, αλλά προς τα βαθύτερα σκοτάδια της ψυχής μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου