Μπινελίκια...

Νιώθω άσχημα διότι ευθύνομαι εγώ.

Ξέρω πως θα πρέπει να σταματήσω να φέρομαι σαν να μην βρίσκεται άλλος νοήμων άνθρωπος δίπλα μου.  Έως πριν λίγο καιρό που ήσουν μικρός, είχα την αίσθηση ότι δεν καταλάβαινες πολλά. Χθες το απόγευμα συνειδητοποίησα, ακόμα μια φορά, ότι καταλαβαίνεις περισσότερα από αυτά που πιστεύουμε.

Ήμασταν στο δρόμο και γυρίζαμε από τη γιαγιά.
Μπροστά μας, ένα αυτοκίνητο με κατεστραμένη μηχανή γέμιζε τον αέρα με απίστευτο καυσαέριο κάθε φορά που πατούσε το γκάζι. Μυρωδιά απαίσια γέμιζε τα ρουθούνια μας.
Κάποια στιγμή έστριψε και έφυγε από μπροστά μας οπότε κι εγώ είπα:
"Άντε, φεύγα μας γέμισες καρκίνο γαμώτο μου..."
και αμέσως μετά ακούω μια φωνή από πίσω μου
"'Άντε τώρα βάκα"

Φυσικά, πήρα τηλέφωνο τη μαμά να την ενημερώσω για το "κατόρθωμά" σου κι εσύ όταν είδες ότι το απήλαυσα, άρχισες να το λες συνέχεια για να σε ακούσει και η μαμά από την άλλη άκρη της γραμμής...
Όταν έκλεισα το τηλέφωνο σου εξήγησα ότι αυτό δεν πρέπει να το λέμε συνέχεια γιατί δεν είναι κακό.  Σταμάτησες να το λες αλλά αμφιβάλλω ότι δεν θα το συνεχίσεις!!