Παιδί μου,
Αυτό είναι ένα κείμενο από την αγαπημένη μου.. Μιλάει για την εγγονή της. Ταυτίστηκα με την περιγραφή των συναισθημάτων...
Διάβασέ το.
Αυτό είναι ένα κείμενο από την αγαπημένη μου.. Μιλάει για την εγγονή της. Ταυτίστηκα με την περιγραφή των συναισθημάτων...
Διάβασέ το.
Να γράψω για την νίκη του Ευάγγελου σήμερα…Με τέτοια λιακάδα δώρο βάλσαμο; Στο «ίδρυμα» μπορεί να θεωρείται αυτό ως απολύτως σημαντικό…Στο ίδρυμα. Χθες όμως είχε ήλιο. Και ο κόσμος είχε «έξοδο». Η ανάλυση της συγνώμης του Βενιζέλου που μου μετέδιδαν όλη την εβδομάδα με την ευκολοπιστία (να μη πω τίποτα πιο χοντρό) των θρησκόληπτων όταν λένε δάκρυσε η εικόνα την Παναγίας δεν με συνεπήρε όσο ήθελαν. Ούτε ο θρίαμβος του ενός…Χθες είχε λιακάδα. Δεν την χαραμίζω για τέτοιες κουβέντες. Για άλλα θα σας γράψω…
Πετάρισε τις βλεφαρίδες της και μετά έκλεισε απαλά τα μάτια της. Λες και είχε πατήσει slow motion στα ματοτσίνορα της. Κοιμήθηκε! Όχι. Ξανάνοιξε τα μάτια λιγότερο από πριν. Ένα τόσο δα! Ξαναπετάρισε τις βλεφαρίδες. Τα έκλεισε και πάλι. Το χέρι είχε μείνει στητό. Με τον δείκτη τεταμένα σαν του Κολοκοτρώνη στο άγαλμα. Έπιασα το χεράκι της και το κατέβασα όσο πιο απαλά μπορούσα. Ωχ! Την ξύπνησα. Όχι. Χαμογέλασε μισό. Ξανά ίσιωσε τα χείλη. Την χάζευα. Μέτρησα την ανάσα της. Τα μαγουλάκια της. Δυο μπαλόνια δεξιά αριστερά ροζ. Οι μπουκλίτσες της. Και ξαφνικά σταγονίτσες ιδρώτα στο μυτάκι της. Σταγονίτσες λες και την ψέκασες. Πώς να σας το περιγράψω; Σαν να εξατμίζονται τα όνειρα και αφήνουν ψιχάλες χνάρια για μαρτυρία. Κοιμάται κι ονειρεύεται. Η Εριέττα. Τίποτα πιο γαληνευτικό…Το απόλυτο ηρεμιστικό. Να χαζεύεις ένα μωρό καθώς κοιμάται.
Όλα μου τα παιδιά τα κατασκόπευα στον ύπνο. Όλα άφηναν το ένα πόδι απ΄έξω από τα σκεπάσματα…Ίσως για να διευκολύνουν την παρατήρηση μου. Εκείνες οι γάμπες… Μικρές ροδαλές κατέληγαν σε πατούσες τόσες δα για δάγκωμα, και χρόνο το χρόνο άλλαζαν μέγεθος, μάκραιναν, μάκραιναν, μάκραιναν «μαμά πότε θα ξυρίσω τα πόδια μου;», ξαφνικά νύχια βαμμένα… Μεγάλωσε! Ή μια γάμπα μέσα στην τρίχα…Πολύ τρίχα! Μα πότε γέμισε τρίχες αυτός; Μεγάλωσε! Κι ας μεγάλωναν μπροστά στα μάτια μου. Κι ας μην έχανα επεισόδιο για επεισόδιο… Πάντα το ξάφνιασμα. Το «μεγάλωσε» να το προφέρω με διασταλμένα μάτια. Μπροστά στα μάτια μου!
Tα παιδιά. Ο χρόνος. Τώρα κοιμάται η Εριέττα. Η εγγονή. Μαγευτική εικόνα…Μα δεν είμαι πια τόσο αθώα. Τα μωρά μια γραφομηχανή. Από κείνες των παλιών συμβολαιογραφείων. Πού έκαναν εκκωφαντικό θόρυβο. Να γίνεται αισθητή η παρουσία κάθε γράμματος χωριστά. Και χώνονταν το δάκτυλο βαθιά σαν σε σκανδάλη. Όλοι μας μια γραφομηχανή να καταγράφει. Από τόσα δα! Κάθε βλέμμα. Κάθε ανάσα. Κάθε αύρα. Κάθε χάδι που πήραμε ή που στερηθήκαμε. Κάθε λέξη. Κάθε ταυτότητα που εναγώνια μας έδωσαν και μεις φιλότιμα χωρέσαμε. Πώς να κρυφτείς απ΄τα μωρά; Κι ύστερα…Αγώνας.
Επιχωματώσεις, επικαλύψεις, κρυφτό με τις πληγές. Να τις μασκαρέψουμε, να τις στολίσουμε άτεχνα ή έντεχνα, να ξεγελάσουμε. Μπορεί ν΄αξιωθούμε και να τις φανερώσουμε. Θέλει κότσια. Να τις περιποιηθούμε έντιμα. Τι πάλη!...Να θες να μάθεις, να ξέρεις και να μη ξέρεις. Να υπερασπίζεσαι αλήθειες και «αλήθειες» φιλότιμα. Ποια είναι η αλήθεια; Δεν υπάρχει μεγαλύτερη μούφα από την αλήθεια όταν την λογαριάζουμε σαν μία. Ηρωικοί οι άνθρωποι τελικά, Eριέττα!
Εδώ και καιρό γράφω ένα βιβλίο. Παλεύω με αγγέλους και δαίμονες… Γυρίζω στο χρόνο. Ξεχερσώνω. Ανοίγω συρτάρια από τότε…Για φαντάσου! Ίσως δυο αντίστοιχα ροζ μαγουλάκια. Δυο ματάκια… Με καρβουνάκια, τα παρομοίαζαν. Μια γραφομηχανή παλιομοδίτικη. Αγώνας, Εριέττα. Να σου πω ένα παράδοξο; Εύκολα γίνεται κατανοητό να πεις «κουράστηκα να δουλεύω», «κουράστηκα για ν΄αποκτήσω κάτι υλικό», «κουράστηκα να σπουδάσω», κουράστηκα…Ένα σωρό «κουράστηκα», διάλεξε όποιο θες…Θα το κατανοήσουν όλοι. Θα βρεις ακροατές πρόθυμους να κουνήσουν το κεφάλι με κατανόηση πάνω κάτω. Πες όμως «κουράστηκα για σχέσεις». «Τι ακριβώς εννοείτε;» Θα σου ζητήσουν διευκρινίσεις…Κι όμως! Όλοι με σχέσεις παλεύουμε. Ηρωικοί οι άνθρωποι, Εριέττα. Πώς αγαπάω τις σταγονίτσες ιδρώτα στο μυτάκι σου καθώς κοιμάσαι…Λες και εξατμίζονται τα όνειρα και θέλουνε ν΄αφήσουν μαρτυρία. Ωραία που ονειρεύεσαι, Εριέττα. Σουτ, το μωρό μας κοιμάται… Έτσι τουλάχιστον νομίζουμε.
Πετάρισε τις βλεφαρίδες της και μετά έκλεισε απαλά τα μάτια της. Λες και είχε πατήσει slow motion στα ματοτσίνορα της. Κοιμήθηκε! Όχι. Ξανάνοιξε τα μάτια λιγότερο από πριν. Ένα τόσο δα! Ξαναπετάρισε τις βλεφαρίδες. Τα έκλεισε και πάλι. Το χέρι είχε μείνει στητό. Με τον δείκτη τεταμένα σαν του Κολοκοτρώνη στο άγαλμα. Έπιασα το χεράκι της και το κατέβασα όσο πιο απαλά μπορούσα. Ωχ! Την ξύπνησα. Όχι. Χαμογέλασε μισό. Ξανά ίσιωσε τα χείλη. Την χάζευα. Μέτρησα την ανάσα της. Τα μαγουλάκια της. Δυο μπαλόνια δεξιά αριστερά ροζ. Οι μπουκλίτσες της. Και ξαφνικά σταγονίτσες ιδρώτα στο μυτάκι της. Σταγονίτσες λες και την ψέκασες. Πώς να σας το περιγράψω; Σαν να εξατμίζονται τα όνειρα και αφήνουν ψιχάλες χνάρια για μαρτυρία. Κοιμάται κι ονειρεύεται. Η Εριέττα. Τίποτα πιο γαληνευτικό…Το απόλυτο ηρεμιστικό. Να χαζεύεις ένα μωρό καθώς κοιμάται.
Όλα μου τα παιδιά τα κατασκόπευα στον ύπνο. Όλα άφηναν το ένα πόδι απ΄έξω από τα σκεπάσματα…Ίσως για να διευκολύνουν την παρατήρηση μου. Εκείνες οι γάμπες… Μικρές ροδαλές κατέληγαν σε πατούσες τόσες δα για δάγκωμα, και χρόνο το χρόνο άλλαζαν μέγεθος, μάκραιναν, μάκραιναν, μάκραιναν «μαμά πότε θα ξυρίσω τα πόδια μου;», ξαφνικά νύχια βαμμένα… Μεγάλωσε! Ή μια γάμπα μέσα στην τρίχα…Πολύ τρίχα! Μα πότε γέμισε τρίχες αυτός; Μεγάλωσε! Κι ας μεγάλωναν μπροστά στα μάτια μου. Κι ας μην έχανα επεισόδιο για επεισόδιο… Πάντα το ξάφνιασμα. Το «μεγάλωσε» να το προφέρω με διασταλμένα μάτια. Μπροστά στα μάτια μου!
Tα παιδιά. Ο χρόνος. Τώρα κοιμάται η Εριέττα. Η εγγονή. Μαγευτική εικόνα…Μα δεν είμαι πια τόσο αθώα. Τα μωρά μια γραφομηχανή. Από κείνες των παλιών συμβολαιογραφείων. Πού έκαναν εκκωφαντικό θόρυβο. Να γίνεται αισθητή η παρουσία κάθε γράμματος χωριστά. Και χώνονταν το δάκτυλο βαθιά σαν σε σκανδάλη. Όλοι μας μια γραφομηχανή να καταγράφει. Από τόσα δα! Κάθε βλέμμα. Κάθε ανάσα. Κάθε αύρα. Κάθε χάδι που πήραμε ή που στερηθήκαμε. Κάθε λέξη. Κάθε ταυτότητα που εναγώνια μας έδωσαν και μεις φιλότιμα χωρέσαμε. Πώς να κρυφτείς απ΄τα μωρά; Κι ύστερα…Αγώνας.
Επιχωματώσεις, επικαλύψεις, κρυφτό με τις πληγές. Να τις μασκαρέψουμε, να τις στολίσουμε άτεχνα ή έντεχνα, να ξεγελάσουμε. Μπορεί ν΄αξιωθούμε και να τις φανερώσουμε. Θέλει κότσια. Να τις περιποιηθούμε έντιμα. Τι πάλη!...Να θες να μάθεις, να ξέρεις και να μη ξέρεις. Να υπερασπίζεσαι αλήθειες και «αλήθειες» φιλότιμα. Ποια είναι η αλήθεια; Δεν υπάρχει μεγαλύτερη μούφα από την αλήθεια όταν την λογαριάζουμε σαν μία. Ηρωικοί οι άνθρωποι τελικά, Eριέττα!
Εδώ και καιρό γράφω ένα βιβλίο. Παλεύω με αγγέλους και δαίμονες… Γυρίζω στο χρόνο. Ξεχερσώνω. Ανοίγω συρτάρια από τότε…Για φαντάσου! Ίσως δυο αντίστοιχα ροζ μαγουλάκια. Δυο ματάκια… Με καρβουνάκια, τα παρομοίαζαν. Μια γραφομηχανή παλιομοδίτικη. Αγώνας, Εριέττα. Να σου πω ένα παράδοξο; Εύκολα γίνεται κατανοητό να πεις «κουράστηκα να δουλεύω», «κουράστηκα για ν΄αποκτήσω κάτι υλικό», «κουράστηκα να σπουδάσω», κουράστηκα…Ένα σωρό «κουράστηκα», διάλεξε όποιο θες…Θα το κατανοήσουν όλοι. Θα βρεις ακροατές πρόθυμους να κουνήσουν το κεφάλι με κατανόηση πάνω κάτω. Πες όμως «κουράστηκα για σχέσεις». «Τι ακριβώς εννοείτε;» Θα σου ζητήσουν διευκρινίσεις…Κι όμως! Όλοι με σχέσεις παλεύουμε. Ηρωικοί οι άνθρωποι, Εριέττα. Πώς αγαπάω τις σταγονίτσες ιδρώτα στο μυτάκι σου καθώς κοιμάσαι…Λες και εξατμίζονται τα όνειρα και θέλουνε ν΄αφήσουν μαρτυρία. Ωραία που ονειρεύεσαι, Εριέττα. Σουτ, το μωρό μας κοιμάται… Έτσι τουλάχιστον νομίζουμε.
ΥΓ: Το κείμενό μου είναι πολιτικό....Τουλάχιστον έτσι νομίζω
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου